Damien Rice - Live at Fingerprints (2007)

Nog nooit van deze cd gehoord..
de tracklist spreekt me ook niet echt aan..

Vind de live-albums van Damien sowieso niet heel boeiend.
Al is hij live wel erg goed alleen de studio-albums vind ik eigenlijk al superieur.. Of naja, 'O' dan

Raar dat deze wordt betiteld als EP, terwijl Live from the Union Chapel (3 minuten langer) als volwaardig album wordt gezien.

Anyway, dit is zoals Damien het best tot zijn recht komt. Het begint met het heerlijke Cannonbal, wat met emotie wordt gezongen. Subtiel is het juiste woord wat daarbij past.

Coconut skins is niet echt mijn nummer. Zijn stem vind ik hier wat gehaast klinken en zelfs wat verveeld.

Grey room is dan weer lekker, alleen merk ik dat hij geen makkelijke prater is zoals op het intro te horen is . De eerste accorden pakken je meteen en het verhaal is heerlijk om met de koptelefoon op te beluisteren. Vooral als de 2e stem inhaakt...

Volcano is vooral interessant door de begeleiding op de viool of cello... uhmmm... ik houd het op de cello.

Rootless tree gaat tegen het einde een tikkeltje vervelen. Begint wel schitterend!

I Remember: ik zeg dat het beste als laatste is bewaard. Wat een afsluiter en wat een heerlijke stemmen en begeleiding.

Net geen 5 sterren (vanwege nummer 2 en een pietsie door 7), maar een heerlijk live-performance die goed bij het eerste live-project past.

Ik vind deze veel beter dan Union chappel. Echt een unplugged plaat. Sommige nummers op zijn studioalbums moet ik echt skippen anders wordt ik gek zoals rootless tree. maar deze versie vind ik veel mooier met fender rhodes erbij.

Lang gezocht naar dit live album van Damien. Niet makkelijk te vinden. Prachtige live bezieling van deze troubadour. Hij lult een beetje veel tussen de nummers. niet zo mijn ding. Live in THE Union Chappel spreekt me meer aan. Dat live album staat vast in mijn top 10. Een topper.

Kwam deze toevallig tegen in een platenzaak in Las Vegas op vinyl. Was helemaal niet bekend met deze release, maar uiteraard gewoon meegenomen.

Geen moment spijt van gehad. Damien Rice in zijn kaalste vorm, prachtig en indringend, met Lisa Hannigan en een cellist aan zijn zijde. Wanneer zou er toch weer eens wat nieuws gaan komen?

Dikke 4,5*

@Maarten. Gaaf zeg, op vinyl nog wel. Die ben ik nog nergens tegen gekomen. Ben jaloers. Tja iets nieuws van Damien. Na het vertrek van Lisa is blijkbaar zijn creativiteit aardig gedaald. Je zou toch verwachten dat bij een singer songwriter verdriet gaat leiden tot mooie composities

Mocht je overigens Damien live goed vinden luister dan vooral naar zijn album Live at THE Union Chapel. Bloedmooi.

Had ik maar geweten dat je hem ook zocht Broem, er stond er namelijk nog 1..

In de aanloop van een van de nummers zeg Rice ook dat pijn één van zijn beste motivaties is om muziek te maken. Dit gezegd hebbende, moet hij toch voor minstens een paar albums verder kunnen lijkt me. We wachten af. Ik zag in ieder geval dat hij wel weer optreed: in f*ckin Korea....

Uiteraard heb ik The Union Chapel ook al in mijn bezit . Het is natuurlijk ook niet zo lastig om al zijn werk in bezit te hebben, aangezien het maar gaat om een handvol platen.

We zijn inmiddels ruim anderhalf jaar verder, dus wellicht heb je het album allang in je bezit Broem. Maar mocht het niet zo zijn. Ik kreeg het vandaag binnen, gewoon via Amazon. Is dus nu wel verkrijgbaar op vinyl:

Live at Fingerprints: Warts & All [VINYL]: Amazon.co.uk: Music

Wellicht al niet meer relevant, maar dacht: ik wijs je er toch maar op, mocht je nog steeds op zoek zijn.

Dank je Bonk. Ik had, bij mijn zoektocht naar de nieuwe van Damien, dit album op vinyl zoen staan bij https://www.jpc.de/jpcng/poprock/detail/-/art/Damien-Rice-Live-At-Fingerprints-Warts-And-All-Limited-Edition/hnum/3095654. Maar meteen op m'n bestellijstje toegevoegd. Ben benieuwd.