Giant Sand - proVISIONS (2008)

Interresant, Giant Sand en Calexico die bijna gelijktijdig een album uitbrengen. De calexico jongens zijn immers in Giant Sand begonnen.

Waar Calexico, na twee geweldige albums Black light, Hot Rail en Feast of wire, zich heeft toegelegd op behaaglijke radio 2 pop (met de Cubaanse bejaardensoos als voorbeeld), gaat Howe Gelb met Giant Sand verder.

Zijn gort droge, bij vlage bevreemdende rootspop is al jaren van een hoog niveau. En dat is het nieuwe album proVISIONS ook.

Ga dat dus beluisteren, wanneer je vind dat Calexico jammerlijk voor achtergrond muziek gekozen heeft.

4*

Net wat ik zei Gijsbert , Moeha

Mooie plaat, inderdaad. Vooral de eerste twee nummers zijn helemaal top, met respectievelijk Isobel Campbell en Neko Case die meezingen. Dat vindt Gijsbert ook; hij heeft het goed gezien!

Gaan we snel doen

Dat zijn er inderdaad drie.

En inderdaad Bart het nummer Without a Word met Neko Case is ook mijn favoriet van deze plaat aan het worden.

Ben 'm helaas nog niet op vinyl tegengekomen, maar zodra ik 'm zie neem ik 'm direct mee. Ben wel weer toe aan een nieuwe Gelb en als de rest even mooi is als "Increment of Love" dan zit het wel goed met deze plaat.

Wat is het toch eigenlijk knap om zo je eigen ding te blijven doen en dit niveau te halen. Beter dan de vorige releases (welke zeker niet slecht waren).
Dit is relaxed, spannend, humoristisch en dramatisch tegelijkertijd, maar vooral écht. Ik begin met 4* en de hoop op nog veel uren met deze heelrijke plaat.

Heel rijk en heerlijk dus

Dit is voor mij typisch zo'n album waarbij ik het gevoel heb, dat het zijn geheimen, pas na meerdere keren luisteren zal openbaren. Ik hoop dat ze dat blijven doen...want daarin schuilt ook de kracht.

Bij het beluisteren denk ik aan namen van o.a: Mark Lanegan (Bubblegum) en zijn albums met Isobel Campbell...die hoe verrassend, hier ook op meekreunt.
Robbie Robertson..m.n de wijze van zingen en dat moerasgevoel in de klank ervan.
Ja zelfs denk ik soms aan de grote Miles Davis, Tom Waits en Bruce Springsteen..en nog een paar anderen.
Heel het album ademt een sfeervol geheel uit met arrangement die geen moment gaan vervelen en je blijven verrassen, overgoten met een bij tijd en wijle jazzy sausje. Yep, ik ben blij verrast met Giant Sand.

Stranded Pearl...met Isobel Campbell. Haar stem heeft een flinke Twin Peaks dosis. Mooie opener.
Without a word..het enige nummer dat een redelijke normale flow heeft.
Can Do, roept bij herinneringen op aan Johnny Cash qua tempo en wijze van zingen.
Out there...een net niet ballad met een net niet refrein...het lijkt net niet helemaal te kloppen, maar ondertussen klopt het als een bus..Lou Reed heeft daar ook een handje van.

The Desperate Kingdom of Love...heeft een Waits sfeertje met deja vu's naar Miles Davis.
Increment of love..mooi hoor met die hoorns ertussen en dat geshuffle op de drums. Tussen al dat vreemd muzikaal geweld, voor mij het minste nummer. Maar dan ben ik ondertussen ook al verwend.
Spiral..zal wel aan mij liggen..maar bij dit tempo en zijn zang, krijg ik onwillekeurig een gevoel van Greetings from Ashbury Park; The Angel van Bruce Springsteen. Nummer met een goede flow, als een herfstblad donkerrood gekleurd, die met het frisse zonnetje onder een helderblauwe hemel naar beneden komt dwarrelen. Beetje ook een gevoel van Sometimes it snows in April van Prince. Mijn favoriet van het album.

Pitch & Sway, heeft een swampy, bluesy gevoel over zich, dat mij ook doet denken aan White Hotel van Ken Low.
Muck Machine...stijlmix en divers ritme en een heerlijke basloop.
Belly full of fire...verwacht je het een, krijg je het ander...beetje Beck.
Psychedelische effecten....let the fire out of the belly!!..om daarna met een heerlijke drive te komen.
Saturated beyond repair....fragmentarisch, jamming gevoel, zoals bij Jazz, bevreemdend.
Zoals heel dit album eigenlijk wel is.
World's End State Park...en toen was het stil, maar de sfeer blijft, ditmaal geen Isobel maar een noise, die Zappa ook niet misstaan zou hebben.

Well Enough Alone...zou een heerlijk uptempo akoestich nummer geweest kunnen zijn a la Hiatt...maar dit heeft wel iets eigens, beetje vreemd maar wel lekker....dat is Giant Sand.

Toch prettig dat er met enige regelmaat ook een fluisterende engel de boxen uit komt, met alleen de zang van Howe Gelb is het soms een stevige rit om uit te zitten. Dan hangt het soms tegen het verveelde aan.
Maar dit is zeker een album die voor mij de moeite waard is om ook in huis te halen...ik denk dat ik er dan nog vaak van ga genieten. Voor nu 4* met een optie op meer.

Kan iemand me zeggen welke albums van Giant Sand aansluiten bij Howe Gelbs rusterige platen a la Sno Angel & Alegries? Ik had al Blury Blue Mountain gevonden.
De andere zijn ruiger ruwer, maat ik zoek dus de rustigere albums vanGiant Sand.

Thx