Monkey Sons - Ha Ha (2006)

Eindelijk, vandaag was het weer eens mooi weer. De zon scheen, de temperatuur was erg aangenaam en soms krijg je spontaan zin om wat vrolijke muziek te luisteren. Even kijken wat we deze keer aantreffen....

...Monkey Sons is geformeerd uit 2 andere Hip-Hop acts, Hundreth Monkey en Sons of the Tribe. Leuk om te weten, maar daar heb je natuurlijk niks aan als je niks van die twee afweet, dus dan maar snel over naar de muziek. Die is over het algemeen vrolijk en opzwepend, ze staan dan ook wel bekend dat ze het live uitstekend doen. Dat is oo niet zo raar als je naar Monkey Sons aan het luisteren bent. Waar bij redelijk veel Hip-Hop je de indruk hebt dat het er achteraf bijgedacht, of zelfs opgeplakt is, wat je bijvoorbeeld redelijk vaak met refreinen hebt, klinkt het hier bij de meeste nummers echt alsof de vocalisten allemaal in dezelfde ruimte aan het opnemen zijn geweest. In de speelse nummers klinkt het gewoon als een live band.

De onderwerpen en teksten zijn eveneens erg speels, maar bij zulke muziek verwacht je ook weinig anders. Toch is de helft van de nummers donker getint. Het begint al met Head Doctor waar de sfeer van de beats redelijk sinister is. De tekst redelijk komisch. Doordat het refrein erg leuk ingezongen zijn en je duidelijk live instrumenten als sax hoort heeft het toch nog een sfeer van een grappige underground horrorfilm.

Maar uiteindelijk krijgen we met The Darkness Has Gone toch een serieus nummer. Jammer? Welnee, natuurlijk niet, je moet wel een beetje vertrouwen in de heren en vrouw hebben. Die piano is erg mooi geïntegreerd op de beats. Wat trouwens wel opvalt, althans, dat vind ik, is dat de zang erg goed is, terwijl ik er meestal toch veel moeite mee heb. Over Your Head is nog een stuk donkerder. Martina leid het nummer in met haar zang, waarna er door de anderen word gefluisterd. Gelukkig heeft Martina een leidende rol in het nummer, want het is erg fijn om naar haar te luisteren. De productie bestaat uit de, natuurlijk, niet te missen beat - Welke trouwens redelijk veel lijkt op die van Tenshun - met daaroverheen dezelfde piano van nummer 6 en een trage, lage saxofoon.

Het laatste nummer - nu al ? wat jammer - is wel donker, maar dan op een melancholische manier. We krijgen hier voor het eerst gezelschap van een akoestische gitaar, die gelijk ook het meest opvalt in het nummer - thans, dat vind ik. De raps zijn sloom en de teksten zijn donker, waarbij hier en daar word geneuried door Martina. Op het einde hoor je gewoon de wanhoop van Bandog (ik denk trouwens dat hij het is, maar zeker ben ik niet) die als een bezetene zijn raps fluistert.