Ronny Jordan - The Antidote (1992)
mijn stem
16 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Jazz / Electronic
Label: Island
-
Get to Grips (5:59)
-
Blues Grinder (5:25)
-
After Hours (The Antidote) (5:51)
-
See the New (5:26)
-
So What (5:09)
-
Show Me (Your Love) (5:38)
-
Nite Spice (4:50)
-
Summer Smile (5:49)
-
Cool and Funky * (5:51)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
44:07
(49:58)
0
Father McKenzie
geplaatst: 10 juli 2009, 18:25 uur
Matig album, met meesterlijke MIles Davis cover; So What.
0
geplaatst: 18 augustus 2009, 15:22 uur
Het debuutalbum van Ronny Jordan vind ik een album om je vingers bij af te likken. Het is allemaal mooi gespeeld, goed geproduceerd en erg aanstekelijk.
De plaat begint een beetje matig met Get to Grips. Dit nummer klinkt een beetje chaotisch en verouderd. Bovendien vind ik de rap van IG nogal irritant. Maar met het volgende nummer, Blues Grinder wordt het al een stuk beter: uptempo, een goede basloop en lekker gitaarspel. Ronny Jordan weet dit niveau vast te houden en zelfs nog verhogen met After Hours. Dit nummer is lekker rustig en heeft een melodie die ik heerlijk kan meefluiten. De toevoeging van de fluit aan het eind van het nummer is ook leuk. See the New is vergelijkbaar met het eerste nummer maar dan een stuk beter. De beat is beter evenals de rap van IG.
Maar het beste komt toch wel in het vijfde nummer. De cover So What van Miles Davis is echt magistraal. Lekker meeneuriën op de goede (gitaar)melodieën met onderliggend een goede beat die nergens stoort of teveel op de voorgrond komt. Ook de pianosolo in het midden is geweldig. Na dit nummer komt er weer een rustpunt in de vorm van Show Me. Net als het derde nummer is dit er weer één met een hele herkenbare melodie. Ronny Jordan blinkt uit op dit album met zijn Smooth jazz nummers. Ook Nite Spice is een lekker nummertje met een lekker ritme en een fijne melodie. Wellicht kan je de bas irritant vinden, maar daar heb ik zelf niet zoveel last van. In afsluiter Summer Smile doet Ronny hetzelfde Smooth jazz-kunstje, maar hierbij blijft de gitaar een beetje op de achtergrond door het ontbreken van een herkenbare melodie. Nu lijkt het meer bedoeld als een relaxnummer, maar het kan ook zijn dat hij gewoon nog even moet groeien.
Kortom, de eerste plaat van Ronny Jordan geef ik een 9, omdat de melodieën goed zijn, de gastmuzikanten goed gekozen zijn, er uitstekend wordt gespeeld en Acid jazz en Smooth jazz knap worden afgewisseld. Heel soms klinken de beats wat verouderd en de rapper had van mij weggelaten mogen worden, maar het is nog steeds een dikke aanrader.
Hoogtepunten: After Hours, Show Me en vooral So What!
De plaat begint een beetje matig met Get to Grips. Dit nummer klinkt een beetje chaotisch en verouderd. Bovendien vind ik de rap van IG nogal irritant. Maar met het volgende nummer, Blues Grinder wordt het al een stuk beter: uptempo, een goede basloop en lekker gitaarspel. Ronny Jordan weet dit niveau vast te houden en zelfs nog verhogen met After Hours. Dit nummer is lekker rustig en heeft een melodie die ik heerlijk kan meefluiten. De toevoeging van de fluit aan het eind van het nummer is ook leuk. See the New is vergelijkbaar met het eerste nummer maar dan een stuk beter. De beat is beter evenals de rap van IG.
Maar het beste komt toch wel in het vijfde nummer. De cover So What van Miles Davis is echt magistraal. Lekker meeneuriën op de goede (gitaar)melodieën met onderliggend een goede beat die nergens stoort of teveel op de voorgrond komt. Ook de pianosolo in het midden is geweldig. Na dit nummer komt er weer een rustpunt in de vorm van Show Me. Net als het derde nummer is dit er weer één met een hele herkenbare melodie. Ronny Jordan blinkt uit op dit album met zijn Smooth jazz nummers. Ook Nite Spice is een lekker nummertje met een lekker ritme en een fijne melodie. Wellicht kan je de bas irritant vinden, maar daar heb ik zelf niet zoveel last van. In afsluiter Summer Smile doet Ronny hetzelfde Smooth jazz-kunstje, maar hierbij blijft de gitaar een beetje op de achtergrond door het ontbreken van een herkenbare melodie. Nu lijkt het meer bedoeld als een relaxnummer, maar het kan ook zijn dat hij gewoon nog even moet groeien.
Kortom, de eerste plaat van Ronny Jordan geef ik een 9, omdat de melodieën goed zijn, de gastmuzikanten goed gekozen zijn, er uitstekend wordt gespeeld en Acid jazz en Smooth jazz knap worden afgewisseld. Heel soms klinken de beats wat verouderd en de rapper had van mij weggelaten mogen worden, maar het is nog steeds een dikke aanrader.
Hoogtepunten: After Hours, Show Me en vooral So What!
0
geplaatst: 6 april 2010, 16:59 uur
Prachtige plaat, ik snap niet dat "Father McKenzie" dit maar matig vind. Majestueuze nummers als So What en After Hours.
0
geplaatst: 8 augustus 2010, 15:50 uur
erg mooi album, tijdje geleden tegengekomen op vinyl in een kringloop.
kwam er thuis pas achter wat voor muziek het was toen ik de zwarte schijf op de draaiftafel legde. (en dat de plaat uit 1992 stamt)
leuk om dit soort muziek te hebben op vinyl
kwam er thuis pas achter wat voor muziek het was toen ik de zwarte schijf op de draaiftafel legde. (en dat de plaat uit 1992 stamt)
leuk om dit soort muziek te hebben op vinyl
0
Father McKenzie
geplaatst: 8 augustus 2010, 15:55 uur
@ rmiroir, matig, helaas, maar de Miles Davis cover So What, waarvoor ik de plaat ook kocht, die is wel hemels, en zooooo funky!
De rest kabbelt teveel door, zonder dat het mijn aandacht kan blijven houden, vandaar ***
De rest kabbelt teveel door, zonder dat het mijn aandacht kan blijven houden, vandaar ***
* denotes required fields.
* denotes required fields.