Joe Henry - Fuse (1999)

Zijn muziek is ultiem geschikt voor de soundtrack van mijn leven. Het gevoel, het kippenvelgehalte, een pareltje in mijn verzameling. Ik heb van hem ook Short Man's Room, Trampoline, Scar en Tiny Voices. Ik dacht ooit met Peter Gabriel mijn vertolker van mijn innerlijk leven gevonden te hebben. Sinds vorig jaar, ik kocht Scar op de hoes en op gevoel, weet ik dat ik in JH een andere heb. Die momenteel dichterbij mij staat. Ik draai ze niet vaak deze cd's. Ze zijn zo mooi........Luister eens naar Great Lake bijvoorbeeld. Magie en tranen.

Wat een ontdekking is dit toch, heel dit album is van enorm hoge kwaliteit en verdient zeker meer bekendheid dan het nu heeft. Dit is één van de weinige albums die ik zonder te vervelen meermaals na elkaar kan opleggen. Knap artwork ook trouwens.

blind kopen! Doén

I say Ohh

Ergens in '99 las ik een beknopt interview met Joe Henry in Humo. De beste man werd geportretteerd met een aap op zijn (weliswaar fijn geklede) schouder, iets in mij zei dat deze man wel 'ns het soort muziek zou kunnen produceren waarnaar ik lange tijd zou kunnen luisteren.

Niet dat Henry er ooit zal in slagen arena's vol te laten lopen, maar dat lijkt me van geen belang voor hem. Joe is al lang tevreden wanneer hij de beugels van zijn kinderen probleemloos kan bekostigen

Joe Henry is zo'n artiest waarin ik té veel vertrouwen stel, in de mate waarin ik een minder nummer snel pareer met de "Ah! Dat is geen zwakker broertje, het is een opmaat naar het volgende pareltje."

Zo beluister ik hier het nogal slappe, in tweedehands fusion (allemachtig! fusion!) verzuipende "Fat" als een opbouw voor het prachtig openbloeiende "I want too much" (het samenvallen van piano en wahwah-pedaaltje klinkt alsof het zo moest gebeuren).

Komend weekend zal ik zijn nieuwste worp "Civilians" hopelijk met even veel plezier mogen beluisteren

Dit is zijn derde album dat ik in korte tijd veelvuldig heb mogen beluisteren. Ik kom tot de conclusie dat deze man een verrassende veelzijdige muzikale kameleon is.
Was zijn eerste album nog hoogstaande countrymuziek, zijn tweede was al meer artpop en nu verrast hij ons met een jazzgetint album.
Wat hij ook doet, het is altijd van hoog niveau. Alhoewel mijn voorkeur toch uitgaat naar zijn alternatieve countryplaat "Short Man's Room".