William Parker Violin Trio - Scrapbook (2003)

Nou, dit is dan mijn eerste viooljazz-album. Ik had eerder ook wel jazz geluisterd waar een viool in voorkwam, maar niet zo prominent. Het is wel even wennen, een viool als 'solo-instrument', hoewel ik bij klassieke muziek natuurlijk wel erg vaak viool heb gehoord (zowel in een orkest als solo, bijvoorbeeld in Fratres van Arvo Pärt; daar vind ik dat prachtig).

Ik moet zeggen dat ik het erg knap vind wat Billy Bang allemaal uit zijn viool haalt; hij weet soms zelfs de indruk te wekken dat er 2 violen tegelijk aan het spelen zijn. Ook weet hij af en toe heel bijzondere muzikale effecten te bereiken met zijn instrument, zoals het 'gekras' in Singing Spirits (rond 1:00). En bij dat laatste ligt nu precies het probleem voor mij: zolang hij 'normaal' speelt gaat het allemaal goed, maar zodra hij erg experimenteel wordt, word ik er alleen maar zenuwachtig van. Bij andere albums (zoals deze) wende ik daar wel aan na een aantal luisterbeurten, maar bij Scrapbook is dat niet gebeurd na 5 luisterbeurten.

Het blijft dus knap, maar kennelijk niets voor mij. Slechts een 3,0*, helaas.

Zeer afwisselende nummer en dat met mijn lievelings-jazz instrument .

Interessante plaat, die me tegelijk met een gevoel van ledigheid achterlaat. Ik vind de groep namelijk niet voor de volle honderd procent samenhangen: William Parker gaat aan de ene kant heel wild, terwijl de ritmesectie steeds de controle in handen houdt. Ik mis bovendien de draagkracht die een piano of een gitaar aan het geheel zou kunnen verlenen, zodat er nu hier en daar wat gaten vallen. Maar dat is misschien slechts een eerste indruk...?

Niet echt aan mij besteed deze plaat.
William Parker doet het wel beter als op het "jazz album van de week" van vorige week maar ik vind 'm een middelmatige bassist.
Viool is niet echt een favoriet instrument van mij, dat hoge snerpende geluid doet mij niet uit m'n dak gaan.
Op zich is de plaat niet echt slecht te noemen maar ik zal er nooit enthousiast voor worden.

Ik bedoelde uiteraard violist Billy Bang...

Eenmaal gehoord nu. Bij sommige stukken is de viool pijnlijk tegen de toon aan en dat is wat veel voor mijn arme oortjes. Maar bij Dust on a White Shirt en Urban wordt er lekker op los gespeeld. Af en toe loopt het bijna naar een soort van Rockabilly-folk met lekker ´tegen de haren in´ mishandelen van het instrument.
Ik zou haast zeggen: typisch een korenbloem-plaat; niet meteen te plaatsen, nergens gladjes en spannend.

Niet helemaal voor mij om in te lijsten, maar zeker interessant genoeg voor een tweede beoordeling.

maar moet toch zeggen dat er zeker "spannende"stukken verwerkt zijn in deze plaat. Maar zoals ik zelf al schreef ik kan zelf deze plaat ook niet goed plaatsen. Het viool geluid, in bijvoorbeeld Singing Spirits, vind ik prachtig om te horen. Maar de bas van Parker, ik kan er niet altijd wat mee en als ik erg op het basgeluid let begin ik mij er aan te storen. Na een aantal luister beurten was ik er meer aangewent, en lijkt er ook meer een totaal plaatje te zijn. En als ik mij vooral concentreer op het viool geluid, ben ik zeer tevreden en kan er ook echt van genieten.. Luister maar eens naar het midden stuk van Sunday Morning March, vanaf 2 minuten. prachtig.... gewoon.



Mijn eigen beoordeling ben ik ook nog niet uit. Zit nu op 4*. maar eens zien hoe dit verder ontwikkeld.

Ah ik druk mij niet duidelijk genoeg uit, zie ik. Ik had beter gezegd: ´spannend en nergens gladjes´.

Maar dus ook nog even niet meer dan dat. Ik hoorde toevallig vandaag ook deze en dan is het wel even omschakelen om deze vioolplaat ook ´mooi´ te noemen.

Na mijn eerste indruk ben ik weinig meer veranderd van mening. Het album is op zijn leukst als het een beetje up tempo is. De rocksfeer in het middenstuk van Sunday Morning March en de al eerder door mij aangehaalde nummers zijn aardig. Als totaal toch niet een memorabel album. En dat komt dan ook mede doordat ik de instrumentalisten niet geweldig vind, en dan bij de langzamere stukken ook met name de viool.

Eerst en vooral een diepe buiging voor het spel van heer Bang

Willam Parker speelt natuurlijk ook goed, zijn composities zijn bij vlaggen sterk en zijn solo's mogen er ook zijn. Maar dé man blijft toch gewoon Billy Bang - Wat ik misschien wat mis bij dit album is wat betere cohesie tussen de 2 spelers, (drummer doet praktisch alleen op de achtergrond wat mee), William en Billy spelen zoals gezegd erg goed maar wat betreft op elkaar inspelen kan ik erg weinig boeiends ontdekken. Het komt ook erg vaak over als echte bladmuziek: die solo op dat moment, dan weer het thema/deuntje herhalen, nergens, behalve in de solo's, komt het vaak natuurlijk en uit de losse pols over. Maar goed - Dit terzijde. Op zich niks negatiefs aan de stukken, 'Sunday Morning March' is zoals door velen gezegd ongelooflijk goed, ook 'Urban' waar Billy ergens echt zijn maximale capaciteiten naar lijkt boven te brengen vind ik fantastisch. Virtuoos - zo wordt het ook niet moeilijk voor Parker om bij vlaggen te verbleken naast hem doorheen het album.

Maar bien, fantastisch album dat ik zeker nog vaker ga opleggen, ik hou het bij een krappe 4* omdat het toch geen enkele seconde verveelt. Te ontkennen valt natuurlijk niet dat het op behoorlijk wat vlakker heel wat beter kon, (op de ongelooflijke prestaties van Billy Bang na natuurlijk ).