David Holmes - Holy Pictures (2008)

Introspectieve en wat duistere plaat van David Holmes, die hier met verregaand succes electronica met shoegazer-rock verbindt.
Dat levert afwisselend uptempo tracks als de lichtjes fantastische single "I heard wonders" op (geschreven met Martin Rev van Suicide) en lamgzamere, in melancholie verpakte composities op al "theme/I.M.C" (geniaal!) en het over zijn overleden ouders handelende "The ballad of sarah en jack" . (het volledige album is trouwens opgedragen aan hen)

David Holmes levert ons met veel liefde voor detail een harveroverende soundtrack bij het opgroeien en sterven in de familie Holmes.

Pareltje! 4,5*

niemand?

ik kan deze muziek nog moeilijk plaatsen. er zitten diverse invloeden in (zowel electro als rock) wat het wel een interessante plaat maakt. nog geen stem voorlopig, want ik moet 'm eerst eens wat vaker beluisterd hebben

Alleen Holmes' eenvoud raakt

De Noord-Ierse dj en producer David Holmes timmert vooral aan de weg met scores. Hij maakte filmmuziek voor onder meer Oceans Eleven en de daaropvolgende films en Out of sight. En af en toe maakt hij een solo-album. Acht jaar na zijn laatste soloproject is halverwege 2008 The holy pictures verschenen.

Terwijl hij in zijn muziek tot nog toe zichzelf vooral wegcijferde en de muzikant achter de schermen was, maakt hij nu zijn eigen levensverhaal tot thema. Aanleiding voor The holy pictures is het overlijden van Holmes' moeder (al was dat alweer in 1996) en later het sterven van zijn vader. Holmes heeft met deze plaat de sfeer van zijn jeugd in Belfast willen neerzetten.

Holmes weet op bijzondere wijze uiteenlopende muziekstijlen aan elkaar te verbinden. De basis voor veel tracks is een Krautrock-achtig voortstuwend tempo - denk aan Neu! maar dan iets toegankelijker. Daarbovenop legt hij zweverige gitaren, à la Jesus and Mary Chain. En dan is er de onvermijdelijke electro. Geen pompende beats, maar subtiele sferen zoals we die van Brian Eno kennen.

Dat levert een wonderlijke mix op die eerst verbaast, dan verrast en dan steeds normaler begint te worden. Oké, zo kan het ook. Daaroverheen zingt hij op bijna alle tracks met een zuchterige, ijle stem. Eigenlijk is het meer zingzeggen, want uithalen doet hij niet en de zang ligt ook niet dik bovenop de gitaren en keyboards.

De sferen die hij zo oproept doen nieuw aan, al zijn zijn invloeden overbekend. Het vergt aanvankelijk wel even uitzoekwerk om die lagen te ontwarren en te vatten waar je naar luistert. In die combi zit Holmes' vernieuwing. Jammer aan deze plaat is dat die bijna nergens echt raakt. En dat terwijl hij zijn eigen leven als bron voor deze muziek heeft gebruikt.

Gek genoeg raakt de plaat pas aan het eind, als gas is terug genomen en Krautrock en shoegaze afwezig zijn. Holmes sluit af met The ballad of Sarah & Jack, een ode aan zijn ouders. Het is een vrij eenvoudig, instrumentaal nummer. Maar hier weet hij pas een intieme sfeer te creëren. En de wetenschap dat zijn overleden ouders de inspiratie voor dit nummer vormden, maakt het meteen al persoonlijker. Hier is Holmes op zijn gevoeligst.

Ik vind I heard wonders geweldig. hoe representatief is dat voor dit album?