Michel Legrand - Les Parapluies de Cherbourg (1964)

Van de eerste tot de laatste noot gezongen dialoog in de film was vernieuwend op het moment van de release. En mij klinkt het nog steeds even fris in de oren. Tekst geschreven door regisseur Jacques Demy en op muziek gezet door spitsbroeder Michel Legrand. Naar vorm gaat dit veel verder dan de gebruikelijke musical uit die tijd en je moet er dan ook voor zijn. En ik ben er voor Best ook te beluisteren bij het bekijken van de film die fantastisch vormgegeven is qua design en kostumering. Een echt snoepje, en zo is ook de muziek.

Uiteraard, het moet je liggen. Ik kan het briljante hoofdthema van Legrand zeer waarderen, maar al het andere is een saai muzikale begeleiding bij zeer monotoon gezongen stukken. Uniek dat al die standaard dialogen worden gezongen, maar emotioneel en creatief is er weinig interessants. Het is zelfs tamelijk belachelijk.

Ik vind dat niet belachelijk, voor mij is het nu net fun. Gelukkig mogen smaken verschillen.

Conceptueel gezien vind ik overigens niet belachelijk en kan er best van genieten, wel in wat het uiteindelijk muzikaal teweegbrengt. Er is bijvoorbeeld de film Uccellacci E Uccellini uit 1966. Een zanger zingt alle credits, met commentaar tussendoor. Ook zo´n unicum. Het is een kortstondig briljant idee, met zelfs muzikale wisselingen bij iedere gezongen naam van Morricone. Dat is niet te vergelijken met een film waarin alle dialogen worden gezongen, maar toont wel dat er muzikaal best meer mogelijk is. Dat is precies wat ik mis bij de muziek van Legrand die net als de zangtonen aardig monotoon is. Ik had meer contrasterende, meer gevarieerde muziek willen horen.

Het klopt neo dat de basismelodie in de film repetitief is. Vanuit het standpunt van de cinema begrijp ik dat nog wel. Een film duurt anderhalf uur, wordt door de band genomen maar één keer bekeken door het publiek, en hier kiezen de makers om op die korte tijdspanne vooral herkenbaarheid te willen creëren. Niettemin vind ik dat Michel Legrand een basismotief heeft uitgewerkt dat me erg bevalt. Zijn stijl ligt me gewoon heel erg. Veel van de dialogen worden niet echt gezongen, maar eerder gereciteerd. Ook dat vind ik in de totaliteit van de film (en muziek) fijn. Herinnert me aan J.S. Bach (om me maar tot hem te beperken) en zijn recitatieven. Zonder dat ik daarmee Legrand op het niveau van Bach wil plaatsen natuurlijk. Ten laatste vind ik Frans een enorm mooie taal, en gezongen Frans heeft sowieso voor mij een bepaalde charme. Nog wat de film betreft; per definitie een zeer theatrale film - zoals opera ook 'theatraal' is - maar voor mij valt hij aan de goede kant. Al kan ik heel goed begrijpen dat velen er geen bal aan vinden. Bedankt voor de filmtip trouwens