DJ Okawari - Diorama (2008)

De instrumentale hiphop die de laatste jaren uit Japan komt kan zo ongeveer gezien worden als een waar subgenre. Dit is daaruit wel een van de betere vertegenwoordigers als je het mij vraagt.

Werd in eerste instantie aangetrokken tot het prachtige album artwork. Levendige kleuren en figuren die een sfeervol plaatje illustreerden. Wat me dan weer nieuwsgierig maakte naar de muziek van deze man. Teleurstellend was het zeker niet.

Heerlijke Hip Hop/Jazz tracks die toch een andere, eigen sound hebben als je het vergelijkt met het werk van bijvoorbeeld Nujabes. Een groot pluspunt dus, want op replica's zit ik niet te wachten.

Kortom, Diorama is een sterk album met een lekkere sound & feel to it. Het grijpt je vast en laat je de volle 54:33 minuten niet meer los. Eén van m'n favoriete albums binnen het genre, zowel als muziek als vormgeving van de CD.
4,0*

Ik ben nog niet onder de indruk van dit album. Het album begint goed met het nummer 'Evening Comes' met een Nujabes-achtige piano melodie.
Maar het nummer wat daarop volgt is echt verschrikkelijk. Het gefluister gezang van de zangeres over chocola is echt vreselijk. En ik ben ook niet kapot van de productie.

Ik vind de drums op dit album ook vaak te nep. Ze klinken als een standaard drum uit de computer. En vaak staat me de piano melodie me ook niet aan. Het neigt misschien teveel naar klassiek. Of het nummer leunt teveel op de pianomelodie.
En de toevoeging van zangeressen is ook geen succes. Het nummer Auroro bijvoorbeeld, dat refrein zou zo in een Japanse pop liedje passen.
Het één na laatste nummer Animal Forest vind ik nog wel goed.

In het album zit gewoon te weinig hiphop invloeden. En de pianomelodien zijn te klassiek. Ik verlaag mijn stem naar 2.5*.

Heeft tijdje geleden ook alweer zijn tweede album uitgebracht. Geheel in dezelfde stijl als dit album. Evening Comes 2 is één van de betere.