Thin Lizzy - UK Tour 75 (2008)
mijn stem
11 stemmen
Ierland
Rock
Label: RSK
-
Fighting My Way Back (3:51)
-
It's Only the Money (3:35)
-
Wild One (4:24)
-
For Those Who Love to Live (5:06)
-
Still in Love with You (9:23)
-
Showdown (5:32)
-
Suicide (5:08)
-
Rosalie (3:59)
-
The Rocker (3:56)
-
Sha La La (7:10)
-
Baby Drives Me Crazy (6:24)
-
Me and the Boys (6:44)
-
Cowboy Song (Derby Blues) (6:50)
-
Little Darling (3:14)
-
Sound Check Jam (2:47)
0
geplaatst: 5 september 2008, 17:45 uur
de nummers zijn allemaal bekend, wat moet er nu nog anders zijn dan bij de voorgaande releases.
en waarschijnlijk heb ik het al wel eens gehoord, heb de afgelopen 30 jaar al zoveel bootlegs voorbij zien komen.
en waarschijnlijk heb ik het al wel eens gehoord, heb de afgelopen 30 jaar al zoveel bootlegs voorbij zien komen.
0
nijme255@adsl
geplaatst: 7 september 2008, 15:15 uur
Op 21 november 1975 trad Thin Lizzy op in het College of Technology in Derby. Dit optreden was onderdeel van hun "Fighting"- tour. De opvolger van deze plaat was het alom bewierookte "Jailbreak". Maar dat wisten we nog niet toen de heren het College platspeelden. Wat een optreden! Luister en huiver, want elke noot valt op zijn plek!
0
geplaatst: 7 september 2008, 19:01 uur
vandaag (koopzondag) kon ik het toch niet laten om deze aan te schaffen, 16,99 euro armer en de collectie weer compleet.
daar gaan de stoere woorden van "weg ermee".
daar gaan de stoere woorden van "weg ermee".
0
Joy
geplaatst: 7 september 2008, 19:57 uur
da o nzin, een rukplaat koop je niet, ook al ben je fan
ist nou wat of niet?
ist nou wat of niet?
0
geplaatst: 11 september 2008, 19:19 uur
nijme255@adsl schreef:
Op 21 november 1975 trad Thin Lizzy op in het College of Technology in Derby. Dit optreden was onderdeel van hun "Fighting"- tour. De opvolger van deze plaat was het alom bewierookte "Jailbreak". Maar dat wisten we nog niet toen de heren het College platspeelden. Wat een optreden! Luister en huiver, want elke noot valt op zijn plek!
Op 21 november 1975 trad Thin Lizzy op in het College of Technology in Derby. Dit optreden was onderdeel van hun "Fighting"- tour. De opvolger van deze plaat was het alom bewierookte "Jailbreak". Maar dat wisten we nog niet toen de heren het College platspeelden. Wat een optreden! Luister en huiver, want elke noot valt op zijn plek!
Maar niet iedere noot is in orde. Luister maar eens naar het tenenkormmend valse intro van een kraker als Wild One of de manier waarop Lynott For those who love to live veel te langzaam zingt. Voor de diehard fans, ik ben er zo eentje, toch een aantal unieke momenten: de teksten uit het pas op het Black Rose album verschenen With Love en de als nieuw aangekondigde versie van the Cowboy song met alternatieve tekst.
0
geplaatst: 22 februari 2009, 13:43 uur
Als ik een beetje de tracklist bekijk zie ik toch een hoop tracks die niet op Live And Dangerous of Life staan. Dat maakt de release sowieso interessant.
Volgens mij is er verder niet zo gek veel live materiaal van Thin Lizzy voorhanden.
Volgens mij is er verder niet zo gek veel live materiaal van Thin Lizzy voorhanden.
0
geplaatst: 14 maart 2009, 19:15 uur
Ook uit: Still dangerous, uit 1977 met de zelfde bezetting als deze, maar ook met nummers van Jailbreak, Johny the Fox en Bad Reputation.
Vooral Opium Trail is genieten geblazen, minpunt is dat niet het volledige concert erop staat.
Vooral Opium Trail is genieten geblazen, minpunt is dat niet het volledige concert erop staat.
0
geplaatst: 9 mei 2009, 17:10 uur
Ik snap het niet, ze treden nog steeds op... waarom staat er dan dat ze gestopt zijn 
0
geplaatst: 28 juli 2009, 23:17 uur
horned_reaper schreef:
Ik snap het niet, ze treden nog steeds op... waarom staat er dan dat ze gestopt zijn
Ik snap het niet, ze treden nog steeds op... waarom staat er dan dat ze gestopt zijn
Omdat Thin Lizzy gelijk staat aan Phil Lynott, en die is sinds 1986 niet meer onder ons. De huidige incarnatie van Thin Lizzy treedt enkel op ter meerdere eer en glory van deze mijnheer (luister maar eens naar de aankondigingen van John Sykes op de live cd uit 2000 One night only) en natuurlijk voor hun eigen beurs. Het enige dat wordt uitgebracht zijn live-cd's. Nieuwe nummers worden niet geschreven.
0
geplaatst: 28 juli 2009, 23:51 uur
Er zijn trouwens wel plannen voor een gloednieuw album onder de naam Thin Lizzy.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 29 juli 2009, 20:32 uur
Stop dan maar helemaal. Als na Lynott opnieuw de frontman wegvalt is het mooi geweest. Erg jammer, heb ze in 2007 gezien en Sykes vond ik het echt goed doen.
0
geplaatst: 5 januari 2011, 22:00 uur
En toch ben ik erg benieuwd naar de nieuwe line up en heb dan ook een kaartje voor Paradiso gekocht. Kon het toch niet laten. In eerste instantie leek het me helemaal niks; Ricky Warwick op zang??? Maar toch moet het wel goed zijn want anders geloof ik nooit dat zowel Brian Downey als Darren Wharton hun medewerking hadden verleend. We zullen zien!
0
geplaatst: 22 juli 2011, 21:58 uur
vielip schreef:
En toch ben ik erg benieuwd naar de nieuwe line up en heb dan ook een kaartje voor Paradiso gekocht. Kon het toch niet laten. In eerste instantie leek het me helemaal niks; Ricky Warwick op zang??? Maar toch moet het wel goed zijn want anders geloof ik nooit dat zowel Brian Downey als Darren Wharton hun medewerking hadden verleend. We zullen zien!
En toch ben ik erg benieuwd naar de nieuwe line up en heb dan ook een kaartje voor Paradiso gekocht. Kon het toch niet laten. In eerste instantie leek het me helemaal niks; Ricky Warwick op zang??? Maar toch moet het wel goed zijn want anders geloof ik nooit dat zowel Brian Downey als Darren Wharton hun medewerking hadden verleend. We zullen zien!
Hoe vond je het Vielip?
0
geplaatst: 3 juni 2014, 18:09 uur
Af en toe piept, kraakt en rammelt de band wel eens. Desondanks blijft het prima plaat. Hoofdzakelijk komt dat natuurlijk omdat er 7 nummers opstaan die niet op de twee meer bekende live platen staan. Waarvan 5 nummers die zeker de moeite waard zijn. Me And The Boys en Little Darling hadden voor mij niet gehoeven. Fighting My Way Back is dan weer aardig om eens live te mogen horen. De overige 4 nummers hadden zeer zekers niet misstaan op het klassieke live werk van Lizzy. Showdown is wat dat betreft mijn favoriet. King Kong King Cool enz ha. Met andere woorden verdomd geinig gezongen.
Ook de bekendere nummers worden hier en daar wat anders ingevuld dan op Dangerous. Cowboy Song is wat dat betreft het beste voorbeeld. Met een tekst die nog in de steigers stond.
Al met al een mooie aanvulling voor de fans van deze band.
