Virginia Astley - Hope in a Darkened Heart (1986)

Een moeilijk te vinden album. Na vele malen bieden op eBay is het me gelukt een keer een (perfect) tweehands exemplaar te bemachtigen voor iets meer dan 30 US$ als ik me het goed herinner.

Ik wilde het album vooral hebben om mijn David Sylvian collectie te completeren. Ik kende Virginia Astley eigenlijk alleen daarvan. Het nummer "Some Small Hope" is volgens mij vlak na Sylvian's "Taking the Veil" (of in elk geval het "Gone to Earth" album) uitgebracht. De Vara radio draaide het wel in de Verukkelijke Vijftien.

Inmiddels dus al een aantal jaar de gelukkige eigenaar van deze CD. Behalve de aanwezigheid van David Sylvian in het meer dan briljante hymne achtige "Some Small Hope" is ook de aanwezigheid van producer Ryuichi Sakamoto (uiteraard) ook niet onopgemerkt. Het album is in zijn begeleiding behoorlijk electronisch.

Het resultaat is niet minder dan verbluffend. De wat hese meisjesachtige stem van Astley (op haar debuut album was haar stem niet te horen) is zo ongelofelijk mooi en rustgevend. Ik heb ergens gelezen dat iemand ontroerd raakte bij de ontdekking van Vashti Bunyan en het feit dat ze op de bank naast je lijkt te zingen. Ik kan me dat bij Vashti inderdaad ook goed voorstellen, maar ik heb die ervaring met deze plaat. Ongelofelijk wat een klasse, ze ontroerd met mooie poëtische teksten en die fluisterende stem. "So Like Dorian" en "Tree Top Club" zijn naast het duet met Sylvian mijn absolute favorieten.

De nummers zijn gewone liedjes in de zin dat ze een kop een een staart en een herkenbaar refrein hebben. Wat wel gezegd moet worden is dat alles een nogal een retorische uitwerking hebben. Weet niet goed hoe dat te omschrijven, maar ze zijn nogal kermisachtig in de zin dat ze maar blijven ronddraaien en spinnen in een wat monotone, maar op betoverende manier (kenners van Sakamotot zullen gelijk herkennen wat ik bedoel). Iets dat je later ook wel terug herkent bij Broadcast.

Niet alleen aan te raden voor Sylvian en Sakamoto fans, maar ook Kate Bush en Vashti Bunyan zijn goede vergelijkingen. Ik hoop dat Virginia nog wat erkennig krijgt door deze bescheiden bijdrage van mijn kant.

Een vast plekje in mijn Top 10.

Onlangs gevonden op vinyl; stond al heel lang op mijn verlangslijstje. Man, man, wat een mooi album; en dan te bedenken dat ik voor een luttel bedrag kon aanschaffen. One of those days!

Breekbare zang, oosterse sferen (productie van Sakamoto), onbegrijpelijk dat dit niet meer beluisterd en gewaardeerd wordt. Mooi briljantje, dit album.

Oké. Ik ga soundbites zoeken.

Aan de fraaie kant idd:

Some Small Hope

Darkness Has Reached Its End

Love's a Lonely Place to Be

I'm Sorry

Wel een beetje een iele stem. En ik krijg soms het Enya-gevoel.

Ik ken Enya niet zo goed, maar lijkt me een slechte vergelijking. Nu zijn de nummers die je hebt gelinkt niet het beste van het album en daarmee ook meest representatieve naar mijn gevoel.

Fijn dat het album de laatste tijd iets meer in de belangstelling staat. Ik blijf het een unieke luisterervaring vinden.

Ik link naar maar liefst 4 van de 9 nummers. Als die 4 niet de beste songs zijn en niet representatief voor het album, hoe kom jij dan aan 5*.

Ik ken Enya ook niet goed (alleen wat singles), maar het heeft er iets van weg, qua sfeer dan. Maar zeker geen 1 op 1 kopie natuurlijk.

Omdat de laatste drie tracks niet door Sakamoto zijn geproduceerd klinken die nogal anders (twee ervan zitten in jouw links). En het duet met Sylvian is geweldig, ook 5*, maar niet representatief. 2, 3, en 5 zijn mijn favorieten en die heb je alledrie niet gelinkt...

Je hebt zeer goed en fantastisch bij dit album...

Gezien de breekbare zang (iets dat ik niet met Enya kan rijmen) vond ik een vergelijking met Vashti Bunyan meer recht doen aan de plaat.

Enya-gevoel: holy mackerel! Maire is gewoon de betere vocaliste bij Clannad; Enya is - excusez - muzikaal behang.

Wil je vergelijkingen maken, qua stem, kom je eerder uit bij de Scandinavische dames: Lisa Eklöf, Silje Nergaard, Stina Nordenstam en er zijn er nog een paar (in UK: Frou-Frou, Nicola Hitchcock/Mandalay).

