Marc Almond - Brel Extras (2008)

Het label Some Bizarre maakt er met de re-releases van het oudere werk van Almond een zootje van. Dat zegt Almond zelf al op zijn eigen website.
Zo zijn onlangs de albums Jacques (met Brel-covers) en Absinthe (met franse chansons-covers) opnieuw uitgebracht en daar wilde Almond extra nummers aan toevoegen. Hier werd geen gehoor aan gegeven, dus wat doe je dan? Dan release je zelf de extra nummers maar en dat zijn deze 6 dus die nu op een aparte EP staan.
Het staat in bestelling dus ik hoop er binnenkort mijn beoordeling aan te kunnen geven.

Okee dan: deze EP is eindelijk binnen (het heeft 2 weken moeten duren).
Zoals gezegd krijgen we deze nummers niet op re-releases van Absinthe en Jacques dus dan maar in deze vorm.
Heerlijke, sobere uitvoeringen van Brel-nummers. Marc met Martin Watkins op piano en/of Neal Whitmore (ook wel bekend als Neal X) en meer niet.
Moet iedereen nu als de wiedeweerga deze EP bestellen? Uiteraard
Nee, dit is echt voer voor fans zoals ik dit soort extra's (what's in a name) altijd wel vind. Normaal krijg je ze op luxe reissues, hier moet je het zo doen omdat artiest en platenmaatschappij niet op 1 lijn liggen (voor de verandering).

De geschiedenis van Marc Almond die Jacques Brel covert, gaat terug tot zijn Mambas-periode begin jaren '80. Op het einde van dat decennium verscheen de plaat Jacques met uitsluitend Brel-vertalingen. Die kan ik persoonlijk minder smaken dan het machtige Absinthe, waarop hij diverse andere Franstalige artiesten aanpakt. Wat deze tweeledige evaluatie betreft, zit ik overigens op dezelfde golflengte als Almond zelve. Beide albums verkochten destijds natuurlijk voor geen meter. Dat was wel even anders met een soort technoversie van 'Jacky' op Tenement Symphony uit 1991. De single-versie werd één van zijn allerlaatste grote commerciële successen.

Met de release van deze Brel Extras keerde Almond terug naar die passie. Qua zang en opnamekwaliteit klinkt deze mini-cd overigens een stuk beter dan zijn eerdere pogingen om 'de Grootste Belg' (volgens de Walen, althans) te eren. Hoewel de meeste nummers in een Almond-jasje me niet vreemd waren, was er één nieuweling waar ik enorm naar uitkeek, of moet ik zeggen: uit-hoorde?

Helaas, valt Almonds versie van het overbekende lied over de onwelriekende zeelui in Mokum wat tegen. Hij slaagt er hier niet in om in 'Amsterdam' minstens evenveel emotie te leggen als David Bowie ten tijde van Pin Ups. Vijftig (!) jaar later heb ik Almond 'Amsterdam' live zien brengen en dat was met bakken theatrale brutaliteit en walging, precies zoals het hoort.

Gelukkig is die broodnodige emotie op de rest van deze cd meer aanwezig. Dat geldt in het bijzonder voor track 4 en 5, niet toevallig live-versies. Hieruit zou ik kunnen concluderen dat een registratie van Almond doet Brel minder noodzakelijk is dan een live-beleving. Of dat wat kort door de bocht is, is potentieel voer voor discussie met bitter weinig gesprekspartners.

Uitsmijter: net als ERodynamIC heb ik deze mini-cd destijds besteld zodra die uitkwam. Hoe lang de levering duurde weet ik niet meer. Maar wat ik wél nog weet, is dat ik het kleinood in tweevoud ontving. Omdat ik dat tweede exemplaar nog steeds in bezit heb, geef ik dit drie-en-een-half-sterren-cd’tje graag weg. Wie als de wiedeweerga enthousiast reageert mag hem hebben, mits je zelf instaat voor de verzending of ophaling.

Marc Almond zing Brel gepassioneerd, maar de mooiste (en door Brel zelf zeer gewaardeerde) versie van zijn nummer Amsterdam is in 1969 gezongen door Liesbeth List, voor mij ook nog steeds de mooiste versie van dit lied.

If You Go Away (Ne Me Quitte Pas) doet Almond heel mooi! (maar ik adviseer iedereen ook daarvan de versie door List te gaan luisteren, om te huiveren zo mooi!

’Ne me quitte pas’ is ondertussen ontelbare keren gecoverd. Eén van de vreemdste eenden in die enorme bijt is Iggy Pop. Die bracht het op oudere leeftijd voor een tv-publiek in duetvorm en waarempel in het Frans. Nou ja, meer in het franglais. ’Amsterdam’ is iets minder gekend cover-voer en boeit me net daarom wat meer. Ik ga zeker eens de List-versie opsurfen. Hoe rijk het origineel is, mag ook blijken uit de totaal andere aanpak door ene Jef de Paris. Onversneden rock-reggae. Dan past het mekka van het wiet-toerisme wel als decor.

Nog over ’Amsterdam’. Een jaar of twintig geleden ging ik op een Nederlands Brel-forum in discussie. Mijn twee standpunten: 1. Het mooiste liedje dat ooit over Amsterdam gemaakt werd, is er eentje van een andere Belg: Kris De Bruyne. 2. Het nummer 'Amsterdam’ van Brel gaat over Antwerpen. Dat heeft hij zelf verkondigd, maar het werd dus een andere titel omdat ’Anvers’ of ’Antwerpen’ ritmisch of fonetisch niet goed bekte. 1 is natuurlijk een kwestie van smaak en persoonlijke ervaring. Wat 2 betreft, werd ik wel mooi op mijn plaats gezet door Nederlandse Brel-fanatici. Het verhaal van een andere inspirerende havenstad dan Amsterdam zou Brel immers meermaals verteld hebben in diverse versies. Met dus steeds een andere havenstad die de titel net niet heeft gehaald. Een beetje dollen van de artiest met de pers en het te serieuze publiek, iets wat Lennon en Bowie ook graag deden. Ik ben geen Brel-fan of connaisseur, maar snap wel dat je hem ook zonder chauvinistische reflex in het rijtje mag plaatsen naast de Britse en Amerikaanse grootheden van de pop en rock.