Noa - Calling (1996)

Opener U.N.I. doet me heel af en toe denken aan Joni Mitchell. Geen verkeerde naam om mee vergeleken te worden. Wat me gelijk bij dat nummer wel een beetje stoort is de uitspraak van het engels dat soms wat te wensen overlaat. Of wat te denken van Calling Home dat weer doet denken aan een andere favoriet van mij: Maria McKee.
Verder is het wederom genieten van Noa en haar schitterende stem. Ik hoor er soms ook wat Alanis in hier en daar (maar dan wel minder rockerig) en op dit album speelt ze iets meer met traditionele invloeden dan op andere albums. Ze mag het van mij vaker doen want zulke exotische randjes geven haar toch net even dat kleine extraatje.
Hoe dan ook zwijmel ik graag weg op de klanken van dit album en hoop ik dat Noa samen met Mira Awad flink gaat scoren op het songfestival en dat ze hier goed mee gaat doorbreken. Misschien dat meer mensen dan ook dit album ontdekken: het is de moeite waard.

Weinig belangstelling voor Noa en dit album.
Misschien wel onterecht.
Want dit album heeft zeker zijn kwaliteiten. UNI & Manhattan-Tel Aviv zijn heel kloeke nummers. All is well is bijzonder mooi en indringend. Cascading, Space, By the Light of the moon, Mark of Cain, Calling home...allemaal heel goed gedaan.
Dit album heeft een eenheid van sound, maar is toch heel gevarieerd. Bovendien klinkt alles heel goed.
Noa is Israelische en dat op zich zorgt voor een exotische tint en uiteraard ook voor een extra dimentie in de teksten.

Best wel een fijn album van deze zangeres. Draai het niet zo vaak, maar als ik het draai, valt het me op, dat het album goed in elkaar steekt. "Blue touches blue" is ook een fijn album van deze artieste.