Carnifex - Dead in My Arms (2007)

Beetje standaard deathcore, af en toe wel leuk maar veel meer dan een beetje flink beuken is het niet.

Als mede-muziekliefhebbers zullen jullie ongetwijfeld al voor het volgende probleem gestaan hebben: soms heb je zo een album dat je geniaal vindt, maar je kan niet uitleggen waarom en je weet zelfs niet waarom.

Dit probleem heb ik met dit Dead in My Arms, het debuut van Carnifex. Carnifex speelt deathcore, op de typische standaard-manier. Je weet wel, denk even aan Suicide Silence, en je hebt ineens een sterk referentiepunt. De vocalen zijn een typische mix van deathgrunts, hardcore gebrul en hoge krijsen, de riffs zijn de typische death/metalcore-achtige riffs en je kunt in zo goed als ieder nummer de breakdown al van mijlenver zien aankomen.

Erg origineel is het dus allemaal niet. Maar toch zit ik al maanden te luisteren naar deze cd, te genieten, in hogere sferen van ieder nummer. Hoe verklaar je dat nu, als amateur-recensent?

Het antwoord kwam maar niet in mij op. Totdat ik gisteren een review aan het lezen was (van een andere band overigens), waar een reviewer het antwoord op mijn vraag perfect verwoordt:



Precies hetgeen wat ik zocht. Het vraagstuk is beantwoord. Carnifex heeft hier het deathcore wiel opnieuw uitgevonden. Werkelijk alle songs klinken meer dan heerlijk, vanaf de beukende intro (genaamd... Intro) tot en met dé climax, het titelnummer. Nog steeds kan de band mij boeien, nog steeds wil ik alles meebrullen, met de vuist in de lucht, headbangend op de riffs, nog steeds wil ik wild maaien met mijn armen als de voorspelbare maar o zo heerlijke breakdown eraan komt. (Niet zo handig als je op de bus zit.)

De nummers zijn allemaal standaard, maar o zo prachtig. Er zitten coole samples verwerkt in Slit Wrist Savior (Fine... Fuck you then.) en Lie to My Face (What the fuck?!), en die laatste bevat dan ook nog eens een prachtige breakdown. De rest is even pakkend: constant word je omvergeblazen door de zware riffs en een fantastisch effectieve drummer. Enkel tijdens de instrumentale Dead in My Eyes wordt het gas teruggenomen, om het titelnummer Dead in My Arms extra hard te laten aankomen. Mooie tekst ook in dat nummer.

Live doet de band het ook fantastisch. Op de Never Say Die Clubtour van dit jaar mochten ze 25 minuten spelen (als opener). Nog nooit heb ik zo genoten van een optreden. Na tien minuten begon de whiplash al . Ze kregen het publiek meer dan opgewarmd: er werd volop gepit (hardcore én twee agressieve circlepits), en de zanger kreeg een grote hoop mensen aan het two-steppen.

Dat dit een aanrader is, hoef ik jullie niet meer te vertellen. Mensen die geïnteresseerd zijn in het genre moeten deze gehoord hebben, mensen die zoeken naar een typische deathcoreplaat hebben ook de goede in hun handen. Mensen wiens maag al keert van het achtervoegsel -core, hier ver van wegblijven.

Ik zet deze nog maar eens op

Walking down the hall
They said they heard you scream you'd miss me
As you're choking in my arms
All I want to hear is "I'm sorry"

Naar aanleiding van jou stukje zal ik hem nog eens opzetten. Die break in Lie To My Face is wel echt machtig ja.

Zeker doen.

Slit Wrist Savior en Lie to my Face zijn epische songs inderdaad. Maar ik vrees dat ze qua kwaliteit ver boven de rest staan dus ik ben nog niet echt aan de rest toe gekomen. Is het aan te raden om dat wel te doen of is mijn vrees gegrond? Ik was trouwens ook bij de Never Say Die tour en ik vond ze eerlijk gezegd ook gewoon de hardste band van de avond ^^

Slit Wrist Savior vind ik zelfs een minder nummer. Luister even naar Love Lies in Ashes of Dead In My Arms, beiden veel beter. De gehele cd zal je wel bevallen, vermoed ik.

En de hardste band was toch Whitechapel, deze was zeker wel de beste

Wauw, prachtig album.
Slit Wrist Savior, Lie To My Face en Dead in My Arms zijn mijn favoriete nummers (:
Muzikaal orgasme, zeker en vast

Oh, ja.
Ik vind dat het hele album kwaliteit heeft, hoor.
Zeker de rest beluisteren.
You won't regret