Ook de bekendere nummers worden hier en daar wat anders ingevuld dan op Dangerous. Cowboy Song is wat dat betreft het beste voorbeeld. Met een tekst die nog in de steigers stond.
Al met al een mooie aanvulling voor de fans van deze band.
0
geplaatst: 15 september 2016, 21:06 uur
Fantastisch live album van Thin Lizzy 21-11-1975 National Stadium Dublin. Aanrader.
0
geplaatst: 10 september 2022, 13:13 uur
Wel eens meegemaakt? Een stel van wie je de trouwfoto ziet: dure kleding, gecoiffuurde haartjes, alles tiptop verzorgd. Het contrast met het gewone leven is dan groot: jeans, t-shirt, de haren aanmerkelijk minder volume. Als het haar er überhaupt nog groeit… Tegelijkertijd zijn het dezelfde mensen, die zonder alle extra tralala misschien wel leuker zijn dan indertijd op die grote dag.
Zoiets beleef ik als ik de officiële livealbums van artiesten vergelijk met liveplaten zoals deze. Dit soort extra livespul is vooral leuk voor de fanatiekere fan. En dat ben ik. Ik lachte dan ook de lach van herkenning toen ik de diverse reacties hierboven las van snarf349. Eerst op voorhand de cd afkeuren omdat dit inderdaad alwéér een livealbum van Thin Lizzy is, om ‘m dan slechts twee dagen later toch te kopen en er bovendien content mee te zijn.
In mijn geval kende ik het bestaan van de plaat niet eens, maar ik las er hier over, waarbij de bovenstaande reacties maakten dat ik UK Tour 75 vorige maand online heb gekocht. Leve Discogs.
Wat ‘m extra leuk maakt zijn de liner notes van drummer Brian Downey. Hij vertelt dat de bandleden voordat tournees begonnen afzonderlijk een lijstje maakten van songs die ze wilden spelen. Die werden vervolgens vergeleken om tot een gezamenlijke setlist te komen. Het was in dit geval de tournee om Fighting te promoten. Ze waren daarop voor een steviger stijl gegaan, reden om live van dat album en voorganger Nightlife de stevigste nummers te kiezen. Downey vertelt meer, interessant om te lezen; hopelijk brengt hij eens een biografie uit!
De opnamen zijn dus onopgesmukt, zo gaan de eerste gitaartonen van Wild One niet helemaal vlekkeloos. Lekker juist. Ook genieten: For those who Want to Live droeg Lynott als supporter van Manchester United op aan George Best, de iconische Noord-Ierse speler van die club en tevens Lynotts drinkmaatje.
Van de periode vóórdat Lizzy een kwartet was, horen we twee knallende nummers: The Rocker (oorspronkelijk met Eric Bell) en Little Darling (oorspronkelijk met Gary Moore). Een vooruitblik klinkt met Derby Blues, een oerversie van Cowboy Song. Hierover noteerde Downey dat ze gewoonlijk geen nummers speelden die nog moesten worden opgenomen, maar in dit geval wilde Lynott testen of het iets was. De bonustrack is Sound Check Jam, een uptempo warming-up waarin het waarschijnlijk Brian Robertson is die heerlijk soleert.
Een band in groeiende vorm, slechts "vier maanden voordat Jailbreak verscheen en de band in een ander tijdperk belandde", aldus Downey. Ook ik ben er blij mee.
Zoiets beleef ik als ik de officiële livealbums van artiesten vergelijk met liveplaten zoals deze. Dit soort extra livespul is vooral leuk voor de fanatiekere fan. En dat ben ik. Ik lachte dan ook de lach van herkenning toen ik de diverse reacties hierboven las van snarf349. Eerst op voorhand de cd afkeuren omdat dit inderdaad alwéér een livealbum van Thin Lizzy is, om ‘m dan slechts twee dagen later toch te kopen en er bovendien content mee te zijn.
In mijn geval kende ik het bestaan van de plaat niet eens, maar ik las er hier over, waarbij de bovenstaande reacties maakten dat ik UK Tour 75 vorige maand online heb gekocht. Leve Discogs.
