Jaguar Love - Take Me to the Sea (2008)
mijn stem
8 stemmen
0
geplaatst: 20 augustus 2008, 19:41 uur
Jaguar Love is een vrij nieuwe band die 3 leden telt, maar niet van de minste. De zang en het gitaarwerk worden namelijk door respectievelijk Johnny Whitney en Cody Votolato van The Blood Brothers voor hun rekening genomen, terwijl Jay Clark van (de toch wel onderschatte groep) Pretty Girls Make Graves achter het drumstel zit.
Omdat er twee BB leden aanwezig zijn ben je al snel geneigd vergelijkingen te maken met de muzikale stijl van de Blood Brothers, maar uiteindelijk zal je -uitgezonderd de typische absurde lyrics en de androgyne zang van Johnny - weinig vergelijkingspunten vinden met laatsgenoemde groep.
Waar je bij de BB soms met evenveel walging als bewondering naar sommige nummers luistert (bv. USA Nails) en vaak wordt overdonderd door metershoge golven van pure noise en geschreeuw, ga je bij de begintonen van "Take me to the sea" niets van dit alles horen. Integendeel, het eerste wat bij je opkomt als je eerste seconden Johnny hoort zingen:
And everybody knows, knows, knows
The highway comes so high
Past the skeleton crows, crows, crows
Pecking at the scenic eyes
And if you try and never look down
You pass the spot connecting the gods
And if you try and never look back
You pass the vine of goshen’s pack - me.
(let ook op de crows en skeletons die op de twee laatste BB albums zo prominent aanwezig waren)
...is een serie hoogst belachelijke danspasjes maken en meteen al wat meezingen/brabbelen. Eigenlijk leunt dit album nog het dichtste aan bij het meest rockende werk van PGMG (zoals Speakers Push the Air) maar dan nóg luider en dan met die kenmerkende shrieks van Johnny.
De belangrijkste vraag is natuurlijk of Jaguar Love de kwaliteit brengt die je van ex-leden van zulke goede groepen toch wel verwacht.
Ondanks het feit dat ik deze plaat nog niet zo lang in mijn bezit heb (zo'n 2-tal dagen) kan ik wel al zeggen dat JL lang niet het hoge niveau bereikt van deze twee voorvermelde groepen, maar dat er wel enkele uitstekende nummers op Take me to the Sea te ontdekken vallen.
Zo zullen de eerste 3 nummers zeker bij velen in de smaak vallen en heeft Georgia - het eerste tragere nummer - toch ook zijn charmes. Spijtig genoeg wordt het vanaf daar iets meer wisselvallig;
Vagabond is matig, Skyscrapers moet bij mij nog wat groeien maar vertoont potentieel, Antoine is goed, Bone Trees is leuk om af en toe naar te luisteren maar verveelt snel, de 2 laatste nummers zijn echter vrij flauw en zetten toch een beetje een domper op het einde van het album.
Mijn conclusie is dat Jaguar Love zeker geen slecht album gemaakt heeft, maar dat ze toch zouden moeten proberen een eigen sound te vinden bij een eventueel volgende plaat. Nu wisselen de nummers te vaak van stijl en toont Johnny naar mijn mening nog iets teveel sporen van zijn BB verleden, vooral qua lyrics.
3.5*
Omdat er twee BB leden aanwezig zijn ben je al snel geneigd vergelijkingen te maken met de muzikale stijl van de Blood Brothers, maar uiteindelijk zal je -uitgezonderd de typische absurde lyrics en de androgyne zang van Johnny - weinig vergelijkingspunten vinden met laatsgenoemde groep.
Waar je bij de BB soms met evenveel walging als bewondering naar sommige nummers luistert (bv. USA Nails) en vaak wordt overdonderd door metershoge golven van pure noise en geschreeuw, ga je bij de begintonen van "Take me to the sea" niets van dit alles horen. Integendeel, het eerste wat bij je opkomt als je eerste seconden Johnny hoort zingen:
And everybody knows, knows, knows
The highway comes so high
Past the skeleton crows, crows, crows
Pecking at the scenic eyes
And if you try and never look down
You pass the spot connecting the gods
And if you try and never look back
You pass the vine of goshen’s pack - me.
(let ook op de crows en skeletons die op de twee laatste BB albums zo prominent aanwezig waren)
...is een serie hoogst belachelijke danspasjes maken en meteen al wat meezingen/brabbelen. Eigenlijk leunt dit album nog het dichtste aan bij het meest rockende werk van PGMG (zoals Speakers Push the Air) maar dan nóg luider en dan met die kenmerkende shrieks van Johnny.
De belangrijkste vraag is natuurlijk of Jaguar Love de kwaliteit brengt die je van ex-leden van zulke goede groepen toch wel verwacht.
Ondanks het feit dat ik deze plaat nog niet zo lang in mijn bezit heb (zo'n 2-tal dagen) kan ik wel al zeggen dat JL lang niet het hoge niveau bereikt van deze twee voorvermelde groepen, maar dat er wel enkele uitstekende nummers op Take me to the Sea te ontdekken vallen.
Zo zullen de eerste 3 nummers zeker bij velen in de smaak vallen en heeft Georgia - het eerste tragere nummer - toch ook zijn charmes. Spijtig genoeg wordt het vanaf daar iets meer wisselvallig;
Vagabond is matig, Skyscrapers moet bij mij nog wat groeien maar vertoont potentieel, Antoine is goed, Bone Trees is leuk om af en toe naar te luisteren maar verveelt snel, de 2 laatste nummers zijn echter vrij flauw en zetten toch een beetje een domper op het einde van het album.
Mijn conclusie is dat Jaguar Love zeker geen slecht album gemaakt heeft, maar dat ze toch zouden moeten proberen een eigen sound te vinden bij een eventueel volgende plaat. Nu wisselen de nummers te vaak van stijl en toont Johnny naar mijn mening nog iets teveel sporen van zijn BB verleden, vooral qua lyrics.
3.5*
0
geplaatst: 7 september 2008, 23:15 uur
Na ettelijke luisterbeurten ben ik overtuigd, dit is een heel fijn plaatje. Blood Brothers en Pretty Girls Make Graves waren twee bands die ik hoog heb zitten, en Jaguar Love (met ex-leden van) combineert elementen uit beide bands. En weet daar inderdaad nog niet zo veel eigens aan toe te voegen. Maar voorlopig geniet ik genoeg van deze plaat om me daar aan te ergeren. Liefhebbers van bovengenoemde bands kunnen zich aan deze plaat geen buil vallen.
0
handsome_devil
geplaatst: 29 december 2008, 12:29 uur
Ben ik de enige die telkens My Orgasm Sounds Like ipv My Organ... leest 
* denotes required fields.
* denotes required fields.