Dit is mooi, zonder enige twijfel.

Heb het album inmiddels besluisterd en het is idd mooi. Maar soms wel wat te zoet.......en ik blijf hier en daar een Enya-gevoel houden (bij 'Charm' bijvoorbeeld - zal voor de vergelijking Enya nog eens draaien ). De muziek roept soms ook een beetje een kerstsfeer op (of maak ik het nu nog erger).

4*

Als je dit draait met kerst, eet ik graag een hapje van jouw kalkoen mee, reken op 2 p. nemen wij dessert mee

Wat is er verkeerd aan een vreedzame (kerst)gedachte in een troubled po-mo soul? Zoeken wij niet allen balsem voor de ziel?

Mijn nieuwsgierigheid is gewekt!

Met grote dank aan Mjuman die dit album voor mij bemachtigde!

De nummers die ik geluisterd heb bevallen mij minder.
Een hoog kerstgevoel, en inderdaad Enya, die ik terug hoor, maar die zorgde voor iets meer afwisseling en sfeer.

Is ze familie van Rick?

Dit is ook meer iets voor zavons.

En sloomblik moet terug naar school voor goochellessen of anders zijn dieploohma inleveren!

Album op vinyl inmiddels binnen en een paar draaibeurten gegeven. Opener 'Some Small Hope' brengt mij toch ook wel in een kerstsfeer. Dat wordt er de rest van het album niet veel beter op. De iele stem van Virginia weet me ook niet echt te bekoren. De muzikale begeleiding is me te orchestraal. Een brug te ver voor mij dit album van Virginia. Iemand nog interesse in een puntgave vinyl uitvoering?

Tja, als je dit soort muziek niet 'trekt', is de reële optie om alle andere door mij genoemde vocalistes/acts - oa Nicola Hitchcock/Mandalay en Frou-Frou (a.k.a. Imogen Heap) ook maar links te laten liggen. Ik vind het contrast tussen ietwat ijle, hoge stem en - je stipte dat goed aan - orkestratie juist een meerwaarde. Veel van dit soort 'zuchtmeisjes' - de term is niet van mij - vind je ook op chill-out compilaties (oa Hedkandi - Winter Chill) als er na het vlam-in-de-pijp bewegen op 150 BPM weer afgedaald moet worden. Ik vind dit soort muziek alitijd onthaastend en een balsem voor de geest. En op goed vinyl is dit écht wel een collector's item

Kan me echter goed voorstellen als je in a different state of mind verkeert, dit soort broze waakvlammuziek je ziel niet in lichterlaaie brengt

Imogen Heap - Speak for Yourself (2005) Is het album wat ik van Imogen Heap heb. Muzikaal niet te vergelijken met dit album van Virginia. Met stemmen heb ik soms een haat/liefde verhouding. Zo subjectief als het maar zijn kan uiteraard. Aparte stemmen kunnen bekoren of irriteren. Zo'n verhouding heb ik ook bv met Susanne Sundfor. Verschrikkelijk. Buiten de stem van Virginia is het muzikaal voor mij niet aantrekkelijk. Blijft over dat in de juiste stemming de beoordeling kan verschuiven. Niet veel schat ik zo in.

Vandaag voor minder dan twee euro deze op vinyl aangeschaft. Al een tijd naar op zoek geweest, natuurlijk ook vanwege het duet met Sylvian. Voor het laatst van vinyl gehoord ergens diep in de jaren tachtig. Dit is met recht een mooie maartse zaterdag!

Tel je zegeningen - da's écht een koopje; kijk maar eens op Discogs

Ken je dit duet Sandii And The Sunsetz - Living on The Front Line - YouTube van Sylvian met Sandii?

Nee, ken ik niet. Dank voor de tip. Klinkt alsof Sakamoto ook hier iets mee te maken had.

Deze plaat is wat anders dan het debuut van Virginia Astley. Het folk achtige is door Ryuichi Sakamoto naar de achtergrond gedrongen en op zijn eigen manier produceert hij deze muziek. Dat betekent een wat rijkere muzikale begeleiding met synths, maar ook akoestische instrumenten. De nummers hebben hierdoor wat meer body, maar het is ook wat minder tegendraads dan de eerste plaat. Het is wel een mooie plaat geworden. De zang (soms meerstemmig) van Virginia gebed in een mooie sound. De vergelijking met de Franse kreunmeisjes snap ik wel. Verder is het nummer 'a summer long since passed' van de eerste plaa, de kerkklokken het piano spel en de zang zonder woorden.
Tussen de eerste plaat en deze is nog een 12 inch uitgebracht, 'tender', die ik ook in mijn bezit heb, maar deze staat nog niet op Music Meter.

Neem aan, dat het gezellig was? Mooi album, zeker ook in kersttijd. Eigenlijk wel een winterplaat.