Kampec Dolores - A Bivaly Hatan (2000)

Soms is er wel eens muziek die je in het begin weg wilt gooien, maar dan kom je er een paar dagen later op terug, omdat het toch op een of andere manier in je brein is geslopen en zich als een virus heeft verspreid, zodat bepaalde stukken muziek de hele tijd in je kop op willen steken.

En oh wat verassing, dit album is er ook zo eentje. In het begin dacht ik, he shit, dit lijkt wel op de New Age van mijn ma. Misschien een wat rare vergelijking, maar aangezien ik geen andere muziek voorhanden had waarop dit leek was het toch de snelste referentie. Maar gelukkig heeft het virus de muziek in mijn brein verspreid zodat ik toch de neiging kreeg om er nog eens aandachtig naar te luisteren. En hoewel de eerste 2 nummers mij nog steeds wat kriebels gaven - onderhand is het wel anders - begon de muziek bij Tizenöt me wat meer te dagen. De lekker lome bas, de snerpende blazer (weet even niet welk instument dit is), de klagende doch op een of andere manier pakkende Poolse zang, ja, dit smaakte wel naar meer. En meer krijgen we gelukkig ook, maar niet allemaal van hetzelfde. En Felhőcske 1
, ik kwam niet meer bij van het lagen, zo grappig, maar eigenlijk ook wel geniaal ergens. Nummer 9 bevat geen muziek (Czend | stilte) en helaas staat er ook nog een radio-edit van het eerste nummer erop, maar voor de score tel ik het niet mee omdat ik het niet relevant voor het album vind.