Helloïse - Fata Morgana (2001)

Dit is jammer. Kwam Helloïse in 1998 nog sterk terug met "A Time and a Place for Everything", blijken ze op de opvolger "Fata Morgana" nog maar met z'n drieën te zijn (gitarist Arjen Boogerds is er niet meer bij) en besloten te hebben om hun stijl te veranderen richting een soort power metal. Als een oude band probeert in te haken op een trend levert dat meestal minder leuke platen op, zelden is zoiets echt geslaagd naar mijn mening. Wat mij het minst bevalt aan dit album is ten eerste het langste en tevens het meest 'progressieve' stuk "Wings of an Angel", Lana Lane zingt mee op dit fragmentarische nummer, maar dat helpt niet veel. Verder hebben de nummers 2, 3 en 4 allemaal dezelfde soort bombastische keyboard klanken. Iets dat bij de Japanse versie van "Fata Morgana" beter verdeeld is, dat album heeft namelijk een andere trackvolgorde plus een bonus track en heeft trouwens ook niet het zeer overbodige koor in- en outro. Toch nog 3,5 punten, omdat er gelukkig nog wel duidelijke herkeningspunten op dit album te vinden zijn, en dus voor de nummers die wel goed zijn, zoals bijvoorbeeld het in de stijl van het vorige album liggende "World of Make Believe", met Led Zepp riffjes tijdens het refrein, het harde "The Game & the Rules", het licht Oosterse "Dreammaker" en de mooie Ballad "Wasted Time". Mischien hadden ze dit beter onder een andere naam uit kunnen brengen, maar ja, dat vind ik wel vaker van bepaalde albums.

zo zie je maar dat smaken toch weer verschillen, (lees overige recenties) ik geef toe ik moest wel erg wennen toen ik dit album voor ,t eerst hoorde.
net als velen hoopte ik natuurlijk op een terugkeer naar die goeie oude tijd a la COSMOGONY en POLARITY, maar dat hoopte we bij het vorige album (A TIME AND PLACE FOR EVERYTHING) natuurlijk ook al.

toch is FATA MORGANA lang niet verkeerd, behalve dan dat ik de opening niet het beste vind.
het intro is mij iets te lang, en het 2e nummer CHILDREN OF THE NIGHT begint wat vreemd, maar daarna kan het eigelijk niet meer stuk.
want gaande weg dit album bewijst HELLOISE opnieuw en wellicht meer dan ooit over ongekende klasse te beschikken.
vooral zanger STAN VERBRAAK zingt magistraal op dit album.
met name bij ELOISE (een cover uit 1968) stelt de zanger zichzelf aardig op de proef, en zingt hij de longen uit zijn lijf.
ook bij de ballad WASTED TIME worden we getracteerd op geweldige vocalen.
het 7e nr. WINGS OF AN ANGEL is een ruim 7minuut durend en tamelijk heavy nummer, waar vooral ERNST VAN EE lekker in kan wegtrommelen, en BEN BLAAUW er lekker op los kan scheuren.
in dit nummer is tevens LANA LANE te gast, iets waar ik zelf niet zo van onder de indruk ben, maar het mistaat ook niet.
verder treffen we op dit album ook nog een instrumentaaltje aan (MIRAGE)
iets wat de band naar mijn weten nog nooit eerder heeft gedaan.
vooral gastmuzikant/keyboard speler ROBBY VALENTINE krijgt in dit nummer ruimschoots de tijd te laten zien wat ie kan.
hij speelt overigens ook nog op nog diverse andere nummers mee.

kortom FATA MORGANA komt er bij mij wel doorheen al is het geen jaren 80 HELLOISE meer.
zeker het beluisteren waard!

Ik verlaag m'n stem naar 3. Het is gewoon niet goed genoeg naar mijn idee en ik houd m'n hart vast wat betreft het komende Helloïse album De nummers 8, 9 (Tony MacAlpine achtig!) en 10 vind ik eigenlijk het beste van dit album, de rest had zoveel beter kunnen zijn als ze niet besloten hadden in te haken op trends, namelijk power metal achtige dingen doen. En "Wings of an Angel" en het intro plus outro had goths aan moeten trekken ofzo...

vind met name het begin (de eerste 3 nummers) magistraal.

zang is helaas wat te monotoon om een heel album te boeien.

