Cradle of Filth - Godspeed on the Devil's Thunder (2008)

Jezus, wat een lelijke hoes... Dacht dat CoF meestal wel betere hoezen had...

Cd-hoezen zijn als vrouwen, bobiej. De schoonheid zit van binnen.... naah, vergeet maar wat ik gezegt heb

He, een nieuwe Cradle in aantocht. De titels zijn in ieder geval weer prachtig, zoals verwacht. Nu hopen dat het kwalitatief ook weer redelijk tot goed is. Ondanks alle kritiek die de band altijd krijgt, met name uit de true-black hoek, vind ik dat ze altijd op een redelijk niveau muziek zijn blijven maken. Tragic Kingdom is al te beluisteren op hun MySpace, klinkt best goed.

Hij is gelekt...

...... en zo goed........

Mijn indruk na een eerste luisterbeurt is dat het weer een redelijk geslaagd COF album geworden is. Het begin met Shat Out of Hell is gelijk het hoogtepunt van het album. Met The Death of Love doet COF iets wat je niet zo snel van ze zou verwachten, het blijft herkenbaar als Cradle, maar is toch zeer apart en anders. Midnight Shadows... en Darkness Incarnate zijn verdere hoogtepunten op het album, zonder dat er echt mindere op staan. 3,5 * is op zijn plaats

Wederom een zeer aardig plaatje. Ik vind de laatste jaren gen enkele plaat van Cradle echt slecht, maar ze maken ook niet langer het zelfde in me los als ten tijde van Dusk and her embrace. Iedere keer zitten ze er hee;l dicht tegen aan maar geen enkel album kan me de laatste jaren erg lang boeien.

Al met l wel weer een lekker plaatje maar wederom niets nieuws onder de zon. 4*

Idd niets nieuws onder de zon maar COF blijft wel een band die steeds erin slaagt kwalitatief prima albums aan te leveren en de (unieke) stijl waar ze in spelen geperfectioneerd hebben. Zowel het hoesje, boekje, verhaal, teksten als productie - alles is gewoon weer uiterst gelikt en van de hoogste kwaliteit. Muzikaal doet het wat mij betreft het meest denken aan Midian (hardheid - want het is wel makkelijk het hardste en snelste COF album in jaren) en Damnation And A Day (het symfonische en de sfeer). Zolang de band songs blijft schrijven als Shat Out Of Hell, The 13th Ceasar, Godspeed On The Devil's Thunder en Midnight Shadows... mogen ze wat mij betreft lekker door gaan.

Overigens is de limited 2-cd ook erg de moeite waard - heel erg mooie leren digi-pack met een bonus cd met daarop enkele songs die het album niet haalden (maar wel ERG goed zijn) en nog wat obscure dingetjes (live songs, demo's, een cover etc etc). 4,5 voor mij en meteen een plaatsje in mijn top 10.

wow heb de lt cd juist gekocht,
wel de nummers blaasde mij uit de sokken
zowel kwa drum snelheid stem variatie en doordramde gitaar spel.

de song teksten zijn zoals gewoonlijk tot in de puntjes uitgewerkt.

als je het verhaal van Gilles de rais volgt door gans het album wordt je echt volledig meegesleurd in zijn tragedie die uitmonde in horor.

ook iets wat ze deden met het album Cruelty and the Beast,
over de in bloedbadende barones Elisabeth Báthory

dus ook voor mij de de 4,5

Ah, als je verdrinkt in de moeilijk beluisterbare muziek, is het ook wel eens prettig om gewoon een makkelijk, uptempo, bombastisch metalplaatje te horen, al duurt 'ie wat lang. Cradle of Filth komt hierbij echer wel op het juiste moment weer ten tonele. mogen ze vaker doen

Kanttekening: goedkope keyboard-orkestratie

heb al hun albums in huis en al vele keer beluisterd , net zoals deze . vind het een goede plaat maar geen superplaat .
ze hebben al 8 studioplaten gemaakt en ze zijn alle 8 verschillend in bijna alle opzichten maar hebben toch het cradle of filth kenmerk .
het is een groep dat blijft boeien ook al hebben ze soms een mindere plaat gemaakt .

Heb de plaat de afgelopen weken meerdere malen beluisterd en ik ga mijn stem wel verhogen. Ik durf zelf langzaam te zeggen dat dit misschien wel een van de allerbeste cradle platen is die ze gemaakt hebben. Het is niet vergelijkbaar met de eerste drie platen, maar is van al het werk wat na Dusk... kwam zeker niet de aller slechtste.

De plaat komt heel dicht bij het geluid van Midian in de buurt. Het is alleen allemaal wat feller en donkerder. Voor alsnog vind ik 'the dead of love' het beste. 4,5*

...je moet het er alleen zelf instoppen!

Inderdaad een zeer deftig Cradle of Filth album

Ze hebben zich toch overtroffen. Allesinds hebben ze iets geleerd na het maken van Thornography. Het oude Cradle Of Filth is hier weer wat terug in te zien.

Ik luister nu eigenlijk pas voor het erst naar de bonus cd die bij de digi pack zat. (nadat ik de cd al wee jaar heb...) Valt me op dat er eigenlijk best lekkere nummers op staan. Ik luister die bonus cd's eigenljk nooit, staan over het algemeen alleen maar demo versie, interviews of live versies op die me niet boeien.

Op deze zijn de eerste 3 nummer volwaardige non album tracks, en nummer 4 en 5 komen van de thornography deluxe uitvoering

Tot nu toe vind ik deze hun beste werk: aardig concept, vette bombastische nummers en een Dani Filth die goed bij 'stem' is. The 13th Caesar, Shat Out of Hell, Tragic Kingdom en Honey and Sulphur schieten mij te binnen als de betere tracks.
The Death of Love is mijn favoriet, beestig dat hier een clip voor gemaakt is, misschien wel mijn favoriete Cradle of Filth nummer, wat kan die Dani toch allemaal met zijn stem .

The Death of Love.....wat een pracht song! Even wat gas terug nemen levert meteen één van de beste COF songs op van de laatste jaren!

Anno 2016 luister ik deze plaat nog eens, en mijn conclusie blijft staan: een lekker plaatje, maar hij duurt lang en hoe verder je vordert, hoe meer de goedkope sound van de keyboards gaat storen (zeker in contrast met de uitstekende productie van gitaren, drums en vocalen), en hoe meer opvalt dat Cradle of Filth het qua songwriting moeilijk heeft een consistent hoog niveau aan te houden. Nummers als Midnight Shadows... en Ten Leagues... zijn behoorlijk vlak in vergelijking met de sterke eerste drie nummers, en sowieso keldert het niveau vanaf pakweg track zes. Minder was hier duidelijk beter geweest. Ook de intro's en outro's had de band van mij mogen schrappen, de gesproken tekst is leuk maar de muziek is zo generiek dat ik de melodieën tien seconden later alweer vergeten ben. Dat heeft de band in het verleden toch beter gedaan.