The Albion Country Band - Battle of the Field (1976)

Als je je -zoals ik 20 jaar geleden- gaat verdiepen in de ontzettend uitgebreide stamboom waarvan Fairport Convention de wortel is, gaat er een wereld voor je open. Zoals daar is deze topper, een album dat in 1976 eigenlijk als een soort voetnoot uitkwam, want het was toen al 3 jaar oud en de band bestond al net zo lang niet meer.

The Albion Country Band is begonnen als studio-begeleidingsband van Shirley Collins op diens album No Roses (1971 - zie aldaar) en was opgezet door ex- Fairport/Steeleye Span bassist/oprichter Ashley Hutchings - de naam was meer een soort overkoepelende paraplu voor heel veel studiomuzikanten dan een echte band.

Niettemin kreeg de Country Band kort daarna vastere vorm, zij het nooit voor lang. In ACB#1 (1972) -overigens zonder Shirley Collins- zaten meer Fairport-leden dan in Fairport dat jaar (volgt u me nog?). Deze bestond uit Hutchings, Simon Nicol en Dave Mattacks (allen toen ex-FC) plus folkies Royston Wood, Sue Draheim en Steve Ashley. Die line up kwam nooit echt van de grond - het modderde nog wat optredens voort met Hutchings/Nicol/Richard & Linda Thompson (nóg meer Fairport) en wat anderen, eind 1972, en daarna volgde een derde versie van die band - met Hutchings (bas), Nicol (gitaar/zang) plus John Kirkpatrick (accordeon/zang) en diens vrouw Sue Harris (hobo), Martin Carthy (gitaar/zang) en Roger Swallow (drums). Martin Carthy was een al zeer lang in de folkscene actieve en hoogst gerespecteerde muzikant, die -tijdelijk- de overstap maakte naar folkrock toen hij toetrad tot Steeleye Span - maar na twee albums verliet hij die weer, samen met Ashley Hutchings overigens. In the Albion Country Band #3 kwamen ze elkaar weer tegen.

Dat is de line up die de LP Battle Of The Field maakte in 1973. Maar ook deze groep was geen lang leven beschoren en viel alweer uitelkaar voor het album het levenslicht zag - waarna het drie jaar duurde tot 1976 voordat het op een budgetlabel (Island's Help) verscheen, mede op aandringen van een legertje diehard fans van deze cultgroep.

Wat toen uitkwam bleek een regelrechte folkrock-kraker te zijn, maar slechts bij weinigen bekend. Het is tevens het zoveelste prachtalbum waar dan nog twintiger Ashley Hutchings de leiding over had in relatief korte tijd - na de platen van Fairport Convention (1968/69), Steeleye Span (1970/71), No Roses (1971) en Morris On (met o.a. Richard Thompson, 1972), nu dit.

Naast Morris On het meest puur "Engelse" album uit die rits - geen Celtic invloeden zoals bij Steeleye, geen westcoast-invloeden zoals bij de vroegste Fairport, maar: puur Albion. Alle nummers zijn bewerkte traditionals, op Albion Sunrise en New St George na, beiden van ex-Fairport lid Richard Thompson maar prima passend temidden van het vaak eeuwenoude andere materiaal. Waar Reaphook And Sickle wel érg traditioneel wordt zit er voldoende bij wat de liefhebber van de rock in folk aanspreekt - zoals de Morris Medley, New St George/La Rotta en Hanged I Shall Be. De combinatie van Nicol's electrische en Carthy's akoestische gitaren, Kirkpatrick's accordeon, Harris' hobo en Hutchings' stuwende baswerk, plus Nicol's rockier- en Kirkpatrick's/Carthy's folkier zang is uniek te noemen in het folkrockgenre.

In het jaar dat dit album oorspronkelijk uitkwam was de groep stapsgewijs gemuteerd tot de Albion Dance Band (eerst via the Etchingham Steam Band, van Hutchings én Shirley Collins), nog steeds met Hutchings en Nicol en een leger anderen. Uiteindelijk werd het The Albion Band, een van de meest veelzijdige bands uit de folkrock met enorm veel leden door de jaren heen, die nog decennia lang voortleefde, steeds met Ashley Hutchings als enige constante.

Een van de meest originele albums uit de Engelse folkrock, 5 welverdiende sterren. Pas in 1997 kwam het op CD uit op het BGO label.

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > Albums toevoegen aan de site

Klinkt interessant. Zal er eens naar op zoek gaan.

Ashley Hutchings is één van de grootsten als het op folk aankomt, en dit album vind ik zelfs nog een klasse beter dan hun eerste album.

Dit album pas op vinyl voor een prikkie ( 3 euro) aan kunnen schaffen. Voor mij is het lastig alles uit elkaar te houden wat betreft Albion. Je hebt natuurlijk ook de gewone Albion band en ergens ook nog The Albion Morris Men.
Fijn dat er mensen zoals koho zijn die de moeite nemen om alles eens goed uit te pluizen en dit op deze site te plaatsen.
En dat is een heel gedoe, want al die folkies uit die tijd sprongen van de ene band naar de andere Bijvoorbeeld Martin Carthy, Ashley Hutchings, John Kirkpatrick , vaak speelden ze ook nog solo of als duo of trio met andere muzikanten. Op zich had het bijna altijd wel kwaliteit.
Dit album is bijzonder goed, ik vind het niet alleen Engels, maar bijna Europees klinken. Zeker op muzikaal gebied en gebruik van bepaalde instrumenten hoor ik best wat overeenkomsten met de Franse super folk band Malicorne. En als het wat meer folk rock is dan hoor ik ook andere Franse groepen als Tri Yann terug, maar vaak is het ook echt Brits.
Op de achterkant van de hoes staat nog een schrijven van Rod McShane over de ontstaansgeschiedenis van deze plaat en dan moet je ook weer zorgvuldig lezen om het goed te snappen.
Al met al zijn er nog altijd parels te ontdekken uit de Britse folk periode van de jaren 70 blijkt wel. Eind jaren 70/begin jaren 80 heb ik nog regelmatig allerlei folkfestivals bezocht, maar de namen van de artiesten zijn vaak niet altijd blijven hangen. Dus geen idee of ik ooit een van deze muzikanten ooit live heb gezien.