Quincy Jones - Back on the Block (1989)

Waar zijn de rest van de goeie Quincy albums ?

Ga je gang en voeg ze toe!

dit geweldige album is een reis door de wereld van Quincy Jones. Hier doet een hele zwik jazz en hip-hop artiesten op mee. De perfecte samensmelting van de oude jazz en nieuwe (1989) hip hop generatie.
O.a. Take6, Steve Porcaro, Jo Zawinul, Ice T, Melle Mel, Big Daddy Kane, Kool Moe Dee(go see the doctor), Herbie Hancock, David Paich, Ian Underwood, Ray Charles, Chaka Khan, Phil Perry, Sarah Vaugahn, Dizzie Gillespie, Miles Davis, James Moody enz enz.
Echt een must om eens te luisteren voor alle jazz fans met een open mind naar r&b/hip hop. En andersom natuurlijk.

een waar document.

Ik moet zeggen platedraaier dat je het mooi hebt verwoord.
Maar weer eens snel beluisteren dit mooie album.

Zo'n mooi album. Verschillende stijlen vormen toch 1 hecht album. hoge kwaliteit

Vandaag binnen gekregen via Mail My Disk. Valt me (erg) tegen. Veel eind jaren ' 80 electronica-geneuzel met tweederangs hip-hop. Lijkt in geen velden en wegen op ' Soul Bossa Nova' uit de jaren '60. Dat is een doorwrocht instrumentaal, swingend als een tierelier en een tijdloos diamantje. Dit is alles behalve dat. Snel weer op de MMD-lijst gezet voor een andere liefhebber die deze op harde schijf zou willen hebben.....

In 89 meteen na de release gekocht maar wat een domper. Komt niet in de buurt van z'n seventies werk.

dit album is voor The secret garden de aanschaf waard-een slow jam zoals ze nu niet meer gemaakt worden en verleidelijker dan de porno lyrics van de huidige pop

The Secret Garden is een sublieme afsluiter van dit prima album en van een geweldig decennium.

the secret garden 6 sterren waard !

Nee, je mag dit niet vergelijken met eerder werk, dat had ik me voorafgaand aan de beluistering al gerealiseerd. Dit is hét album van Quincy Jones waarop alle muzikale invloeden samenkomen waar hij zich in de loop der jaren mee bezig heeft gehouden. Een ambitieus werkstuk bovendien, met een all-star cast die drie generaties omvat en waarin Jones tracht om een veelheid aan muzikale stijlen tot een coherent geheel samen te smeden.

De vraag is of hij daarin is geslaagd. Persoonlijk vind ik het een enerverende luistertrip waarin ik in hoog tempo van de ene naar de andere sfeer word getransporteerd. De nummers op zich variëren van kwalitatief hoogstaand (met name de superzwoele afsluiter The secret garden, maar ook Setembre van Sarah Vaughan en de acapella stukken) tot gemiddeld (de rap- en hiphop-beïnvloede nummers) en soms onder de norm. Dat laatste vind ik bijvoorbeeld van de remake van I'll be good to you, dat met de toen in zwang zijnde, maar nu gedateerde new jack swing-beat een te drukke productie kent, die zelfs de vocale power van Ray en Chaka enigszins laat ondersneeuwen.

Mijn belangrijkste bezwaar is dat het maar geen samenhangend geheel wil worden, dat zich lekker laat beluisteren als je in een bepaalde stemming bent. Het was natuurlijk ook Jones' bedoeling om zoveel mogelijk muzikale stijlen (jazz, hiphop, urban, contemporary soul, maar ook pure pop) samen te brengen, inclusief een veelheid van artiesten met wie hij deels in het verleden al eens samenwerkte, en aanstormend talent als de jonge Tevin Campbell (die ten tijde van de opname 12 jaar was!). Campbell schittert weliswaar in de fraaie ballade Tomorrow, maar nadien hebben we niet veel meer van hem gehoord.

Ik ging er voorafgaand aan de beluistering zonder meer van uit dat dit album niet te vergelijken is met zijn vroegere bossanova- en bigband-werk en evenmin met de smaakvolle jazz-, funk- en soulalbums die hij later zelf maakte en voor anderen produceerde. Wie dat wél doet, zal ongetwijfeld worden teleurgesteld. Ik heb respect voor de flexibele geest van Quincy en zijn drive om al die muzikale invloeden samen te brengen, maar ik heb toch het idee dat Quincy Jones hier zijn hand overspeelt. Je hoort het vakmanschap en de kwaliteit, maar er worden hier teveel muzikale ideeën samengepropt op één album. Het is simpelweg iets teveel van het goede.