Samon Kawamura - Unfold (2008)

Paar interessante gasten, kent iemand deze man?

Oow ik heb het album al een paar keer beluisterd was toen wel enthousiast. Binnekort nog maar eens beluisteren want het staat me niet meer helemaal bij (heb dit jaar dan ook al zoveel gecheckt).

De nummers zonder gastartiesten zijn instrumentaal. Samon kiest voor veel soul in zijn producties te stoppen, maar is er ook niet vies van wat oldskool invloeden te gebruiken zoals scratchen. De nummers met een gastartiest vind ik ook wel sterk met als favoriet de bijdrages van Oh No en Ta'raach.

Erg afwisselend album, dat tijd nodig heeft om te rijpen. Ben er nog steeds niet helemaal uit Kawamura nou briljant is maar niet altijd zin heeft ofzo, of dat hij een paar gelukstreffers hebt en gewoon van alles probeert met zijn muziek..

Een in Berlijn wonende Japanner die niet kan of in ieder geval niet wil rappen. Het is niet bepaald de basis voor een glanzende carrière in de hiphopindustrie Toch zou het meer dan zonde zijn om Samon Kawamura's Unfold ongemerkt aan ons voorbij te laten gaan.

Kawamura valt niet alleen wat zijn profiel betreft, maar ook qua sound volledig buiten de huidige hiphopwereld. In tijden waar kletterende drums en beukende bassen meer regel dan uitzondering zijn, doet Unfold wat bleekjes aan. De plaat overrompelt namelijk geen seconde en geen enkel nummer knalt uit de speakers. Unfold is een meer een oase van rust, die de luisteraar ondanks haar weinige explosiviteit weet mee te sleuren in een andere wereld. Daarin schuilt de kracht van Kawamura, die aangezien hij niet rapt uiteraard alle producties voor zijn rekening neemt. Niet alleen voor zijn beats zelf maar ook voor de doordachte tracklist verdient de Japanner lof, want dit tweede album van zijn hand schommelt perfect tussen instrumentals en tracks met een gastrapper.

Unfold heeft met Sugar Hill, een samenwerking met Om’Mas, een nogal vreemde start. Dat komt omdat Om’Mas met een zwoel stemgeluid uit volle borst zingt, er nauwelijks een drum te horen is en het nummer al met al eigenlijk bar weinig met hiphop te maken heeft. Op zich geen probleem, maar er komen onmiddellijk vragen naar boven: heeft Kawamura misschien gekozen allerlei verschillende stijlen te verenigen op zijn plaat, of is hij zelfs zover gedaan dat hij de hiphop in haar geheel heeft afgezworen?

Niets van dat alles. Het openingsnummer lijkt enkel te dienen als signaal dat de producer zich niet in een hokje wil laten stoppen, want verder is het, op het Spaanse Te Puedo Ver na, enkel hiphop dat wordt voorgeschoteld. Voor zijn solotracks gebruikt Kawamura vaak niet meer dan een paar instrumenten. Een rustig drumloopje met een gitaarrifje of dromerige pianotonen, met daarbovenop soms nog een laag van bevreemdende computergeluiden uitgesmeerd. Het is niet ingewikkeld, maar het werk bijzonder goed.

De instrumentale nummers voldoen vrijwel immer aan de bovenstaande regels, al wordt er wel gevarieerd. Op 0804-005 bijvoorbeeld is de gitaar plotseling vervangen voor droevige belletjes en op Let’s Do It wordt er een harp gebruikt. Om het feest nog compleet te maken worden ook nog eens schijnbaar moeiteloos soulstukjes of old school-scratches toegevoegd. Door vrijwel continue aan hetzelfde, lome en toch niet slome tempo vast te houden, realiseert Kawamura dat de verschillende nummers een onmisbare onderlinge verbinding hebben.

Dit instrumentale werk neemt je mee op een trip naar een ver buitenland, waar plaats is voor dromen en alle zorgen van thuis snel vergeten worden. Maar op den duur gaat, hoe fijn deze muziek ook mag zijn, een dergelijk reisje vervelen, en daar is Kawamura zich maar al te goed bewust van. Daarom zijn er tussen het instrumentale werk door zes hiphopnummers verweven, die wanneer het nodig is de luisteraar weer bij de les roepen, zonder te overheersen.

Hoogtepunt van deze gastrappers is de gretige Oh No. Op Right Here vertelt deze broer van Madlib over een opzwepende productie van alles en nog wat en komt hij leuk voor de dag (“the world is yours? I’ma need the universe//I control the sun, I can make the fire burst”) zonder ergens ook maar een punt te willen maken. Voor eigenlijk alle nummers met een gastartiest geldt dit verhaal: over sterke instrumentaties wordt er enthousiast gerapt, terwijl het tekstueel niet verder komt dan zelfverheerlijking en ongerichte punchlines. Gelukkig maar, want als er ineens tussen alle kalme en uiterst sfeervolle instrumentals een opgedrongen boodschap was gestopt, hadden deze ongetwijfeld veel aan kracht moeten inleveren.

