Delta 9 - No More Regrets (2007)

Mooi, een dubbelaar van Delta 9 denk je, of in ieder geval, dacht. Ik kende er niet zo veel van, maar wat ik van hem gehoord had was toch wel erg fijn. Jammer, en vooral pijnlijk om te horen dat het materiaal hierop zo matig (en zelfs erg slecht, infadel) is.

Ik weet wel de meeste nummers uit de tijd stamden dat de meeste Hardcore niet heel erg heftig en fris klonk, maar toch, dit kan toch wel een heel stuk beter lijkt mij. Niks mis met lompe hardcore-beats, wel met stoffige beats die niet knallen, oerstandaard claps die al 1.000 keer gebruikt zijn en dus zeer knullig klinken, irritante nummers...het is gewoon een saaie bedoening.

De cd begint zo veelbelovend met Drox - een puur Noise-nunmmer - en Mortified, lekker distorted, lompe maar slome Industrial / Powernoise nummer. Het is dan ook jammer om te horen dat na de intro van Welcome To Hell tot No More Regrets [Unexist Brooklyn mix] alles, maar dan ook alles saai en stoffig is! Enkele nummers zoals Never Stop, Son of a Bitch en Infadel zijn zelfs stomververvelend en heel erg irritant.

Wat ook erg pijnlijk is, is het verschil tussen de remixen van No More Regrets en het originele nummer, ouch. de eerste remix gedaan door Unexist is nog niet zo enorm opzienbarend, maar toch, na een hele tijd oervervelende Hardcore te hebben geluisterd is dit wel zeker een goede opfrisser. Leuk geklooi met die sample, leuke breaks in het begin, en alhoewel die beats nog niet echt je van het zijn en het echte stevige werk nog moet komen waardeer ik dit toch wel als opfrisser.

Maar de echte klapper (eindelijk ) is toch wel No More Regrets [Delta 9 & Lenny Dee mix], waarvan ook de "home"-video bijzit op cd 2. Een beetje stom geklungel met sample's in het begin, maar die distortion is toch wel KEIHARD bij dit nummer. Het nummer is wat trager en daardoor wat lomper dan het origineel, maar dat past wel goed bij de distortion. Een Goth Von Core is het nog niet, maar ze komen een heel eind. Het enige wat op te merken is aan dit nummer is dat ze dat tussendoor geklooi met de sample (dus niet tijdens de beats) wat interessanter hadden mogen maken, want nu is het nogal ja, niet echt opzienbarend.

Ook de derde remix van No More Regrets ([Delta 9 mix]) doet een lach op de gezicht verschijnen. Net iets minder rauwe distortion, maar niet bepaald veel zachter. Nog steeds dat tussentijdse geklooi waar ik niet blij mee ben, maar goed, wat doe je eraan. In het nummer is, in tegenstelling tot de andere, soms wat sneller, en er zit op het begin ergens een melodie verstopt. Toch is het nummer wat saaier naar mijn menig, omdat het iets saaier is.

4 leuke nummers op een cd met 17 nummers. Pff, dit is toch wel treurig. Nu maar hopen dat de 2de cd (Psychotix Remix) wat meer te bieden heeft, wat anders ga ik huilen.

De intro belooft alvast wel wat goeds, lekker crunchy Noise op een bedje van melodie. Erg jammer is dat de basis van de nummers (de beats, de claps) gewoon hetzelfde zijn gebleven, maar er gelukkig genoeg geluidjes (breaks, melodietjes, andere geluidjes) bij zijn gekomen om het tenminste een aardig beluisterbaar te maken. Toch kan ik er kort over zijn, het is de moeite niet waard. Er komen genoeg leuke ideeën bij, maar aangezien de beats, waar een nummer toch op leunt, niet goed zijn, dan ben je ver van huis, of in dit geval, blijf uit mijn oren. Goed, aan Mortified, een van de leuke nummers op cd 1 is niet veel veranderd, maar om nou de 2 cd's te beluisteren om 2 keer hetzelfde nummer te beluisteren ? Ik dacht van niet.

Dan krijgen we de hele tijd voer voor mensen die doof zijn, maar Tone Deaf is zowaar een leuk nummer. Lekker beukend, maar toch zit er wat finesse in dit nummer. Veel distortion die overeind word gehouden door een ranzig diepe productie die gelukkig toch nog clean genoeg is.

Rabies is eveneens een nummer wat zeer de moeite waard is. Lekkere speedcore, met dezelfde soort donkere productie als zijn voorganger. Hij heeft niet de finesse die zijn voorganger wel heeft, maar ach, dat is bij zulke snelle muziek ook niet nodig. Niet dat het idioot snel is overigens, daar hebben we weer andere jongen(tj)e(n)s voor.

En het laatste nummer kenden we al, maar een goed nummer is het wel. De 2de cd is inderdaad beter, maar het houd niet over *snik* . Zoals je leest is meer dan de helft van de nummers matig of zelfs slecht en dus is deze verzamelaar de moeite niet waard en je kan dan ook beter individuele EP's of nummers luisteren. Soms kan Delta 9 wel leuke nummers maken, maar meestal doet hij dat ook niet, Jammer.