Fresh J en Paper Thin zijn de vroegere artiestennamen van Blame One, een rapper die al vanaf begin jaren negentig meegaat in de hiphopscene. Zijn huidige naam heeft hij te danken aan een overval die hij met drie andere mensen pleegde. Hij nam de volledige schuld op zich en sindsdien gaat hij door het leven als Blame One. Dit verleden heeft hij achter zich gelaten en hij richt zich nu volledig op het maken van muziek. Dat leverde in vijf jaar tijd drie albums op, waarvan Days Chasing Days het nieuwste project is.
Days Chasing Days staat volgens Blame One voor de dagelijkse routine waar iedereen in leeft en met het album wil de rapper uit zijn eigen ‘persoonlijke cirkel’ stappen en mensen buiten ‘zijn cirkel’ iets teruggeven, zoals hij in een interview LINK met Flawlesshustle aangeeft. Een wat vage uitspraak van Blame One, die wel nieuwsgierig maakt, want wat bedoelt de rapper nou eigenlijk met deze uiting en wat betekent dit voor zijn teksten?
Oldskooltradities in ere houden, dat blijkt Blame One te bedoelen. Wie het album beluistert zal dit ook zeker onderstrepen, want hoewel de producties vaak uit meerdere lagen bestaan (en dus inspelen op de behoefte van de moderne hiphopluisteraar), zijn de raps vaak recht-toe-recht-aan. Veel verschillende verhalen levert dit logischerwijs niet op, het blijft beperkt tot het rappen over vroeger en de rappers van tegenwoordig (en hoe ‘wack’ deze zijn). Dit doet Blame One overigens wel op een goede manier, hij heeft duidelijk kaas gegeten van het flowen. In een stevig tempo rapt hij ogenschijnlijk makkelijk over de beats. Af en toe hapt hij tussen de woorden door naar adem om vervolgens weer in een hoog tempo door te gaan. In tegenstelling tot zijn flow, is Blame Ones stem heel wat minder opwindend. Blame One houdt het gehele album dezelfde lage toonsoort aan, qua stem biedt hij te weinig variatie. Dat laatste is wellicht wél een belangrijk kenmerk van een ‘echte’ oldskoolrapper te noemen.
Met zes producties heeft Exile ook een zeer belangrijk aandeel in het project van Blame One. Dat Exile een uitstekende producer is, bewees hij eerder dit jaar met Radio. De producer schroomt er niet voor om veel elementen in een track te stoppen. Street Astrologist is een van de nummers die dit laat horen; naast de kick en snare die de onderlaag vormen, klinken er futuristische/elektronische knallen, zijn er ook nog eens stemsamples te bespeuren en alsof dat nog niet genoeg is, verzorgt Exile ook nog eens de scratches (wat dan weer een typisch onderdeel is van oldskool).
De overige producties op Days Chasing Days mogen onder andere op de rekening van Black Milk, Kan Kick en Oh No geschreven worden. Niet de minste namen als het om beats maken gaat en hoewel deze producers toch echt een eigen stijl hebben, gaan ze voornamelijk mee met hofleverancier Exile. Door de drukke producties zal de luisteraar daarom ook in fases oren tekort komen bij het beluisteren van de diverse tracks. Innovatief is het zeker, maar of het bij iedereen in de smaak zal vallen is twijfelachtig. Omdat dezelfde Exile het schijfje op een keurige manier heeft afgemixt blijft alles wel zeer professioneel en zal het zeker een select groepje hiphopliefhebbers aantrekken.
Het zijn met name de producties die Days Chasing Days maken tot wat het is: een druk maar authentiek album. Het moet je duidelijk liggen, hoe cliché dat ook mag klinken. Minder opvallend dan de beats, zijn de raps van gastheer Blame One; deze doet zijn werk weliswaar verdienstelijk maar is toch net wat te kleurloos. Zijn eenzijdigheid qua teksten en stem weet hij nog wel enigszins te verbloemen met zijn vlotte flow waarmee hij als een wervelwind over zijn album raast. Zijn woorden vooraf zullen voor belangstelling zorgen, Days Chasing Days staat of valt echter niet met haar raps, maar met haar producties.
Bron:
www.hiphopleeft.nl