Calexico - Feast of Wire (2003)

Nieuwe plaat (of meer een mini cd) is samenwerking met de band Iron & Wine en heet 'In the Reins'.

Nu in de luisterpaal.

Gezellige zomermuziek!

Hahaha, mooi woord! Wat betekent het, of beter, wat voor paalvormige stereo bezit je?

'Quattro' en 'Black heart' zijn trouwens GENIAAL.

Hij bedoelt ongetwijfeld de 3voor12 luisterpaal:
http://3voor12.vpro.nl/3voor12/luisterpaal/luisterpaalmain.shtml

dank u wel bubbachups

Ik dacht dat het een algemeen begrip was geworden op music meter. Maar inderdaad de luisterpaal van 3voor 12.nl.
Staan nieuwe platen in die je gratis kan beluisteren, goed systeem eigenlijk.

Wat een top album is dit zeg!! Uitschieterrrrr van de week; Sunken Walz

Hallelujah, dacht ik vanochtend bij mezelf toen ik op de wekker keek. Om half zeven wakker op de vrije zondag. Doorgaans ben ik de rest van de dag ontzettend chagrijnig als ik op een dergelijk uur op zondag wakker word, maar vanochtend ging het anders. Computer maar opgestart, om nog wat achterstallig schrijfwerk in te halen. Musicmeter ook maar opgestart, misschien dat er me nog iets kan opvrolijken. Via de top 10 van een user kwam ik bij Black Light terecht, en van daaruit bij dit album. Ik besloot een van de twee te downloaden, en het werd deze. Ik hoef eigenlijk alleen nog maar te melden, dat deze zondagochtend van dramatisch naar fantastisch is verschoven. Wat een variatie, wat een lekkere mix van stijlen, wat een album. Wat een ochtend.

En bij die 4,5* blijf ik. Het is een ontzettend goed album, maar op het einde (Crumble, No Doze) daalt de kwaliteit een beetje waardoor het album net niet perfect is. Nee, eigenlijk daalt de kwaliteit niet maar sluiten die laatste nummers niet goed aan bij de sfeer die wordt gecreeerd bij de eerdere nummers. All in all, een prachtig album.

Wat Crumble betreft kan ik je wel volgen, al komt Attack el Robot! Attack! meer in aanmerking voor de titel vreemde eend in de bijt. Beide prima nummers overigens.

Maar No doze is een werkelijk sublieme heerlijk lome afsluiter die perfect bij de sfeer van het album past.

Wat een mooie plaat dit zeg!
Ik prefereer hem boven "The black light" eigenlijk

4*

Voor mij haast zo goed al The Black Light.

***1/2

Feast of wire is Calexico zoals ik ze graag hoor. Ook met die indtrumentals er tussen door. De mooie melodieën, de semi-akoestische klank,de filmische (zo wordt dat altijd genoemd) sfeer, en veel korte nummers zoals we dat van Calexico gewend zijn.
Jammer dat de opvolger Garden Ruin zoveel meer electirsch klinkt. Ik hoop echt dat ze weer terug gaan naar wat ze op Feast lieten horen. Overigens gisteren ook weer eens Spoke gedraaid. Dat was toch echt een unieke cd.

Trouwens: aanrader voor wie hem kan vinden: de dvd wrold drifting in met een calexico-concert uit 2006....steengoed

Lekker in het gehoor liggend album.
Het ademt alleen niet de sfeer uit van het door mij geliefde The Black Light-album.
Maar ja, elke artiest heeft zo zijn super en mindere platen.
Toch hebben ze mijn hart weten te stelen.

Na The Black Light het 2e Calexico-album wat ik leer kennen en ook deze is echt heerlijk zeg! Vooral tijdens zonnige dagen is dit erg fijn om te luisteren. Vind ze beiden even goed trouwens. Een nummer als Across the Wire tovert zo een hele brede glimlach op mijn gezicht, kijk:

Dit album begint ijzersterk. Eerste drie nummers (tem Black heart) zijn topkwaliteit. Daarna volgt een veel minder middenstuk met veel instrumentale nummers. Gelukkig is het laatste nummer (No doze) de perfecte afsluiter van een goed album.

Deze zomer een redelijk aantal keren beluisterd vanwege de zwoele sfeer en heerlijke rustige, maar erg boeiende instrumentatie. De melodieën weten de aandacht vast te houden, maar zijn tegelijkertijd niet zo (in)dringend dat je niet rustig achterover kan zitten op een zonnige dag met dit op de achtergrond.

Filmische sfeer zegt bertus99 hierboven, en ik snap direct wat hij bedoeld. Uitgestrekte prairies, steppes, een kabbelend beekje. Clichés misschien, maar het komt direct voor ogen bij het beluisteren van dit album.

Geniale nummers en sfeervolle insrumentaties worden afgewisseld met vullertjes. Elke cd van het duo lijdt hier overigens een beetje aan. Niettemin de beste van Calexico. Heerlijke band.

leuke cd. een zomers feest

Black Heart een zomers feest?

Gisteravond in een overvol Tivoli Vredenburg genoten van een geweldig concert van Calexico, het was het derde concert in de reeks van deze geweldige band uit Tucson, die bestaat uit veelzijdig gitarist Joey Burns en drummer John Convertino. Ze creeëren bij ieder album en tour een band om zich heen. Gisteren waren dat Sergio Mendoza (Bass en Piano en Brian Lopez (gitarist) die tevens het voorprogramma verzorgde. Sympathieke knul met een prachtige zangstem. Aangevuld met twee grandioze trompettist-toetsenisten, Jacob Valenzuela, die ook enkele nummers Spaanstalig zong en Martin Wenk. Kortom een superformatie.

In hun oeuvre vermengt de band diverse muziekstromen, Country, rock, Mariachi, Jazz, en muziek die neigt naar film scores. Het levert een prachtig geluid op, nummers werden goed opgebouwd en de band was geweldig op elkaar ingespeeld. Dit concert stond in het teken van het 20 jarig jubileum van hun album Feast of WIre. Dat album werd inclusief de instrumentale tracks, goed over het voetlicht gebracht.
Tegen het einde van de lange encore bracht de band nog enkele van hen meeslepende en catchy nummers waarop het publiek vrolijk los ging. Een mooie broeierige avond!

Via het nummer Quattro een jaartje terug bekend geraakt met deze fijne band. In een Berlijnse cd-winkel op goed geluk wat cd-rekken 'doorbladerend' (bestaat daar een juister woord voor?) zag ik deze ineens staan... Hoppa, in de koffer. Heerlijk weg te luisteren album. De nummers zijn lang niet allemaal van het niveau van Quattro, maar de afwisseling, melodieën en ritmes doen me deugd. Inderdaad een klein feestje om met enige regelmaat te draaien!