Donna Summer - The Best Of (1990)

Gekocht voor Mac Arther park en de prachtige uitvoering van State of independence. Prachtig!

Tamelijk onvolledig natuurlijk, maar in het jaar van release was dit wel wat bijzonders. Voor het eerst verschenen er nummers uit de disco- en de pop-periode van Donna op één verzamelalbum. De muziek van haar discojaren ('75-79) werd uitgebracht op Casablanca en die van het popjaren (1980-1990) op Geffen en Warner. Dit was de eerste release waarvan nummers uit beide periodes op één verzamelalbum bijeen werden gebracht, inclusief een aantal destijds zeer recente nummers van haar Stock, Aitken & Waterman-plaat. Tegenwoordig de gewoonste zaak van de wereld, maar toen nog niet, omdat platenmaatschappijen er een vrij strikt licentiebeleid op nahielden. Daarom heb ik deze destijds op CD gekocht.

Sindsdien zijn er talloze betere, completere verzamelaars uitgebracht. Er ontbreekt hier nogal wat (geen signature songs als Love to love you en Bad girls), maar per saldo vind ik het een vrij aardige notendop-collectie van haar betere nummers. Het album trapt af met de volledige albumversie van haar beste nummer, en daarna komen er overwegend sterke popnummers voorbij, hoewel het lang niet altijd (On the radio, The wanderer, Dinner with Gershwin) haar bekendste nummers of grootste hits zijn. Maar die ontbreken dan vaak weer op andere compilaties, dus in samenhang met andere albums en/of verzamelaars is dit toch een leuk hebbedingetje.

Deze compilatie is overigens wel uitgebracht door Warner Brothers, en niet door Mercury, zoals hierboven vermeld staat. Ik zal een correctie indienen.

Titel The Best of mag dan wel eens vaker zijn gegeven aan een album waarop desondanks een enkel hoogtepunt ontbrak, deze van Donna Summer komt een heel eind. Als piepjong pubertje was I Feel Love het nummer waardoor ik niet alleen voor haar stem, maar ook voor de sequencer viel, al is deze in dit geval eerste generatie. Maar wel wárm, een kwaliteit die Giorgio Moroder zeer wel toepaste.

Jammer genoeg ontbreekt haar vroege hit The Hostage, maar enkele jaren geleden maakte ik aan de hand van dit album een uitgebreidere afspeellijst van la Summer, waarop dat nummer wél staat. Ander hoogtepunt is McArthur Parc, waarvan ik me herinner dat het nummer op de radio klonk toen ik op een bar koude winterochtend eigenlijk naar school moest, maar door de schoonheid ervan met gesloten ogen in bed bleef genieten. Of wat te denken van het pseudo-oriëntaalse Love's Unkind of de vreemde akkoordenreeks in de brug van Dinner with Gershwin?

Ook al is haar muziek buiten mijn comfortzone, het was altijd interessant om haar carrière te volgen. De zangeres werd ziek, naar zij aannam doordat ze vervuilde lucht had ingeademd van de ingestorte Twin Towers, waar zij kennelijk niet al te ver vandaan verbleef. Met haar voortijdige overlijden kwam aan een boeiende carrière een abrupt einde. Wat had ze in latere jaren nog kunnen opnemen?