Jerry Lee Lewis & Linda Gail Lewis - Together (1969)

Vrij zwak album dat met name door Linda Gail al gauw begint te irriteren. Ze heeft nogal de neiging om werkelijk ieder nummer te overschreeuwen en hoe vreemd dit ook lijkt; de twee zijn totaal niet op elkaar ingespeeld. Ze lijken geregeld heel andere nummers te zingen, terwijl het dan toch echt een duet zou moeten zijn. Nee, dit is geen al te geslaagd album. Gelukkig heeft Jerry Lee genoeg andere albums om van te genieten.

Als je de titel van nummer 9 ziet, was je er toch voor gewaarschuwd? Ik heb hem nu beluisterd, maar ik vind dit toch wel een lekkere country plaat. Alleen het pop nummer Don't take it out on me had niet gehoeven.

Ik zie dat hier zowaar twee berichten staan, wat bij het merendeel van Jerry Lee's soloplaten volgens mij niet eens het geval is. Toch was het Jerry Lee die met deze plaat vol duetten zijn zuster's carrière een boost wilde geven, en niet andersom natuurlijk.

Ik moet wel zeggen dat ik het vooral met Shaky eens ben. De helft van de duetten wordt een beetje versjteerd door Linda Gail, wiens stem inderdaad wat aan de schreeuwerige kant is, en niet zo goed past bij die van haar broer. Het klinkt af en toe ook wat geforceerd, alsof het van moeten is. Dan klinkt een lied als Jackson toch vele malen beter en geïnspireerder, gebracht door Johnny Cash en June Carter, bijvoorbeeld.

Toch is het niet al kommer en kwel, want een aantal songs zijn best goed. Zo klinkt Cryin' Time aandoenlijk en raakt die wel een gevoelige snaar. En Roll Over Beethoven is natuurlijk een klassieker en wordt hier goed gebracht, maar de versie van Berry zelf overtreft dit duet met gemak. Al bij al brengt deze plaat toch te weinig bij, en is het vooral The Killer zelf die de boel nog wat overeind houdt met zijn frivole pianospel en toch wel goeie stem.

2,5 sterren