Rick Wakeman - The Art in Music Trilogy (1999)

Eehh.....ok??? Waar haalt Rick Wakeman toch zijn ideeën en inspiratie vandaan?
The Art in Music Trilogy is wederom een box geworden met daarop 3 albums nl: The Sculptor, The Writer en Sketches.
De box is qua stijl en vormgeving een voortzetting van de Natural World Trilogy en ligt muzikaal in het verlengde daarvan, maar ook in het verlengde van de Aspirant-trilogy en Visions.
Ruim 3 uur aan meer van hetzelfde is toch écht teveel van het goede, want deze box is, hoe mooi en goed geproduceerd het ook is, totaal geen verrassing en muzikaal haal ik hierbij mijn schouders op.
Begrijp me niet verkeerd, met de muziek is niets mis, ik geef het een magere voldoende, echter is de lol er bij mij nu wel af, en zet ik liever nog een keer Aspirant Sunrise op, waarmee het bij mij allemaal begon, en die op de één of andere manier beter, warmer en inspirerender klinkt, dan deze Art in Music Trilogy.

Ik geef deze trilogie van Rick Wakeman slechts 2,5. Triest om te horen waar de creativiteit van hem geeindigd is. Hier dus duidelijk. Als je de eerste cd (van 3!) opzet dan lijkt het nog even heel aardig. Mooie melodie, rustig sfeervol, ambient-achtig. Maar...dan zijn we een kwartiertje verder en wat blijkt: er is eigenlijk nog niets veranderd, het blijft voortkabbelen. Half uur later: idem dito. Tegen die tijd waan ik me bij een uitvaartcentrum in bedrijf, of bij een afhaalchinees van slechte reputatie. Nee...begin dan zelfs maar eens aan de tweede cd, ik zou niet weten waar ik me dan nog zou bevinden.
Maar pluspunt is inderdaad de mooie productie, het klinkt goed. Het werk is in ieder geval mijlenver van The Six Wives, King Arthur en No Earthly Connection, om er maar eens een paar te noemen.

Absoluut waar. Rick Wakeman is dan ook een muzikant met vele gezichten. Zijn ambient / new age-werk is volgens mij ook véél minder populair dan zijn oudere werk.

Dit werk is dan ook bedoeld om stress weg te nemen. Gewoon tot rust te komen. Rick ging zelfs zo ver om het werk en de resultaten te bestuderen van een zekere professor Cooper van de Manchester University die zich verdiept heeft in stress en andere gerelateerde zaken. Daar is deze muziek uit voort gekomen. Samen met Rick Wakeman - The Natural World Trilogy (1997).
Wat overigens allemaal niet weg neemt dat deze muziek vreselijk veel lijkt op eerder werk die Rick binnen dit specifieke genre gemaakt heeft. Het is simpelweg meer van hetzelfde, maar dan veel minder.

Dat Rick binnen het genre beter kan, bewijst hij bijvoorbeeld met de albums die ook wel de 'Aspirant'-trilogie wordt genoemd. Deze albums bevatten ook louter en alleen rustige, sfeervolle en ambient-achtige composities met gevoel voor mooie melodieën en thema's. Alleen klinkt het allemaal veel meer geïnspireerd, gaat het veel dieper en klinkt het echt alsof Rick een stuk van zijn ziel en zaligheid in de composities heeft gestopt. En ja, het kabbelt nog steeds en lijkt erg veel op elkaar, maar hou in gedachten dat de muziek ook zo bedoeld is; om een bepaald effect over te brengen.

Op dit drieluik aan albums werkt het gewoon stukken minder. Simpelweg een voorbeeld van teveel van het goede.
En ja, je moet er wel van houden natuurlijk. Anders is het lastig om er voor open te staan.