Wat ‘m extra leuk maakt zijn de liner notes van drummer Brian Downey. Hij vertelt dat de bandleden voordat tournees begonnen afzonderlijk een lijstje maakten van songs die ze wilden spelen. Die werden vervolgens vergeleken om tot een gezamenlijke setlist te komen. Het was in dit geval de tournee om Fighting te promoten. Ze waren daarop voor een steviger stijl gegaan, reden om live van dat album en voorganger Nightlife de stevigste nummers te kiezen. Downey vertelt meer, interessant om te lezen; hopelijk brengt hij eens een biografie uit!
De opnamen zijn dus onopgesmukt, zo gaan de eerste gitaartonen van Wild One niet helemaal vlekkeloos. Lekker juist. Ook genieten: For those who Want to Live droeg Lynott als supporter van Manchester United op aan George Best, de iconische Noord-Ierse speler van die club en tevens Lynotts drinkmaatje.
Van de periode vóórdat Lizzy een kwartet was, horen we twee knallende nummers: The Rocker (oorspronkelijk met Eric Bell) en Little Darling (oorspronkelijk met Gary Moore). Een vooruitblik klinkt met Derby Blues, een oerversie van Cowboy Song. Hierover noteerde Downey dat ze gewoonlijk geen nummers speelden die nog moesten worden opgenomen, maar in dit geval wilde Lynott testen of het iets was. De bonustrack is Sound Check Jam, een uptempo warming-up waarin het waarschijnlijk Brian Robertson is die heerlijk soleert.
Een band in groeiende vorm, slechts "vier maanden voordat Jailbreak verscheen en de band in een ander tijdperk belandde", aldus Downey. Ook ik ben er blij mee.
0
geplaatst: 10 september 2022, 18:33 uur
RonaldjK schreef:
Wel eens meegemaakt? Een stel van wie je de trouwfoto ziet: dure kleding, gecoiffuurde haartjes, alles tiptop verzorgd. Het contrast met het gewone leven is dan groot: jeans, t-shirt, de haren aanmerkelijk minder volume. Als het haar er überhaupt nog groeit… Tegelijkertijd zijn het dezelfde mensen, die zonder alle extra tralala misschien wel leuker zijn dan indertijd op die grote dag.
Zoiets beleef ik als ik de officiële livealbums van artiesten vergelijk met liveplaten zoals deze. Dit soort extra livespul is vooral leuk voor de fanatiekere fan. En dat ben ik. Ik lachte dan ook de lach van herkenning toen ik de diverse reacties hierboven las van snarf349. Eerst op voorhand de cd afkeuren omdat dit inderdaad alwéér een livealbum van Thin Lizzy is, om ‘m dan slechts twee dagen later toch te kopen en er bovendien content mee te zijn.
In mijn geval kende ik het bestaan van de plaat niet eens, maar ik las er hier over, waarbij de bovenstaande reacties maakten dat ik UK Tour 75 vorige maand online heb gekocht. Leve Discogs.
Wat ‘m extra leuk maakt zijn de liner notes van drummer Brian Downey. Hij vertelt dat de bandleden voordat tournees begonnen afzonderlijk een lijstje maakten van songs die ze wilden spelen. Die werden vervolgens vergeleken om tot een gezamenlijke setlist te komen. Het was in dit geval de tournee om Fighting te promoten. Ze waren daarop voor een steviger stijl gegaan, reden om live van dat album en voorganger Nightlife de stevigste nummers te kiezen. Downey vertelt meer, interessant om te lezen; hopelijk brengt hij eens een biografie uit!
De opnamen zijn dus onopgesmukt, zo gaan de eerste gitaartonen van Wild One niet helemaal vlekkeloos. Lekker juist. Ook genieten: For those who Want to Live droeg Lynott als supporter van Manchester United op aan George Best, de iconische Noord-Ierse speler van die club en tevens Lynotts drinkmaatje.
