Wim Sonneveld - Sonneveld (1972)

Prachtig album, het laatste dat hij maakte, en één van de weinige, echte studioalbums van Sonneveld. Bevat prachtige muziek en arrangementen van Ruud Bos.

Hoogtepunten: Ik zou met jou, Burgemeester Beekmanlaan, Scheveningse Tram en natuurlijk Het Dorp.

Het dorp is een van de allermooiste Nederlandstalige luisterliedjes .

Wim vroeg zich in 1972 al af Wat Is Er Met De Muziek .
Iets wat ik mij nu nog afvraag.

Foute hoesfoto. Staat op De 20 mooiste liedjes i.p.v. Sonneveld en de tracklist vermeld maar 12 liedjes. Er zijn wel eens toevoegingen voor minder afgekeurd.

Dit is ontstaan toen iedereen heel makkelijk grote hoezen kon toevoegen zonder controle van moderators. Ooit was het wel goed.

Nu de juiste hoes.

Natuurlijk gigantisch oudbollig maar het voegt eerlijk gezegd nog meer toe aan de charme van Sonneveld's Nederlandse versie van het chanson. Door geweldig arrangeer werk van Ruud Bos is dit nog meer dichter in de buurt van Franse idolen als Charles Aznavour zit als normaal wat een perfecte omgeving is voor Sonneveld om te zingen over dingen die hij heel zijn carrière deed; liefde, het verleden en natuurlijk Nederland zelf. Dit gaat van ballads naar de humor van een zijn klassiekste liedjes Josefien met genoeg afwisseling om het interessant te houden.

Het album drijft enigszins op het succes van afsluiter Het Dorp dat al in 1970 een succesvolle single was. Op zich een goede zet om deze losse single alsnog onder te brengen op een album. Loflied op Dora, Wat Kan het Anders Zijn en Jij Hebt iets van een Renoir zijn zo mogelijk nog ouder want die komen uit de musical De Kleine Parade die opgevoerd werd in 1969-1970. Een ander redelijk bekend nummer is Josefien. Over de gehele linie een heel consistent album, ondanks het gebruik van een handvol nummers uit een oudere theatervoorstelling. Gelukkig staan er geen blaartrekkende nummers op als Margootje (met haar Puegeot-je, uit Madurodam ).

Misschien al op single uitgegeven in 1970, maar een (bescheiden) hit werd het pas in 1974, kort na zijn overlijden. En daarna groeide het natuurlijk uit tot een evergreen en een van de beste nummers uit de vaderlandse liedjestraditie, ook al was het origineel een Frans chanson. Een verlate, maar zeer terechte erkenning voor de goede zanger die Sonneveld natuurlijk óók was, naast zijn grote talent als cabaretier, én voor de geweldige tekst van Sonnevelds partner Friso Wiegersma.
Margootje vind ik stiekem zelf wel een leuk liedjes, maar ik geef toe: het zit op de grens van (ietwat melig en gedateerd) cabaret en een (niet zo heel sterk) liedje. Ik ken niet dit hele album, maar kan me voorstellen dat het niet echt gepast zou hebben op een album vol luisterliedjes.

Het Dorp zit zo in mijn DNA dat ik op Discogs alle albums ben nagelopen omdat ik dacht dat het al rond 1967 was opgenomen, wat dus overduidelijk niet zo is. Ondanks dat ik enigszins fout zit laat ik het maar zo want dit album voorzien van Het Dorp geeft het gewoon absoluut meerwaarde. Anders was het ondanks dat het een evergreen is geworden een liedje dat je alleen maar op compilaties tegenkomt.

De eerste uitgave - het nummer verscheen volgens Wikipedia maar liefst vijf keer op single - dateert van 1970, maar volgens andere bronnen nam Sonneveld het in 1969 op. De tekst bleek al in 1965 geschreven te zijn, dus kennelijk hebben ze er enkele jaren mee gewacht.
Ben het wel met je eens dat zo'n nummer op een regulier album hoort te staan. Het is natuurlijk altijd volop verkrijgbaar gebleven op talloze compilaties - zowel van Sonneveld zelf als van diverse Nederlandse artiesten - maar dat is met de kennis van nu. Het zou niet voor het eerst zijn dat een nummer dat uitsluitend op een losse single verscheen, tussen wal en schip zou vallen. Daar zijn legio voorbeelden van, en het is tevens een van de redenen waarom ik er ook een serieuze singles-verzameling op na houd.