Thursday / Envy - Thursday / Envy (2008)

Hoe vet!

Inmiddels de set in bestelling; handgenummerd, beide versies van de screenprint covers (goud/zwart en zilver/zwart) en incluis de CD. Op 4 november is de officiële release. Hier twee sampletjes (eentje van Thursday, eentje van Envy). Beide klinken vet!

Jeetje,ben wel benieuwd wat deze bands tegenwoordig uitspoken.
Zowel Envy als Thursday volg ik al zo'n jaar of 4 niet meer.
Hier ga ik achteraan.

Haha, Envy klinkt tegenwoordig wel anders dan 4 jaar terug, hoewel ze hier wel weer wat ruiger te werk gaan dan op Abyssal en Insomniac Doze, zo aan de sample te beoordelen (intens vet nummer!) (Abyssal was overigens gewoon erg goed, best waard om die eens op te zoeken!). Die Thursday is gewoon heel typisch Thursday á la War All the Time, een plaat waar ik nog steeds een zwak voor heb en iets wat er dus in gaat als koek. Een tikje ruiger wel (invloed van Envy?) maar erg Thursday. Gewoon fijn dus!

Hey Sven, heb je die United Nations plaat al gecheckt? Geoff Rickly (Thursday) doet daar de vocals voor, samen met Daryl Palumbo (GlassJaw). Volgens mij ook nog een lid van Converge en/of #12 Looks Like You.

Ik ben Harco trouwens.

Heuj, Harco!

Nog niet gecheckt btw, maar gaat direct gebeuren, klinkt veelbelovend!

/edit/

Even de MySpace gecheckt, klinkt niet onaardig hoewel ook niet echt fantastisch, Geoff's stem past er niet echt in, maar verder wel gezellig.

Ik vond het zelf ook niet al te bijzonder hoor, maar ik dacht: ik meld het toch maar even. En aangezien mensen het helemaal de hemel in prijzen op een forum waar ik regelmatig kom, dacht ik dat het jou misschien wel kon bekoren.

Leuk initiatief trouwens, dat eigen label van je!

Reeds gelekt, en dan te bedenken dat de fysieke release pas 4 november op de deurmat zal belanden! Maar goed, aan de previews te horen is dat het wachten meer dan waard. Echt fantastisch gewoon.

Poe hé. Nou. Hmm.

Ok, gisteren de set binnengekregen. Qua looks echt fantastisch, beide met de hand gescreenprinte versies zien er echt mooi uit, CD'tje zit op ingenieuze wijze in het geheel verwerkt. Het vinyl is echt super, ook. Maar goed, da's allemaal slechts de verpakking, natuurlijk. Voornamelijk op het muzikale gedeelte verheugde ik me echter natuurlijk, want oude favoriet meet screamofavoriet. Hoe pakt dat uit?

Tja.

Allereerst mag duidelijk zijn dat de sampletjes op Temporary Residence nu niet echt representatief blijken. Die voorspelden een flink ruig plaatje waarop Envy als vanouds klonk en Thursday zich in hun post-hardcore zowaar wat lieten beïnvloeden door de zwaardere sound van Envy. Het resultaat klinkt daar zéker niet naar.

Iets wat ik nog altijd vrij vreemd vind is dat, wanneer wat ruigere bands (ruiger dan de 'mainstream') het experiment opzoeken, dat betekent dat zij ofwel wat electronische bliepjes in hun muziek gaan verwerken (eventueel beats) of dat ze richting de post-rock gaan. Vooral van het laatste is hier sprake. Natuurlijk drijft Envy al een tijdje richting de post-rock, maar die sound van traag slepende screamo lijken ze zowaar enigszins te perfectioneren hier (verlengde van A Road of Winds...). Het wordt een beetje trucjesmuziek en ik mis weleens de kracht van 'vroegah' (Footprints, Story), maar om een dijk van een track als Pure Birth and Loneliness kun je moeilijk heen: prachtig!

Nu menen de heren van Thursday echter dat zij óók maar eens uit het post-rockvaatje moeten gaan tappen. Een beetje een combinatie van factoren, waarschijnlijk; toch wat experimenteerdrift, dan het feit dat dit een split met Envy is (welke, volgens Thursday, een band is die "epic, lush post-rock" speelt), plus nog het feit dat dit op Temporary Residence wordt uitgebracht (thuisbasis van onder meer Explosions in the Sky en Mono). Dientengevolge zit je opeens opgezadeld met een track als In Silence, die volledig de van-de-pot-gerukte, drooggeneukte, uitgekauwde en murw geslagen esthetiek van de nietszeggende post-rock-song etaleert. Post-rock voor beginners, zowel w.b. luisteraars als makers (de bel horen luiden, een gooi doen naar de klepel daarna, waaruit blijkt dat je beeld van post-rock toch schandalig tekort doet aan het gebeuren). Een beat om het zootje mee te beginnen en dan een langzaam crescendo richting traag slepende rock (woorden die me te beginnen schieten: epic, lush). Het probleem is dat je 10 jaar terug al niet meer met dit soort post-rock aan kon komen, en dat je anno 2008 dit soort afgezaagde, lauwe bud uitbrengt die in zoveel opzichten zijn meerdere moet erkennen in zoveel platen die al jaren terug uitkwamen is een beetje pijnlijk. Erg jammer, maar men slaat hier volledig de plank mis. Appeared and Was Gone kent hetzelfde probleem. De opener blijft een lekkere track, old-school Thursday, en kan me dan ook goed bekoren. An Absurd and Realistic Dream of Piece (zelfs de titel ademt Envy) is niet onaardig maar houdt een beetje nietszeggend het midden tussen post-hardcore en post-rock. Overigens doet het hele openingsgebeuren van deze song me sterk aan een nummer van At the Drive-In denken, maar de naam van die song is me even ontschoten. Erg jammer dus, de Thursday kant. Dit soort experiment heeft eerst nog een jaar of twee aan verfijning nodig en om zulke probeerseltjes dan ook zo op plaat te kwakken vind ik echt een spijtige keuze. Thursday weet hier echt níet de middelmaat te ontstijgen en klinkt vooral als een beginnende band die zijn vorm nog niet gevonden heeft (en dat tien jaar na het debuut; vort, gauw terug naar de post-hardcore!). De Envy-kant maakt wel iets goed (vooral Pure Birth and Loneliness), waardoor ik gemiddeld dan net een 3,5* aan deze plaat kwijt kan. Jammer dus.

Jazeker poe hé, ik vind de bijdrage van Thurday helemaal niet zo slecht en zeker 'In Silence' niet. Postrock voor beginners etc. wat een gezeik.

Voor de rest een prima split... deze.