Frank Wright - Unity (1974)

Vandaag voor het 1st geluisterd en was toch wel even van mijn melk, snoeiharde jazz dit. Is nog te vroeg om over te oordelen maar geloof dat ik wel zin heb om hem nog eens op te zetten.

Een erg leuk plaatje dit. Zet hem direct op 4*, De muziek, is freaky maar zonder echt compleet gestoord te worden. Het is een fusie tussen een soort futuristische free-jazz, wat zich ontplooit in een feestelijke freejazz bigband.

De plaat is echt een genot voor het oor.

Broeierig - Gedreven - Feestelijk. Ik heb alleen deel 1 nog maar gehoord maar dat is al ruim voldoende voor een eerste positieve oordeel; dit is wel dik in orde. Enige twijfelpuntje is vooralsnog dat ik de saxofoon (toch de primaire artiest naar het schijnt) er niet vind uitspringen; veeleer ben ik onder de indruk van de geluidsmuur die wordt opgetrokken door drums en piano, en de varierende begeleiding van de bas was me ook al bij eerste beluistering als positief opgevallen.
De opbouw is ook lekker; je zit er vanaf de eerste klanken al helemaal in; je voelt gewoon dat er iets monumentaals zit aan te komen. Het schreeuwen tussendoor maakt nog extra dat je meegaat in de stuwing naar een soort kookpunt (inclusief 'fluitketel' op 15 minuten!). Het onduidelijke einde, met onderbrekingen in de (fantastisch goede) drumsolo is voor mij ook alleen maar sfeerverhogend. Het geheel is ondanks de lange speeltijd voorbij voordat je het in de gaten hebt.

Ik ga vandaag nog deel 2 op mn mp3 zetten. Echt balen nu van mijn uiterst kleine speler: te klein om beide stukken op te zetten

Ik zag dat deze voor vrij weinig goed te koop is. Ik denk dat ik ergens in de feestdagen wel een bestellinkje ga plaatsen.

Waanzinnig hard, waanzinnig luid, waanzinnig virtuoos. Briljante solo’s (met etnische invloeden zoals we die ook kennen van bij Pharoah Sanders); een regelrechte geluidsmuur (die pianist! ) waar men geen speld kan tussenkrijgen. Een mix van sérieux, emotie, bombast en speelse humor. Waanzin met groeipotentieel.

Waarom heb ik maar zo few gehoord van die pianist? En die drummer 'drum like a butterfly, bang like a bee'?

Als ze in deel 1 met die loodzware freejazzdeur in huis vallen, zit je meteen rechtop. In mijn queeste naar het antwoord op de vraag ´waarom heet deze plaat in godsnaam Unity´, wordt mijn geduld aardig op de proef gesteld. Tenminste de eerste luisterbeurt, want elke volgende keer (en dat zullen er nog wel veel zijn) weet ik dat het goed zal komen. Dan weet ik dat diejen Bobby Few de teringzooi recht zal breien, om vervolgens Muhammad Ali een paar forse tikken uit te laten delen. Ontsporen doet het daar niet, want Ali danst netjes cirkels om zijn slagen heen waardoor het overzicht (en de Unity) blijft.

Werkelijk een schitterende plaat, terwijl ik er na 5 minuten nog aan dacht om mijn portie aan Fikkie te geven. Goeie hoes trouwens ook!

Vier prima solo muzikanten, maar van "Unity" is muzikaal gezien weinig sprake op deze plaat, ze staan met z'n vieren twee keer een half uur lang alleen maar langs elkaar heen te egotrippen zonder al te veel te luisteren naar elkaar om er samen iets moois van te maken.

De sax is zeer gedreven en gepassioneerd, piano is alleen maar een muur, en de bas en drum leggen zeker geen basis voor een echt goed stuk muziek.

Er is voor mij toch een groot verschil tussen samen improviseren en langs elkaar heen improviseren, zoals hier wordt gedaan.

Helemaal mee eens. Veel improvisaties van deze virtuoze muzikanten maar uiteindelijk wel zonder een echte context. Noem het free-jazz of wat je maar wil, maar veel wordt hier niet naar elkaar geluisterd of op elkaar ingespeeld. Ik hou er toch meer van als de verschillende artiesten elkaar zien staan en niet willekeurig hun eigen zinnetje gaan spelen. Dan is het voor mij net iets te vrij.