Adam Pieroñczyk Trio - Live in Berlin (2007)

Dit trio bestaat uit:
Adam Pieroñczyk: tenor en sopraansax
Ed Schuller: Bass
Krzysztof Dziedzic: Drums

Dit album meegenomen na een optreden in Enschede. Lekker fris album, met een paar leuke dingen zoals het vocale intro van U-Au-Au-Au. Verder dreunt de bas af en toe lekker door.

Pieroñczyk staat zich behoorlijk het snot voor z'n ogen te blazen maar hij blijft wat mij betreft toch een opervlakkige sound houden.
Geen plaat die een zware indruk achterlaat maar ook niet slecht.
Ik mag de humor wel met de vokale intro van track 5.

Adam Pieroñczyk is geen bekende saxofonist in onze streken, noch de muzikanten die hem omringen. Reden te meer om hen de aandacht die Jesse hen heeft willen geven, te gunnen. Drummer Krzysztof Dziedzic speelt enorm geïnspireerd en zit niet verlegen om enkele zware, funky grooves neer te leggen. Anderzijds kan hij ook heel teder begeleiden of ongeremd de vrijheid in duiken, het hangt er vanaf hoe het hem uitkomt. Bassist Ed Schuller heeft niet zo’n breed scala aan kwaliteiten, maar laat prachtige melodische solo’s horen. Het droge getokkel waarin vele van zijn lotgenoten verzeild raken, overstijgt hij moeiteloos. Adam Pieroñczyk zelf vervolledigt het trio en tekent voor zowel het leeuwendeel van de solo’s als voor de composities.

Die zware verantwoordelijkheid gaat Pieroñczyk helaas niet bijster goed af. De composities zijn humoristisch en origineel, dus daar ligt het niet aan. Zijn instrument beheerst hij meer dan goed, maar af en toe klinken zijn improvisaties nogal zoutloos. Dziedzic lijkt de enige te zijn die wat vuur in de sessie wil steken, maar Schuller en Pieroñczyck worden op den duur nogal vlak. De klank van het trio gaat bijna vervelen, tot een grappige vocale intro of het explosieve slotnummer ons alsnog even wakker komen schudden.

Interessante formatie, dat zeker, met getalenteerde en vooral ondergewaardeerde musici die elkaar duidelijk inspireren. Alleen valt deze “intieme” set (zoals het album op verschillende sites lovend wordt bezongen) nogal eentonig uit.

Ik heb niet zo heel veel toe te voegen aan bovenstaande kritieken, waar mijn mening al wel zo´n beetje in staat: niet ergerlijk, het begint wel veelbelovend, maar allemaal net een beetje te klein of te weinig. De bezetting is klein, het publiek is klein en ik verbeeld me dat het zaaltje ook erg klein is (vooral bij het eerste nummer is het een beetje wennen aan het ´uit de put´ geluid).

Je zou blij verrast zijn als dit ineens spontaan ging spelen als je ergens nietsvermoedened een kroeg was ingelopen, maar op Northsea geprogrameerd waar je in spanning zit te hopen op je nieuwe ontdekking loop je bij het derde nummer weg.

Ik moet zeggen dat het aan het einde van het album wat interessanter wordt, maar eigenlijk ben ik van geen van deze muzikanten zeer onder de indruk. De leuke dingetjes zijn de vrolijkheden en de ontspannen sfeer. De bassist zingt wel aardig mee (bijna beter dan zijn baswerk, zou je haast willen zeggen ) en het hele concert blijft wel lekker licht.

Geen rommel, geen monumentaal werk.