Essie Jain - The Inbetween (2008)

Een erg mooie, rustige en pure cd. Het zal allemaal wel in een prima studio zijn opgenomen, maar ze komt door de luidsprekers heen alsof ze vol trots in de huiskamer haar nieuw geschreven nummers ten gehore brengt. De nummers bekruipen je al na een paar keer luisteren (Gezien de duur van de cd is dat zo gebeurt ..). En wat een prachtige sfeer wordt neergezeg zeg! Heerlijk ! Ik begin met 4*.

... en hij wordt alleen maar mooier. Prachtig ! 4,5*

Op 17 november komt er een nieuwe (special?) edition van deze cd uit met daarop twee extra nummers:
11 - Not Yours
12 - I Remember It Just Like This

Daar heb je de kern van dit album meteen goed te pakken en dan rijst gelijk de vraag 'is het dan wel de moeite waard, want we hebben al zoveel dames die mooi zingen en piano als hoofdinstrument hebben?'
Als ik opener Eavesdrop hoor denk ik gelijk al aan Joan As Police Woman: zelfde sfeertje, zelfde manier van zingen. Voegt Essie Jain dan wat toe aan die favoriete zangeres van mij? Neuh. En als je het andersom bekijkt idem dito. Maar dat neemt niet weg dat het toch weer smullen is en als je dan verder luistert dan hoor je toch weer ander soort composities. Inderdaad zijn ook op die nummers wel weer etiketjes te plakken, maar je kunt dat ook achterwege laten en gewoon genieten van deze rustige, pure cd. En als je doet dan kun je achteraf blij constateren dat je geluisterd hebt naar een heel mooi plaatje. Een plaatje die juist door de eenvoud opvalt: eenvoud met een gouden randje.

Ooit kennis gemaakt met deze dame via een filmpje van de Blogotheque (het nummer Understand) en ik was meteen verkocht. Tot een aantal dagen geleden was ik echter alleen bekend met haar prachtige debuut die ik sinds de eerste kennismaking werkelijk grijs heb gedraaid en liefst 4,5 sterren heb toegekend. Toen ik zag dat er inmiddels een opvolger was, heb ik deze dan ook zo snel mogelijk binnen gehaald, want die wilde ik natuurlijk maar wat graag horen! Het was wel even wennen...

De productie van The Inbetween is ten opzichte van zijn voorganger wat gepolijster, waarmee de charme van Essie's liedjes voor mij in eerste instantie wat aan kracht leek in te boeten. Nu, na meerdere luisterbeurten, vind ik echter dat het een uitstekende keuze is geweest voor het album. Rustig is absoluut een term om de muziek die Essie Jain maakt te omschrijven. Toch op The Inbetween lijkt Essie aan zelfvertrouwen te hebben gewonnen sinds We Made This Ourselves: ze zingt krachtiger en met her en der wat meer durf.
Haar stem blijft het middelpunt van de liedjes die nog steeds relatief 'minimaal' zijn opgebouwd, maar de composities zijn voller en gevarieerder dan op het debuut. Naast het wat meer dynamische pianospel horen we regelmatig cello, clarinet, trompet en andere instrumenten die het geheel mooi complementeren. Hierdoor krijgen we een aantal nummers te horen waaruit blijkt dat The Inbetween niet eenvoudig een voortzetting is van We Made This Ourselves, maar dat Essie ook - met succes - nieuwe dingen wil proberen. Ik noem het vlotte The Rights: de zang, de piano, de clarinet; je proeft iets van de sfeer die we kennen van Beirut, het project van label-genoot Zach Condon. Of het, inderdaad rustige, maar jazzy Stop met de subtiele contrabas en trompet.
Kortom, een prachtplaat die in dezelfde lijn ligt als zijn voorganger, maar tegelijk ook nieuwe kanten van Essie Jain laat zien! Ook deze krijgt van mij 4,5 sterren.