Phlebotomized - Skycontact (1997)

Ik ken eigenlijk alleen hun demo's tot begin jaren '90. Hebben ze nog dezelfde stijl als toen? "I Lost My Cookies in the Disco"klinkt niet zoals ze vroeger waren.

Leuk album. Klinkt niet als een geheel. Er staan topper op zoals, stoleshowsoul, achin, i lost my cookies in the disco en het wonderschone instrumentale Sometimes (kippenvel). De rest van de cd kan mij niet bekoren. Had beter als ep uitgebracht kunnen worden. Dan zou het top 20 materiaal zijn geweest.

Sometimes. jezus wat een goed nummer is dat toch.

Toen ik de heruitgave van Immense Intense Suspense bestelde, was die alleen te krijgen als dubbel-cd met een heruitgave van Skycontact erbij. Ten opzichte van de hier vermelde tracklijst heeft de heruitgave nog een nummer genaamd Dizz-tance na I Lost My Cookies In the Disco.

Zoals al te vermoeden was aan de hand van de titels en de hoes, is er op Skycontact veel minder metal te vinden dan op Immense Intense Suspense. Keyboard hebben een grotere rol gekregen, de gitaren klinken wat minder rauw en er wordt veel minder gegrunt (bijna niet eigenlijk). De cleanere zang is niet noodzakelijkerwijs een verbetering. Met name in A Cry In July, op de heruitgave deel 1 van vierluik I Hope You Know, klinkt de zang erg zwak.

Gebleven zijn de vele tempo- en sfeerwisselingen in de nummers. Los daarvan, vond ik Immense Insense Suspense juist zo goed vanwege het intense en rauwe geluid. Op Skycontact krijg ik dus niet waar ik bij Phlebotomized voor kwam, maar dat neemt niet weg dat het eigenlijk best een lekker album is. De zwakste punten zijn voor mij I Lost My Cookies en sommige stukken van A Cry In July. Dat laatste nummer kent net wat te veel stukken waarin er eigenlijk niks gebeurt.

Een ander album dan ik had verwacht dus, maar verre van slecht.

3,5*

Ik moet deze cd ook nog ergens hebben. Ooit ergens voor weinig gekocht vermoed ik. De band trad ooit op op het Spijkpop Festival in Spijkenisse begin jaren 90, toen nog langs de Groene Kruisweg als je de Spijkenisserbrug af kwam. Mijn klasgenoten vonden het herrie, maar mijn interesse was gewekt. Melodieus, heel stevig, grunten, fluitjes (volgens mij). Op dit album is er weinig van terug te horen kan ik mij herinneren.

Waarschijnlijk heb je Phlebotomized gezien ten tijde van Immense Intense Suspense, geen fluitjes maar viool. Dit album is net even iets anders omdat de halve band was vervangen i.v.m. studies van de oerleden.

In 2013 maakte ze een doorstart met bijna de originele band, alleen de drummer en zanger waren nieuw. Ook deze keer was de doorstart van korte duur. Ze bestaan nog steeds en maken interessante albums maar met zero leden van het eerste uur. Tom Palms (gitarist en componist) is er nog wel bij betrokken maar kan vanwege een armblessure geen gitaar meer spelen.