Richmond Fontaine - Lost Son (1999)

Net iets teveel Uncle Tupelo - No Depression op dit album en hoewel dat in zekere zin een compliment is, zou de band op latere albums een meer eigen geluid ontwikkelen. Alsnog erg vermakelijk

Moet je deze plaat cowpunk noemen? Dat is wel wat Richmond Fontaine hier aflevert, maar dat woord klinkt zo lomp, terwijl de band hier juist op subtiele wijze tussen punk en altcountry oversteekt en soms van beide walletjes tegelijk eet.

De nummers zijn ofwel punk (Muddy Conscience, Pinkerton) ofwel alt-country (Cascade, Hope & Repair) of zweven daar ergens tussenin. Schitterend hoe de agressie en snelheid van punk in nummers als Feat. Lewis en Mule een harmonieus geheel vormt met een huilende lome pedal steel.

We horen hier een band die in 1999 nog twijfelde of het een punkband of altcountry-band was. Op deze plaat twijfelen ze het best.

Persoonlijk vind ik ze op Miles From beter "twijfelen" en is juist dat de plaat die nog wel op een opwaardering kan rekenen hier. Echter, dit is niet slecht hoor, verre van.

Nja, AltCountry, Cowpunk, allemaal zo lastig te duiden. Doet er verder ook niet toe.