Enchant - A Blueprint of the World (1993)

Hun debuut krijgt van mij de minste punten.
Ik vond ze nog wat zoeken naar een identiteit. En songkwalitatief was het nog niet wat ze op Wounded deden.

Ach ja, en dat vond ik dus precies van Wounded... jeetje, wat viel me die tegen toen zeg..... Het is jammer dat dit debuut door de originele producer verknalt is maar gelukkig dat Marillion's Steve Rothery de boel nog enigszins heeft weten te redden.

Nee, dit is samen met Break denk ik het beste wat Enchant heeft gemaakt. Een bijzondere mix van Rush + Marillion + Kansas (de zang), nummers voorzien van typische instrumentale passages.

Heb ze kort na dit album een paar keer live gezien waaronder op een festival in een park in Almelo en vervolgens een week daarna (meen ik) in een dampende Metropool in Hengelo. Echt een van de allerbeste optredens die ik ooit heb gezien.

Inderdaad, voor mij ook beter dan Wounded, op de een of andere manier komen de nummers daar wat minder uit de verf.

Dit debuut heeft zoveel memorabele passages en mooie zanglijnen dat het voor mij soort van een klassieker is. Het geluid is ondanks de productie wel wat warmer dan Wounded waar de klank - en met name Ted Leonard - een beetje ielig voor de dag komt.
Er is ook wat meer sfeer, kenmerk van bijvoorbeeld Mae Dae en de eerste paar minuten van Nighttime Sky.

Minpuntje vind ik wel dat elke seconde vakkundig wordt dichtgemept, geroffeld, getikt of gerammeld door de drummer. Wordt waarschijnlijk een beetje versterkt door de productie en het geluid van de snare. Stoort verder niet echt, maar leidt soms wel een beetje af.

Nighttime Sky blijft een toppertje!

Voor mij is het niveau van dit debuut daarna nooit meer gehaald door de heren, met uitzondering van een enkel nummer hier en daar (Pure op Wounded bijvoorbeeld, of My Enemy op Break)

Enchant heb ik in de jaren negentig nog wel gevolgd, maar niet heel lang. Dit debuut bevat de meeste nummers die ik bewonderde: Catharsis, At Death's Door en Nighttime Sky. Uiteindelijk vond ik de muziek toch te licht en ben na Wounded al afgehaakt.

The Thirst en Oasis zijn 2 goeie redenen om deze superschijf in huis te halen.
Ik heb alles van Enchant in huis en dit blijft mijn persoonlijke favoriet.

Dit album is toch een paar geleden opnieuw uitgebracht door InsideOut? Kan iemand iets zeggen of die veel beter klinkt dan de originele uitgave?

Enchant was tot voor kort een voor mij nog onbekende band. Progrock is in de jaren '80 en '90 wat uit mijn belangstelling geweest. En dit debuutalbum van Enchant stamt uit die periode.
Inmiddels staan alle reguliere albums van de band in mijn playlists opgenomen.

Enchant is een band uit San Francisco USA. Een geweldig inspirerende stad. Inspiratie die vooral in het eerste deel van dit album is terug te vinden. De nummers zijn uiteindelijk goed geproduceerd waarbij de inbreng van Steve Rothery van Marillion een belangrijke rol heeft gespeeld.

De versie op de streamingsdiensten is verrijkt met extra nummers en andere versies. Daardoor wordt het wel een erg lange zit van bijna 2,5 uur. De band weet mijn aandacht niet zo lang vast te houden. Die playlist gaat nog verknipt worden in twee stukken.

Het is zeker onderhoudende muziek maar deze neo progrock ligt me wat minder dan de progrock van 20 jaar eerder.

Inmiddels het album een paar maal vaker beluisterd en het bevalt me een stuk beter. De waardering van 3,5 naar 4 verhoogd en mijn review op mijn eigen site www.jorros-muziekkeuze.nl ook opgeschroefd als volgt:

Het album "A Blueprint of the World" van de Amerikaanse prog-rock band Enchant, uitgebracht in 1993, is een opmerkelijk debuut dat luisteraars introduceert in de complexe muzikale structuren en diepgaande teksten die de band kenmerken. Mijn persoonlijke ervaring met dit album is er een van geleidelijke waardering; het is een album dat groeit bij elke luistersessie.

De openingstrack, "The Thirst", zet meteen de toon met zijn dynamische wisselingen en boeiende gitaarriffs. Het nummer introduceert de technische vaardigheid van de band en legt een solide basis voor het hele album. De zang van Ted Leonard is krachtig en emotioneel, en brengt de lyrische thema's van verlangen en zelfontdekking overtuigend over.

Een ander hoogtepunt is "At Death's Door", waarin de band hun vaardigheid in het creëren van een duistere, bijna sinistere sfeer toont. De keyboardpartijen verweven subtiel met de gitaren, en creëren een gevoel van urgentie en onheil. Dit nummer heeft een bijzonder sterke impact op mij gehad, mede door de introspectieve tekst die reflecteert op de onvermijdelijkheid van de dood en de zin van het leven.

De balans tussen de instrumentale techniek en de emotionele diepgang is wat "A Blueprint of the World" zo speciaal maakt. Nummers zoals "Nighttime Sky" zijn misschien technisch uitdagend, maar verliezen nooit het gevoel voor melodie en sfeer. De complexiteit van de arrangementen dient altijd het grotere emotionele verhaal van het album.

Een aspect dat dit album onderscheidt, is de productie, die verrassend goed is voor een debuutalbum. Elk instrument is helder en goed gedefinieerd in de mix, wat bijdraagt aan de algehele luisterervaring. Het is duidelijk dat er veel zorg is besteed aan het vastleggen van de beste geluidskwaliteit om de muziek te complementeren.

Na vele luisterbeurten blijft "A Blueprint of the World" een album dat nieuwe lagen en details onthult. Het is een album dat niet alleen de liefhebbers van progressieve rock zal aanspreken, maar ook degenen die op zoek zijn naar muziek die zowel uitdagend als emotioneel verrijkend is. Het toont Enchant's vermogen om complexe muziek toegankelijk te maken voor een breder publiek, wat geen kleine prestatie is in het genre van de progressieve rock.