Meer dan prima album! Ik vind dat ze hun stijl niet echt compleet richting powermetal verleggen. Ik hoor ook duidelijk progressieve en symfonische elementen. Dit is niet te vergelijken met de eerste 2 albums, dat is duidelijk. Een band ontwikkelt zich en de één kan dat waarderen, de ander (veel) minder. Zo gaan die dingen. Ik kan met dit album prima uit de voeten. Al hadden de in- en outro van mij wel achterwege gelaten mogen worden.

Maar "Wings of an Angel" klinkt toch echt nergens naar?
Wat gaaf is: Helloïse komt nog een keer bij elkaar en komt naar Zoetermeer

Ik vind Wings of an angel echt niet slecht hoor. Het is ook geen topper maar dat het nergens naar klinkt....neuh, dat vind ik niet. Gaaf trouwens dat ze nog een keer bij elkaar komen! Is er al een datum bekend?

Daar weet ik niks over dan dat er ooit nog wel een plan was een nieuw album te maken, maar toen ging Zanger Stan Verbraak bij Highway Chile zingen, ik denk een jaar of 7 geleden.
Van mij mag het, een nieuw album, maar dan wel liever in de oudere stijl van hun

Hier staan een paar stukken voor de bedoelde opvolger:
Ben Blue Songs | ReverbNation

Dat klinkt in het verlengde van Fata morgana dus. Al vind ik de songs zo op het eerste gehoor wat minder. Maar dat kan ook aan het geluid van m'n laptop liggen De licht progressieve stukjes en de bombast zijn alom aanwezig. Het klinkt in ieder geval niet als de eerste twee albums.

Tja, als bezitter van de eerste 2 Helloise LP's (en CD's) kon ik deze niet laten liggen toen Wow HD hem aanbood voor maar 4,25 euro! Wel voor de zekerheid maar wat samples beluisterd, maar de eerste indruk was goed.

En bij nadere beluistering vind dit absoluut niet tegenvallen. Zelf vond ik hun derde album een beetje ondermaats, maar de koerswijziging die op deze vierde plaat wordt ingeslagen, bevalt mij verrassend goed. Inderdaad een lichte verschuiving naar de power metal, al hoor ik er ook genoeg prog-elementen in terug. Maar het blijft toch klinken als Helloise, vind ik hoor: goed opgebouwde nummers, met fraai uitgewerkte arrangementen en dito solo's. Waarbij de hoogtepunten voor het eind bewaard blijven: Dreammaker, The Fugitive en vooral dat prachtige instrumentale Mirage. Met Wasted time bevat dit album zelfs een heuse klassieke rockballad, en een goeie ook!

Spelen kunnen ze, net als componeren en arrangeren. En Stan Verbraak is na al die jaren opmerkelijk goed bij stem. Voeg daarbij een heldere productie en je krijgt een plaatje waar de liefhebbers van melodieuze hardrock, prog en melodieuze metal de vingers bij af kunnen likken.

Alleen de intro en outro vind ik niet zo heel erg passen bij de eigenlijke plaat, maar is verder ook niet storend. De cover van Eloise (Barry Ryan) had voor mij niet gehoeven, al slaat de band zich er competent doorheen. Maar dat zijn eigenlijk de enige smetjes op dit album, dat van mij vooralsnog een krappe 4 meekrijgt. Bijzonder dat zoiets in Nederland gemaakt kan worden, want het heeft echt internationale allure.

Matig album, de beste nummers zitten in het begin. Er ontbreken hier nog 2 nummers.
The Water en Love on the Rooftop.

Pretentieus album dat druk en vermoeiend op mij overkomt en derhalve is deze koerswijziging niet echt mijn ding.

De vormgeving is net zo geweldig als de muziek

Vandaar, ik vind de hoes spuuglelijk