Painkiller - 50th Birthday Celebration, Vol. 12 (2005)

Wat een verschrikkelijke muziek; helemaal niks voor mij. Zodra iemand begint te schreeuwen haak ik al af, maar ook de rest vind ik maar vervelend gepiep en geknars. Ik laat het aan de rest over om het gemiddelde op te krikken. 1*

haha, ik was al bang dat jij niet zo blij zou zijn met m'n keuze voor jazz album van de week

je moet dan maar zo zien dat andere albums altijd mee zullen vallen

En helaas ben ik hier ook niet echt kapot van, constant die scherpende nagelbijtende piepjes van Patton, veel werk is geweldig van hem, maar dit niet. Kan er nou niet bepaald lekker naar luisteren, al klinken sommige stukjes best lekker, een 2,5.

jekels, dat eerste nummer is best gaaf. heb de plaat nog niet veel geluisterd, maar voor als nog , ben ik best te vrede

Een verschrikkelijk energetisch, wilde plaat die zich op geen enkele manier laat beteugelen. Het trio is goed op elkaar ingespeeld en de ideeën vloeien rijkelijk, vooral uit de sax van John Zorn.

Wat kan men daar dan tegen hebben? Dat de groep vaak naar pompeuze metal neigt, en dus ongewoon schreeuwerig overkomt. Voor mij schuilt daarin echter ook de charme: een bescheiden groepje musici die zich totaal geven en alles gewoon de verdoemenis in spelen zonder lyriek te mijden.

Beter luisteren levert wellicht ooit nog een "echte" recensie op. Voorlopig laat ik het hier echter bij.

Zeer de moeite waard deze plaat.
Lijkt bij tijd en wijlen een bak tering herrie van bas, sax en geschreeuw, maar die drummer knoopt alles aan elkaar waardoor het ineens overkomt als een geheel.
Ik kende al ouder werk van Painkiller maar vind dit een van hun beste platen, ze zijn goed gerijpt in de loop der jaren.

Zorn is lekker aan het panieken en aan het proberen alles er in te prakken wat in 'm opkomt, Laswell grove'd er lekker op los inklusief z'n gewriemel op z'n stompboxjes.
Mike Patton is een andere schreeuwer als ik gewend was bij het geluid van Zorn en Laswell maar hij bevalt wel.
De held van deze plaat is voor mij de drummer, hij ramt al het gedoe van de anderen precies op z'n plaats, hulde aan Hamid Drake.

Pas net begonnen ben ik met deze, vanochtend alleen 1e nummer gehoord. Maar ik vind het nu al leuk. Enorme brok energie met een hippie-inslag die ik niet eerder hoorde op een zo recente plaat (echt van 2005? ). Ik krijg meteen associaties met zoiets als Colosseum: http://www.musicmeter.nl/album/23295
Is dat eigenlijk bekend bij de jazzliefhebbers hier?

goed om te lezen dat sommige mensen het kunnen waarderen

Na een paar keer is het briljante er wel een beetje af voor mij. Wat blijft is het krachtige geluid met een oerschreeuw die bij mij zeker zoveel als rock dan als jazz aanspreekt. En als meest extreme nummer is DPM zeker interessant als curiositeit tussendoor; een waanzinnige opbouw met pijnlijke synths en een middenstuk met vooral heerlijk drumwerk. Voor de 3e keer al Hamid Drake in het JAVDW is t niet? De vorige keer was ook al eentje met rock-inslag.

Maar als totaal is dit toch meer een experimentje voor een keer dan een plaat met blijvende waarde. Het lijkt me mooi om hier bij te zijn geweest, maar daana hoeft het ook even niet meer.

Al een paar keer aan begonnen de laatste maanden, maar steeds niet verder dan Your Inviolable Freedoms gekomen. Puur en alleen omdat ik al murg gebeukt was =) Nu net dan toch eindelijk voltooid. Echt een plaat waarvoor je in the mood moet zijn, maar dan is-ie wel ragfijn. Ben het met blabla eens dat Hamid Drake hier niet alleen het bindmiddel, maar ook de held is. Zonder hem had ik nooit een finish gekregen bij deze takkeherrie.

Ik neem aan dat Mike Patton verantwoordelijk is voor alle zolderkamertechniekbliepjes en -scratches. Op het begin van DPM na - waar ik af en toe een tandarts-Erlebnis onderga - vind ik die geluidjes geniaal. Het laat deze avantgardistische jazz niet alleen richting metal gaan, maar smeert ´m dicht met instrumentale hiphop.

Coolio!

De ultieme plaat der lefgozers, als je het mij vraagt. Roepen, schreeuwen en tieren wordt binnen ‘Painkiller’ moeiteloos afgewisseld met lyriek, funk, en dichterlijke fantasieën. Als pijnstiller doet dit album geen wonderen, maar als catharsis is dit een absolute aanrader.

Het is Hamid Drake aan de drums die dit zootje ongeregeld samen houdt. De andere jazz-albums die we van hem kennen lieten een rasechte jazz-drummer vermoeden, maar blijkbaar gaat er achter deze figuur tevens een meester in rock-ritmes schuil. Nimmer was de drums zo prominent aanwezig als scheidsrechter, Zorn en Laswell op tijd en stond op de vingers tikkend. Hij bewaart, samen met de luisteraar, het overzicht, terwijl zijn collega-musici desondanks de ruimte krijgen die ze nodig hebben.

Dan zijn er natuurlijk Laswell en Patton, die van ‘50th Birthday Celebration’ een ware metal-plaat dreigen te maken. Laswell heeft echter genoeg tact om het geheel niet in een burleske karikatuur van jazz te veranderen, want hij blijft het wilde, onvoorspelbare en ontembare idioom van de groep getrouw. Die Mike Patton is bovendien wel een geestige toevoeging, omdat je op bepaalde momenten niet weet of Zorn aan het piepen is, of Patton himself aan het bulderen.

En dan is er John Zorn himself, die de belichaming is van de verfijning binnen deze losbandige kliek. Nu eens vinden we hem met loepzuivere lijnen vol poëtische fratsen, dan verzinkt hij weer in heerlijke, snoeiharde “piep-knor”-improvisaties. Altijd even spontaan, nooit overdreven en met een ongeloofelijke naturel doet de man lekker waar hij zin in heeft.

De kracht van een album als dit is dat we muzikanten aan het werk horen die op geen enkel moment verlegen zitten om ideeën, en toch respect hebben voor elkanders exploraties en de tijd nemen om te luisteren naar wat rondom hen gebeurt.
Van alle free-jazz die ik tot op heden heb gehoord, is dit de meest coherente. Daar hoort een half puntje belonding bij…

Zo denk ik er ook over.
Vind je dat drummer Mick Harris die aan elkaar knopende eigenschap niet had, blabla? Ik heb er nog geen albums van beluisterd maar de youtube filmpjes duiden eveneens in die richting.

Schitterende synergie in dit album. De energie druipt er af en zelfs de luisteraar zit 43 minuten te baden in zijn zweet. Heerlijk!

Jawel, die knoopte de brei ook aan elkaar maar ik vind Hamid Drake het hier met meer verve doen.