Carl Craig & Moritz Von Oswald - ReComposed (2008)

De laatste maanden hebben twee van de beste techno producers drie klassieke werken geherinterpreteerd. Ravel’s ’Rapsodie Espagnola’ en zijn zeer beroemde 'Bolero' zijn gereconstrueerd naast het ’Bilder einer Ausstellung’ van Modest Mussorgsky.

Van deze drie stukken kregen de producers originele multi-track opnames via het Deutsche Grammophon label van een concert van het Berlijns Filharmonisch Orkest uit 1987 (geleid door Helmut Karajan). De producers hebben de klassieke muziek natuurlijk gemanipuleerd en in een nieuwe context geplaatst, maar niet zodanig dat de muziek ver verwijderd is geraakt van de originele uitvoeringen. Tenminste dat heb ik op internet gelezen, ik heb het zelf nog niet gehoord.

Klassieke muziek heeft de Berlijnse Oswald vroeger gestudeerd en hij heeft succes gehaald met dub techno platen onder de namen Basic Channel, Maurizio en Rhythm & Sound. Carl Craig wordt gezien als één van de grootste techno producers uit Detroit, waar de stijl begonnen is. Het zijn beide wel brede muzikale geesten kwa muzikale achtergrond en muziek als je ze beter kent en ze moeten tot iets moois in staat zijn. Hopelijk hebben ze er wat van weten te maken. Enkele redelijk positieve reacties heb ik al gelezen.

Er wordt begonnen met de Bolero. Het is in een ambient jasje gestoken, eigenlijk deze hele release. Mooie positieve, kalme klanken. Een lange rustgevende opbouw. Het klinkt niet heel bijzonder, maar wel fijn. Toen ik dit voor de eerste keer luisterde in een roes na een hard ingeslagen Duvel bier, reisde ik wel intens mee met het hypnotische karakter van de ambient en toen maakte het meer indruk. Het blijft nu ook wel mooi hypnotiserend, een woord dat ik andere mensen ook al zag gebruiken bij de enkele reviews die ik las. De kenmerkende marcherende drums van de Bolero komen ook voor trouwens.

Als het stuk op gang is na 20 minuten en overloopt in het andere werk van Ravel, begint de muziek me te doen denken aan de single Summer van Pub. Ook een verfrissende warme borrelende ambient kookpot met lichte pruttelende ritmes die gezamenlijk mijn hoofd op een zalige, vredige manier op hol brengen (deze gekke bewoordingen raken wat meer de kern van mijn ervaring bij de muziek). De felle gesamplede trompetten in dit werk contrasteren een beetje negatief met de zachte achtergrond vind ik.

Eigenlijk hoor ik de andere nummers amper beginnen. Het stroomt door en veranderd langzaam. Het blijft allemaal psychedelische ambient. Door de slimme lichte ritmische elementen is het mede zo psychedelisch.

Het laatste stuk daar moet ik vooral nog aan wennen. Er wordt wat duidelijker van klassiek gesampled. Het heeft wat weg van broeierige, nachtmerrie achtige filmmuziek in het begin. Later komen er wel lichte klanken in, heel vage sfeer. Vreemd stuk, ik moet er dus nog aan wennen, dat betekend ook dat het wel interessant is. Nu 3 keer gehoord, voorlopig 3.5*

Dit klinkt beter dan ik verwacht had.
Uiteraard zijn Carl en Moritz zo'n beetje halfgoden in mijn universum, maar wanneer iemand - wie dan ook - de Bolero onder handen neemt, is enige scepsis onvermijdelijk (al kwam Zappa er ook al ooit zeer verdienstelijk mee weg).

Gelukkig is het geen cover-versie geworden. De eerste minuten, waar het nog vooral draait om het bekende motiefje lijkt het daar wel naar toe te gaan. Dat zijn dan ook niet de beste minuten van deze plaat. De plaat komt daarna echter goed op gang en percussie, subtiele strings en maurizio-dubs worden toegevoegd en uiteindelijk is er van de Bolero nog maar weinig te bekennen.

De tweede helft bevat meer melodieuze en klassieke elementen. Met de intrede van de dreigende koper-+orgeltoon met dito klokkenspel slaat mij aanvankelijk even de vrees om het hart dat we de trance-richting uitgaan, maar nee, de subtiele, haast lichtvoetige omlijsting houdt het gelukkig smaakvol en ingetogen.

Prima, dus!