De boodschap van Unfold zit niet in de woorden, maar in de muziek. Die lijkt te zeggen dat er ook in ongelukkige tijden is geen reden is tot verdriet, en bedaart zo tot rust. Unfold is daarmee een ruimschoots geslaagd album. Het voelt als een mooi en strak geheel aan en biedt ondertussen ook nog genoeg variatie. Het allerknapste is dat de plaat kalmeert, maar nergens bedwelmt. Unfold is een doordachte en uitgebalanceerde samensmelting van dromerige rust en prominente raps, van onbekend en vertrouwd, van new school en old school. Kortom, allerlei verschillende uitersten bij elkaar gegooid, die er toch als één uitkomen. Petje af.

Bron: State

Dus hij rapt zelf niet? Ik denk dat ik deze wel even ga beluisteren, ik hou wel van lekkere instrumentale nummertjes.

Nee, hij rapt zelf inderdaad niet.

En ineens was daar Samon Kawamura. De in Duitsland woonachtige Japanner heeft absoluut geen grote naam in de hiphopwereld, maar heeft met zijn Unfold toch een aardig fundament voor een grote carrière gelegd. De beste man rapt zelf niet en heeft ook niet al te veel gastrappers uitgenodigd. We hebben dus te maken met een grotendeels instrumentale plaat, en dat is ronduit heerlijk.

Samon Kawamura bezit namelijk het talent om met vrij simpele en korte geluidsfragmenten een heerlijk meeslepend geheel te smeden. Alleen de inleiding, simpel Intro getiteld, zal menig hiphop- en muziekliefhebber de oren doen spitsen. De ijle zangsample is ijzingwekkend, de tintelende achtergrond geluidjes betoverend. Welkom in de wonderlijke wereld van een van de instrumentale plaat van de allerfijnste soort.

Wordt deze vertederende harmonie op Sugar Hill nog onderbroken door een hinderlijk piepend robotstemmetje, de rest van de plaat kabbelt onverstoord voort tot het onafwendbare einde. Ondanks dat het album overwegend rustig en kalm gestemd is, blijft de muziek altijd spannend genoeg om vol genot meegesleept te worden. Dat komt niet alleen door het feit dat Samon Kawamura altijd voldoende sfeerversterkende geluiden in zijn muziek mixt, maar ook door de aanwezigheid van de schaarse vocalen. Want als er een rapper zijn woordje doet op Unfold, is dat vaak net op het moment dat er even een extra aandachtbaken wordt gevergd.

Het is gelukkig niet zo dat de rappers die hun zegje doen alle aandacht naar zich toe trekken. Sterker nog, omdat eenieder die zijn medewerking verleent een aangenaam stemgeluid heeft, merkt de luisteraar amper dat er niet naar instrumenten, maar naar stemmen wordt geluisterd. De vocalen gaan mee in de stroom van relaxte muziek, maar zorgen net voor een beetje extra kracht, terwijl er tevens een bijna hypnotiserende werking van uitgaat. De teksten zullen ook weinig wenkbrauwen doen fronsen, het lijkt hier eenvoudigweg alleen om de klank te gaan. Waar dan ook overwegend in is geslaagd.

Voor nog een beetje afwisseling in de zachtmoedige reis zorgt de zangeres Laura Lopez Castro. Haar zuidelijk getinte stem klinkt haast machinaal, maar contrasteert aangenaam met de subtiel tikkende en soppende belletjes die uit Samon Kawamura’s computer lijken gerold. Het gezongen Spaans is ideaal voor deze muziekervaring, maar gaat iets te lang door en lijkt de voortvarende reis van Unfold enigszins op te houden.

Dat schoonheidsfoutje is van onschuldiger aard dan het wat te druistige Cp2sk, waar de geluidjes gewoon te druk en zelfs wat irriterend zijn. Die wat wrange smaak is gelukkig zo weer weggespoeld als laatste twee nummers – of gewoon de hele plaat opnieuw – worden afgespeeld.

Unfold is typisch zo’n werk waar het cliché van het album dat je meesleept naar exotische oorden voor is uitgevonden. De muziek is van voor naar achter betoverend en meeslepend en valt maar heel zelden uit de toon. Maar de weinige keren dat dat gebeurt kunnen met de mantel der liefde worden bedekt en vallen eigenlijk alleen op als er echt kritisch naar mogelijke kritiek punten wordt gezocht. Samon Kawamura heeft een puike prestatie geleverd, het is afwachten wanneer de eerste troepen rappers naar zijn sfeervolle beats gaan dingen.

Of lees de review hier

ik ben blij verrast, wat een heerlijk album.

Check hier mijn interview met deze man.