Van de periode vóórdat Lizzy een kwartet was, horen we twee knallende nummers: The Rocker (oorspronkelijk met Eric Bell) en Little Darling (oorspronkelijk met Gary Moore). Een vooruitblik klinkt met Derby Blues, een oerversie van Cowboy Song. Hierover noteerde Downey dat ze gewoonlijk geen nummers speelden die nog moesten worden opgenomen, maar in dit geval wilde Lynott testen of het iets was. De bonustrack is Sound Check Jam, een uptempo warming-up waarin het waarschijnlijk Brian Robertson is die heerlijk soleert.
Een band in groeiende vorm, slechts "vier maanden voordat Jailbreak verscheen en de band in een ander tijdperk belandde", aldus Downey. Ook ik ben er blij mee.
Wel eens meegemaakt? Een stel van wie je de trouwfoto ziet: dure kleding, gecoiffuurde haartjes, alles tiptop verzorgd. Het contrast met het gewone leven is dan groot: jeans, t-shirt, de haren aanmerkelijk minder volume. Als het haar er überhaupt nog groeit… Tegelijkertijd zijn het dezelfde mensen, die zonder alle extra tralala misschien wel leuker zijn dan indertijd op die grote dag.
Zoiets beleef ik als ik de officiële livealbums van artiesten vergelijk met liveplaten zoals deze. Dit soort extra livespul is vooral leuk voor de fanatiekere fan. En dat ben ik. Ik lachte dan ook de lach van herkenning toen ik de diverse reacties hierboven las van snarf349. Eerst op voorhand de cd afkeuren omdat dit inderdaad alwéér een livealbum van Thin Lizzy is, om ‘m dan slechts twee dagen later toch te kopen en er bovendien content mee te zijn.
In mijn geval kende ik het bestaan van de plaat niet eens, maar ik las er hier over, waarbij de bovenstaande reacties maakten dat ik UK Tour 75 vorige maand online heb gekocht. Leve Discogs.
Wat ‘m extra leuk maakt zijn de liner notes van drummer Brian Downey. Hij vertelt dat de bandleden voordat tournees begonnen afzonderlijk een lijstje maakten van songs die ze wilden spelen. Die werden vervolgens vergeleken om tot een gezamenlijke setlist te komen. Het was in dit geval de tournee om Fighting te promoten. Ze waren daarop voor een steviger stijl gegaan, reden om live van dat album en voorganger Nightlife de stevigste nummers te kiezen. Downey vertelt meer, interessant om te lezen; hopelijk brengt hij eens een biografie uit!
De opnamen zijn dus onopgesmukt, zo gaan de eerste gitaartonen van Wild One niet helemaal vlekkeloos. Lekker juist. Ook genieten: For those who Want to Live droeg Lynott als supporter van Manchester United op aan George Best, de iconische Noord-Ierse speler van die club en tevens Lynotts drinkmaatje.
Van de periode vóórdat Lizzy een kwartet was, horen we twee knallende nummers: The Rocker (oorspronkelijk met Eric Bell) en Little Darling (oorspronkelijk met Gary Moore). Een vooruitblik klinkt met Derby Blues, een oerversie van Cowboy Song. Hierover noteerde Downey dat ze gewoonlijk geen nummers speelden die nog moesten worden opgenomen, maar in dit geval wilde Lynott testen of het iets was. De bonustrack is Sound Check Jam, een uptempo warming-up waarin het waarschijnlijk Brian Robertson is die heerlijk soleert.
Een band in groeiende vorm, slechts "vier maanden voordat Jailbreak verscheen en de band in een ander tijdperk belandde", aldus Downey. Ook ik ben er blij mee.
Grappig. 5 berichten van mij uit 2008 waarvan ik 100% zeker ben dat ik die niet geplaatst heb. Onschadelijk dat dan weer wel!
0
geplaatst: 10 september 2022, 22:28 uur
Spannend, gevalletje hacken/identiteitsfraude! We sturen er een rechercheur op af. 
* denotes required fields.
* denotes required fields.