Destruction - Best Of (1992)

Geeft een mooi overzicht van Destruction tot het moment in hun carrière dat zanger/bassist Schmier destijds uit de band ging. Ik heb destijds nog 20 kilometer retour afgelegd om dit overzicht van Destruction ook maar aan mijn enorme Thrash en Destruction collectie toe te voegen, iets wat ik wel vaker over had voor de mooiste muziek op deze wereld: Thrash Metal! (1983-1990)

De laatste maanden enorm into Thrash metal , toch wat het metal genre betreft, een van die bands die ik heb ontdekt is toch wel Destruction, op zoek naar een album van hen kwam ik bij hun 'best of' terecht, een paar leuke ''live'' toevoegingen, en een mooie introductie tot deze band, wat mij betreft een geslaagd best of album

Een mooie samenvatting van het oude werk van Destruction.
Drie sterke songs van de debuut-EP Sentence of death. Mad butcher blijft een memorabel nummer. Devil's soldiers is een extreme song. Na een knap, rustig intro barst de hel goed los.
Drummer Tommy gaat zo snel hij kan. De band lijkt hier wel door de duivel bezeten. De eerste volwaardige langspeelplaat is Infernal overkill. Invincible force en Death trap zijn klassiekers. Bestial invasion en Thrash attack komen op disc 2 langs in een liveversie.
Het laatste gedeelte van de eerste disc is voor Release from agony, waarop de band als viertal is te horen. Beyond eternity is een wonderschoon instrumentaaltje ter inleiding van het geweldige Release from agony. Sign of fear is een langzame krachtpatser die je van begin tot eind in zijn duistere greep houdt. Ongetwijfeld één van hun allerbeste stukken. De laatste drie nummers halen het niveau van eerder genoemden helaas niet. Aan Survive to die zit op het eind nog een komisch stukje In the mood geplakt.

De tweede disc opent met Eternal devastation. Een album waarop de Duitsers technisch een stukje gegroeid zijn t.o.v. Infernal overkill.
Upcoming devastion is een lekker eigenzinnige instrumental waarna uitsmijter Confused mind komt. Het intro heeft bij vlagen wel wat van dat van Devil's soldiers. De Mad butcher EP komt niet aan bod. Voor Live without sense is een royale speelduur uitgetrokken. Curse the gods en unconscious ruins zijn klassiekers die niet mogen ontbreken. Thrash attack is een stukje service want op de originele langspeelplaat staat dit thrashjuweeltje niet. Bonus track op de cd-uitgave. Reject emotions is een sterk uitgewerkte topcompositie en afgezant van de Mad butcher EP.
Pink panther brengt de nodige humor en dat mag ook wel want Life without sense is niet bepaald vrolijk. In the mood fleurt de boel weer op en na een prima uitvoering van Release from agony krijgen we een fantastisch slot met het geweldige Bestial invasion.
Het enige van de liveplaat wat hier niet langskomt zijn de nummers Invincible force, Dissatisfied existence en Eternal ban. Voor het album Cracked brain was er geen plaats. Zonder dat album zonder Schmier is Best of Destruction compleet genoeg en staat het garant voor een lekker potje thrash.

Cracked Brain vind ik anders wel een volwaardig en uitstekend Destruction album dat het niet verdient om genegeerd te worden.

Voor tot en met Release From Agony is er niets mis met deze verzamelaar.

Reclame maken voor Cracked brain doen ze wel op de verzamelaar maar vreemd genoeg kan er geen enkele song af. Het titelnummer had er wel op gemogen daar waar de liveplaat haast compleet wordt weggegeven. Cracked brain is zeker geen minder album. Nawoord: Goed idee om de cd te bestellen. Al tijden geen Cracked brain meer gehoord.

Eigenlijk zijn Release From Agony en Cracked Brain mijn favorieten. Dat drukke bevalt mij goed. Het andere werk hoor ik overigens ook graag. De nieuwere Destruction boeit mij een stuk minder.

Cracked Brain is hier krap aan twee weken op cd geweest. Inmiddels samen met Obituary weggegeven als verjaardagsgeschenk. Vooral de eerste vijf nummers van CB mochten wel op de "best of'. My Sharona is echt een klasse cover.

Op een Slayertopic durf ik het niet eerlijk en open te benoemen maar hier kan het wel: bij vlagen vind ik Destruction een nog betere trashmetalband dan Slayer. Smeriger. Beter dus. Dit album geeft een mooie reeks rauwe hakkende swingende trashsongs uit de eerste jaren van het Duitse Destruction.
Past ook wel in het rijtje van bijv. een Kreator (ook al Duits). Heb beide bands dacht ik nog eens zien optreden in Scum Katwijk. Bestaat dat nog?