Ik wist niet dat von Oswald klassieke muziek gestudeerd heeft eigenlijk. Dit klinkt wel heel boeiend. Ik denk aan Wolfgang Voigt die Wagner, Webern en Berg heeft weten te transformeren tot zijn magistrale Gas project. Hoewel dit anders zal zijn lijkt me.

De combinatie electronic en klassiek: ik blijf het toch raar vinden.

ik vind het concept wel goed bedacht, maar idd, zoals iedereen, krijg ik er vantevoren zo mijn bedenkingen bij.

deze plaat al wat vaker beluisterd en het begin waarin de bolero onderhanden is genomen vind ik toch niet zo heel goed uit de verf komen. omdat het origineel zo bekend is zullen ze wel gedacht hebben, dan moeten we hem extra vervormen anders lijkt het zo simpel.
veel beter vind ik het tweede deel (movement 4, interlude, movement 5), de overloop richting rapsodie espagnola en deze vertolking ervan. hierin komen klassieke stukken meer naar voren, maar ook het electronische past zich er beter op aan. daar waar de bolero vrij abstract is bewerkt, blijft de originele muziek hier iets puurder en herkenbaarder.
mussorgsky's stuk loopt hier mooi in over, en is ontzettend fijn geproduceerd. ook vind ik dit laatste stuk het beste bewerkt zonder het gevoel van het origineel te verliezen. vooral bij de bolero vind ik dat namelijk niet goed gelukt.
dit is wel een bijzonder werkje, en ondanks de grote namen en het vele werk dat er ongetwijfeld in is gestoken, zal het naar mijn idee niet zon groot publiek weten te bereiken.

eindelijk voor een redelijke prijs ( < 20) weten te vinden
dat was toch moeilijker dan verwacht

Herbert von Karajan, dus.

Vind er verder weinig aan. Typische ambient die me absoluut niet weet te vervoeren, ondanks het bijzonder interessante uitgangspunt. De dynamiek van Mussorgsky of Ravel blijft hier constant een (weliswaar) hypnotiserende klanken-zee en dat is juist het grote nadeel. In plaats van de muziek langzaam maar zeker te ontwikkelen, wiegen Carl Craig en Moritz von Oswald (niet de minsten in het electro-wereldje!) de luisteraar langzaam in slaap.
Waarom de thema's niet in een hedendaags daglicht stellen en het experiment min of meer toegankelijk maken, in plaats van de bewerking zo hermetisch en vaag mogelijk te houden...?
Ambient die zichzelf kortom niet weet te overstijgen...

Is dit echt ambient?

Volgens wat ik van het genre ken wel, ja...

Ik ga hem ook eens proberen, ben toch wel benieuwd wat dit dan opgeleverd heeft.

Vind het zelf wel een erg mooie plaat eigenlijk. De manier waarop het geheel in beweging gehouden wordt vind ik erg knap. Het voelt aan alsof de muziek in cirkelbanen blijft draaien terwijl de ritmes en klanken zelf ondertussen aangepast worden, waardoor de dynamiek voortdurend hoorbaar blijft. Daarbij komt dat ik niet ben gaan luisteren met originelen in mijn achterhoofd, wat denk ik ook kan helpen, omdat het op zichzelf toch prettiger luisteren kan zijn dan als vergelijkingsmateriaal.

Dit voormalig lid van de nazi-partij heeft me nooit echt kunnen bekoren. Altijd enige afschuw van zijn muziek gehad daarvoor. Je moet bij zijn uitgaven ook eens letten op de climaxen. Volgens mij draaien ze gewoon de volumeknop wat open om wat meer nadruk te leggen; zo onsubtiel. Maar als dat hier niet in terug te horen is, des te beter, dan moet ik dit eens proberen.

Er is hier quasi geen klassieke instrumentatie te horen. Ik denk dat het zogezegde gebruik van von Karajans interpretatie eigenlijk meer een verkoopstruc is van Deutsche Grammophone, zoals ze het voorbije jaar constant von Karajan hebben gehypet... De enkele noten die te horen zijn kunnen immers niet zo goed van gelijk welk orkest afkomstig zijn.

Ben het wel met tuktak eens dat het tweede deel van dit werk het sterkste klinkt. Erg lekker gedaan.

mooi gezegd ja

Kwam hem gisteren voor een tientje tegen bij de Plaatboef. Wel tweedehands, maar duidelijk nog in nieuwstaat. Dat was dus een prima vondst