Al Stewart - Love Chronicles (1969)

Love Chronicles' titeltrack is met Jimmy Page.
Ik pas dat wel even aan, tevens is het label Epic en zijn de laatste 3 nummers alleen op de ceedee-reissue verkrijgbaar. De elpee had 6 nummers.

Een prima album. Eigenlijk weinig over te zeggen. Ik zal hem nog wel een keer moeten luisteren voor een echt cijfer, maar gok zo tussen de 3,5* en de 4,0*.

Niet verwonderlijk dat de meeste liedjes tamelijk gedateerd klinken, het was tenslotte midden in het hippie-tijdperk, maar ik weet dat ik er als beginnend Al Stewart fan behoorlijk van onder de indruk was. De prachtige, grote uitklaphoes boordevol poëtische teksten heb ik uitgebreid bestudeerd en goeddeels uit mijn hoofd geleerd.
Vanaf het begin zijn In Brooklyn en You Should Have Listened To Al mijn favorieten geweest. De rest van de plaat is goed, maar Al's latere werk is stukken beter. Het vaak genoemde en geroemde Love Chronicles duurt veel te lang en kent te weinig memorabele melodieën. Alleen het stuk waarin hij zingt
"Only, lonely, the harlequins and painted phonies..." is prachtig, de rest van het nummer boeit muzikaal gezien niet. Qua tekst valt wel op dat Al Stewart een weinig positieve kijk heeft op de liefde.

The Ballad of Mary Foster, een treurig stemmend verhaal verteld vanuit verschillende standpunten, is knap gedaan maar 8 minuten...
"Life and life only" lijkt gepikt van Dylan's It's Alright Ma, maar is een schets van een doorsnee Engels burgermannetje gevangen in een huwelijk dat op sterven na dood is.
"The Old Compton Street Blues" tenslotte beschrijft het treurige lot van een meisje dat een modellenbestaan ambieerde maar in de prostitutie terecht kwam.

Pas nu ik dit schrijf besef ik dat het een tamelijk zwartgallig album is, met twee vrolijke liedjes en dat zijn nu juist mijn favorieten.
De "Bonustracks" zijn totaal misplaatst. Ze stammen uit een heel andere tijd en hebben niets te maken met de muziek op dit album. Jammer!

Aangename hippiefolk waar Al Stewart tot in detail al zijn liefdes en seksleven bespreekt in get titelnummer, terwijl Jimmy Page keihard staat te soleren.

Echt ontzettend legendarisch is het allemaal niet, maar het klinkt heerlijk sixties en wie nieuwsgierig is naar Al Stewart's "bridge of impotence" en hoe het klinkt als Jimmy Page wahwah speelt terwijl Al weet ik wat uithaalt met weet ik wie, moet vooral eens de titeltrack opzetten.

You Should Have Listened To Al is een voorzichtige Al Stewart-klassieker.

Fijn vervolg op zijn debuutalbum. En wat het titelnummer betreft: je moet het een beetje in de tijd zien. Het was het hippietijdperk, en dat heeft Al in dit nummer goed tot uitdrukking gebracht.

En Jimmy Page had natuurlijk de destijds overrompelende stijl van Jimi Hendrix gezien/gehoord. Veel topgitaristen waren door Jimi bang geworden om brodeloos te worden. Dus kun je het de 25-jarige Jimmy Page niet kwalijk nemen dat hij uitgebreid met zijn wahwah-pedaal ging stoeien.

Het nummer duurt inderdaad erg lang, maar mij stoort dat vreemd genoeg geen moment.

Ik heb al bij 2 andere groepen (Quintessence en It's a beautiful world) geschreven over Stamping Grounds, de film over het Kralingse festival in 1970, nu op Netflix te zien. En ook Al Stewart was daar en er werd één nummer van hem in de film gemonteerd. Al Stewart, solo met enkel gitaar. Op een platenmarkt zag ik Love Chronicles voor een klein prijsje liggen en meegenomen. Deze had ik nog niet, uitgegeven in herfst 1969. Dus kan het goed dat Al Stewart nog wel iets van deze plaat heeft gespeeld.
In ieder geval kreeg Al Stewart hulp op deze plaat van 4 leden van Fairport Convention (ook aanwezig in Kralingen in 1970) en Jimmy Page.
Ik heb jammer genoeg niet de originele uitgave van 1969 met klaphoes etc, maar een reissue uit 1981. Wat soberder uitgevoerd.
Ik moet zeggen dat de muziek best goed is, de plaat werd ook redelijk goed onthaald. Vanzelfsprekend is het hippie sfeertje aanwezig, maar dat is ook de charme, kijk nog maar eens naar Stamping Grounds En bij Quintessens en It's a beautiful day was het hippie en zweverigheidsgehalte nog wel meer aanwezig.
18 minuten voor het nummer Love Chronicles is wel erg lang, maar ook dat was hip in die tijd om een lang nummer te maken, liefst op één kant van de plaat. Jimmy Page probeert op eigen wijze dat lange nummet nog enige spanning te geven.
Ik vind het lang niet verkeerd, ik was net te jong om deze tijd bewust mee te maken, maar de jaren 80 hadden zo ook hun eigen charme.