The Morris On Band - Morris On (1972)

Eén van DE Engelse folkrockalbums uit begin jaren '70. Het geesteskind van Fairport Convention/Steeleye Span oprichter Ashley Hutchings, die toen net de baanbrekende folk/rock hybrid No Roses van toenmalige eega Shirley Collins (& The Albion Country Band) had afgerond. Hutchings was zéér gefocust op puur Engelse traditionele muziek en wat je er in een rock-context mee kon doen. In Steeleye Span met zijn celtic-invloeden kon hij zijn ei niet meer kwijt; dit zou zijn volgende project worden.
De eeuwenoude morris-dans muziek: wild, primitief, traditioneel, excentriek, uitgevoerd door mannen in het wit gekleed met belletjes aan hun enkels bewapend met lange, houte stokken die wild tegen elkaar werden gehengst tijdens de dansuitvoeringen. Klinkt weird? Is het ook
Lange tijd hadden veel dorpen in Engeland hun eigen morris-dansgroepen. Na de 1e wereldoorlog begon dit gebruik langzaam uit te sterven. Ashley Hutchings wilde de muziek weer tot leven wekken en een eigentijds jasje geven. Dat is hem gelukt.

Op Morris On is naast de traditionele instrumenten (de accordeon van John Kirkpatrick, de viool van Barry Dransfield) veel ruimte voor rockinstrumentatie, zij het altijd in dienst van de traditie: de leadgitaar van Richard Thompson, de drums van Dave Mattacks en het stuwende baswerk van Hutchings zelf. Thompson en Mattacks waren natuurlijk Hutchings' companen in Fairport Convention; Kirkpatrick en Dransfield kwamen daarentegen uit de traditionele hoek hoewel beiden zich ook later met electrische folkrock zouden bezighouden.

Het resultaat is een magisch album, ontstellend energiek, Engelse folkrock pur sang, bij voorkeur zeer luid te spelen (of live te bewonderen: nog beter). Er is een gastrol voor zangeres Shirley Collins op het mooie Staines Morris. En in de vorm van Cuckoo's Nest zelfs wat luchtige schunnigheid, maar dan wel eeuwenoud, dus dan mag het

Morris On leidde op termijn mede tot herboren morrisdansgroepen, tot dan toe bij sterven na dood. Cultureel derhalve van onschatbare waarde.

Hutchings' volgende stap was het oprichten van The Albion Country Band waarin we van Morris On ook John Kirkpatrick weer tegenkomen alsmede ex-collega's Carthy (Steeleye Span) en Nicol (Fairport). Ook dat is een must-have qua Engelse folkrock.

5*****

YouTube - Cuckoo's Nest - Ashley Hutchins and Friends

Dat illustreert dit album een beetje. Eerdergenoemde Cuckoo's Nest, en passende illustraties.

Mijn ouders hebben ooit The Son Of Morris On gekocht. Die deuntjes blijven echt in je hoofd zitten. Heb die plaat dan ook veel gedraaid toen ik tien was geloof ik, maar zo nu en dan komt er weer een melodietje boven, zo'n twintig jaar later..
Anyway... Nu ik weet dat op Morris On ook Richard Thompson meespeelt en dat deze groep een voorloper was van Fairport convention (dank voor de info Koho) ga ik 'm snel maar es aanschaffen.

Dit album gered van de stapel; "linea-recta naar de zolder", omdat ik in ene keer de naam en gezicht van een jonge Richard Thompson ontwaarde. Aangezien hij een van mijn favoriete gitaristen is en eerder met hem heb kennis gemaakt bij Fairport Convention, deze plaat een 2de leven gegeven. Gelukkig maar want dit is folk muziek van de betere soort. De collega waarvan ik veel albums heb over genomen, was een folk liefhebber pur sang. Naast allerlei nederlandse/vlaamse folkbands, Dubliners en allerhande obscure folkband dus ook dit Morris On. En zo heb ik er weer wat bij geleerd. Leuk en vrolijk.

Uit de Fairport-stamboom lijkt een schijnbaar oneindige schat aan muziek te ontspringen. Deze mag dan ondergesneeuwd zijn, maar is een van de meest pure en traditionele platen van het stel. Vol met Morris-liedjes, zoals de titel al aangeeft. In het begin wellicht net iets te kolderiek, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd.