Lucinda Williams - Little Honey (2008)

Nog een paar dagen en de opvolger van West. Meer rock dan folk. Zeer benieuwd!!!

Gezien de gasten op het album: Matthew Sweet, Suzanne Hoffs (voorheen The Bangles) en Elvis Costello lijkt het inderdaad meer een rock album dan een roots album te worden en er is zelfs een AC/DC cover (It's a Long Way to the Top), maar ik ben toch benieuwd.
Lucinda heeft me live en op plaat nog nooit teleurgesteld!

ja, mij ook niet , fantastische dame , of '' cowboywuf '' zeggen we hier in 't westvlams , hij is dan ook al lang besteld , maar volgens mijn laatste ' uncut ' ( engels zeer goed muziekmagazine , maandelijks , 5 sterren waard , en dat geven ze zeer weinig hoor )

du dat belooft !!!!!

Ik kom tijd te kort. Na Ryan Adams, Jackson Browne en Ray LaMontagne wederom een cd release van een geweldig artiest: Lucinda Williams....... en ik heb al een paar nummers gehoord. Voorlopig ben ik onder de indruk.

Ik heb hier nog nooit van gehoord. Tijd voor een luisterbeurt afgaande op de reacties!

Op haar homepage staat staat de nieuwe single en een interview over haar cd met haar. Zo te zien is ze niet vies van een goed glas wijn. Maar met Lucinda is niks mis mee. Ook haar vorige cd's zijn erg de moeite waard

De afwisseling tussen de "ruige" blues met de meer ballad achtige blues en country werkt wat mij betreft erg goed.
Het openingsnummer zorgt direkt al voor wat vuurwerk, gevolgt door een heerlijk country nummer dat erg goed opgebouwd wordt. (met een heel fijn orgeltje). Met nummer drie komt de eerste echte blues ballad voorbij.
Ik heb geen zin om nummer voor nummer hier te gaan bespreken, maar verder zijn nummers als "Knowing" of "Heaven Blues" erg mooi.
Het wat ruigere "Honey Bee" is ook één van de hoogtepunten. Op "Jailhouse Tears" is de medewerking van Elvis Costello overduidelijk.

Maar eigenlijk is deze hele plaat gewoon erg goed. Er is veel afwisseling en toch blijft het een geheel met de nadruk op rustige country/blues met af en toe een lekker ruig uitstapje.

Al jaren probeer ik " to fall in love with"" Lucinda Williams en ik denk dat het dit keerr gaat lukken. Want dit is een wisselvallige, maar zeker geen slechte plaat. Lucinda oogt als een werkneemster van de thuiszorg die in haar vrije tijd een cowboyhoed opzet en een gitaar omhangt om de frustraties van zich af te spelen. Ze is geen nachtegaaltje zoals Emmylou Harris, maar weet je desondansk wel te raken met haar stem. Rocken kan ze wel, dat bewijzen de opener en de afsluiter van deze plaat. Maar in de laagste versnelling is ze op haar best. Zoals in ""Circles en X's (lekkere gitaar) en Knowing (lekker orgeltje). Maar vooral in het heerlijke lome Rarity en het ijselijk mooie Plan to Marry. Het hoogtepunt van de plaat, samen met Little Rock Star, dat opgesiert wordt met prachtig gitaatwerk.
Een misser is er ook want het duet Jailhouse tears (met Elvis Costello) daar krijg je inderdaad tranen in je ogen . Maar niet van luisterplezier. En de blues-nummers vond ik een beetje vullers. Maar verder zoals gezegd een prima plaat. Ik begin met 3,5 *

Na één keer luisteren kan ik niet zeggen dat ik erg onder de indruk ben zoals bijvoorbeeld wel het geval was met "Car Wheels On a Gravel Road". Zal 'm nog een een aatal malen beluisteren om tot een definitief oordeel te komen. Ben het al wel met Cherubini eens dat Jailhouse Tears een draak van een duet is. Normaliter vind ik Lucinda wel sterk in duetten, ik mag haar bijv.graag horen zingen met Steve Earle.

Ik krijg door haar stem de zeur in mijn lijf. Ik word er echt helemaal kriegelig van. Zeker als het tempo in een nummer om laag gaat. Wat een ellende. Je moet er open voor staan. Maar nu even niet.

In tegenstelling tot vorige posters vind ik Jailhouse Tears juist de topper van deze CD, met die heerlijke schelle stemmen. Lekker nummer om mee te zingen. Circles and X's, Real Love en Honey Bee vind ik ook erg leuk.

Voorlopig vind ik deze CD echter nog maar matigjes. Ik zet 'm wel steeds vaker op, dus hopelijk is dat een goed teken.

Ik heb altijd haar veel geprezen "Car wheels... " te overgeproduceerd gevonden, maar Little Honey is een lekker zompige country rock plaat. Haar stem is slepend als nooit te voren in de langzame nummers, bijna valsig maar net goed, prachtig.

Wederom een goed album van Lucinda Williams een soort van vrouwelijke equivalent van John Hiatt. Een prettige stem, wat gruis in de muziek en een klein sausje van de rock 'n' roll van The Stones. Prima combinatie die bij Williams goed uitpakt.

1e helft beduidend beter dan de 2e helft. Maar wel 3,5*

vond "Little Honey" destijds bij uitkomen al 1 van haar mindere albums en dat is na al die jaren zo gebleven.

12 zelf geschreven songs plus de AC/DC cover "It's a Long Way to the Top". een lichte stijlbreuk met voorgaande albums als "World Without Tears" en "West", met naar verhouding meer harde, stevige (roots) rock nummers, waarvan de openingstrack "Real Love" het meest beklijft, wat ik minder ervaar met de punky songs "Little Rock Star" en "Honey Bee".

de uitschieters zijn n.m.m. het bluesy mid-tempo "Tears of Joy" en de meer rustige, ingehouden country/blues ballads als het intieme "If Wishes Were Horses", "Knowing" en "Rarity" beide met prachtige accenten van trompet.

het gospelachtige "Well Well Well", de country van "Jailhouse Tears" een duet met Elvis Costello (laat de man a.u.b. geen country zingen), de akoestische blues van "Heaven Blues", de matige ballad "Plan to Marry" en de doorsnee AC/DC cover willen niet overtuigen.

wat mij betreft eerder een wisselvallig dan een gevarieerd album, waarop ik behalve goede liedjes o.a. ook de fraaie viool klanken van sessiemuzikant David Mansfield mis.

Album werd geproduceerd door Eric Liljestrand & Tom Overby
Recorded at The Village, West Los Angeles, California