Derek Bailey - Carpal Tunnel (2005)

Dit is een heel bijzonder album, waarvan het dan ook moeilijk is om een echte recensie te schrijven. Even kort het achtergrondverhaal: Derek Bailey is een van de grootste jazzgitaristen aller tijden, een vernieuwer en een legendarische figuur. Deze plaat is uitgebracht in zijn sterfjaar 2005. Wat is er nu bijzonder aan? Wel, er valt te beluisteren hoe Bailey zijn eigen instrument opnieuw leert bespelen. Bailey leed op latere leeftijd aan het carpale-tunnel syndroom (een beknelling van de zenuw in de pols). Dat betekende voor Bailey heel concreet geen gitaar meer te kunnen spelen. Toch probeerde hij, ondanks zijn leeftijd, met kleine stapjes weer te leren spelen. Het levert al met al een fascinerend document op, dat voor Bailey-fanaten tot de verplichte kost behoort.

Op het openingsnummer legt Bailey uit (in een soort vertelling aan een derde persoon) wat er precies aan de hand is en wat hij op deze plaat wil bereiken. De nummers daarna geven, zoals de titel al deed vermoeden, de vingeroefeningen van Bailey weer na elke paar weken.

Het is ondoenlijk om deze plaat gewoonweg "goed" te noemen. Het is meer een document dat mensen moet interesseren, om dezelfde reden dat mensen sommige boeken niet louter voor het plezier lezen maar vanwege historiciteit, vorm etc. Op het persoonlijk vlak vind ik het een interessante ervaring om te horen hoe een dergelijke gitarist repeteert (ik speel zelf ook gitaar). Daar komt nog eens bij dat het mij persoonlijk raakt een zo oude man nog zoveel moeite te horen doen en met zoveel liefde zijn vak te horen uitoefenen.

Een vriend en uiterst begaaf gitarist (+bouzouki & zouras) luisterde met open mond naar deze plaat. Hij wist niet wat hij hoorde. "Wat the f--k is dit, dat kan niet, hoe speelt hij dat" Alhoewel hij het niet kon verstaan vond hij het brilliant. Het was trouwens een van de weinige muzieken die hij niet kreeg nagespeelt