Ian Boddy - Shrouded (2000)

Dit is een live-registratie van Ian Boddy's optreden die hij gaf tijdens het 'The Gathering'-festival, mei 2000 in 'The Cathedral' in Philadelphia. Volgens mij is hij daar zo onderhand kind aan huis, aangezien hij daar vaker opgetreden heeft.

Shrouded klinkt eerder als een studio-release dan een live-album. Er is in ieder geval geen geklap of gejuich te horen en ik heb ook niet het gevoel naar een live-registratie te luisteren.
Niettemin is dit een zeer degelijk album, maar het is een pittige zit. Op Shrouded laat Boddy zich van een experimentelere en minimalistische kant horen. Dit resulteert voor het leeuwedeel in bedwelmende en ongrijpbare (ambient)-passages waar voor een deel ook ruimte is gelaten voor meer opzwepende passages, waarin sequences e.d. een hoofdrol vervullen.
Shrouded vergt meerdere luisterbeurten om de muziek te doorgronden.

"First Light" laat een minimale sound horen: er zijn alleen de geluiden van twinkelingen en andere bescheiden geluids-effecten te horen. Daar overheen zijn er wat mistige melodielijnen te horen, maar ze klinken eenzaam en verlaten.
"Gathering" is het meest sequence-georiënteerde nummer en is een ruim 20 minuten durende zit, waarin een relatief bescheiden sequence-sectie de rest van de kosmische geluiden ondersteunen voor een reis naar de verste uithoeken van het heelal.
"Drift" klinkt zo mogelijk nog desolater en troostelozer dan "First Light", maar wat een sterk staaltje van sfeervolle ambient-muziek is dit eigenlijk. Beelden van barre en dreigende landschappen van die van een verre, mysterieuze planeet trekken aan me voorbij, als ik de muziek op me in laat werken.
"Shrouded" is een bijzondere luister-ervaring. Sprankelende, kabbelende en twinkelende klanken vallen als een glinsterende regen in de zonneschijn op me neer, totdat in de 5de minuut een lompe, trage en machinale ritme-sectie de rest van de bijzondere muziek komt ondersteunen.
"Nightfall" sluit het album op passende wijze af en grijpt qua passages terug op "First Light", waarmee de cirkel van dit album rond is. De intieme, maar tegelijkertijd mystieke klanken klinken eenzaam, maar warm tegelijk. En ondanks het minimalisme weet de muziek een ongelooflijke verbeeldingskracht bij me op te roepen.

Ik kan me voorstellen dat velen dit een oersaaie vorm van muziek zullen vinden. Niet voor niets is Shrouded dan ook puur een album voor de liefhebber van goede, maar ook redelijk ontoegankelijke, minimale ambient- en electronische muziek. Ook is dit typisch een voorbeeld van de 'latere' werken van Ian Boddy. Totaal andere koek, dan zijn eerste handvol aan albums.
Wie er door heen kunnen prikken, zullen ontdekken dat dit een bescheiden juweeltje is. Eentje om in de zoveel tijd op terug te grijpen, mits in de juiste stemming uiteraard...