Candiria - What Doesn't Kill You... (2004)

Ik weet niet waarom, maar ik vrees dat ik dit een minder album van Candiria ga vinden. Aan de tijdsduur van de nummers te zien zijn de nummers een stuk compacter geworden en de single Blood die al te zien is op hun site klinkt redelijk 'makkelijk' en nergens echt rauw en onvoorspelbaar als op de voorgaande cd's. Laten we hopen dat mijn gevoel totaal verkeerd is.

Candiria heeft het roer vrij drastisch omgegooid op deze plaat. De opvliegendheid en onvoorspelbaarheid zijn bijna niet meer aanwezig en ook de uitstapjes naar de jazz en de obscure intermezzo's zijn verdwenen (alleen The Rutherford Experiment is een geslaagd muzikaal nummer, waarin de bandleden laten waartoe ze in staat zijn). Verder staan er maar 3 kenmerkende Candiria-nummers op: Dead Bury the Dead, 1000 Points of Light (in mijn oren is dit het beste nummer van de cd, Candiria ten voete uit) en Vacant.
Opvallendste aspect aan de cd zijn de enkele 'nu-metal' achtige nummers die stuk voor stuk erg goed en melodieus klinken, maar niet echt origineel. The Nameless King, Remove Yourself, Down en I Am bevatten allemaal prachtige, glasheldere zanglijnen (waardoor de zanger laat horen dat hij qua stemontwikkeling niet stil heeft gezeten), maar het klinkt allemaal erg 'gelikt'. Ik geef Candiria toch het voordeel van de twijfel en neem het ze niet kwalijk dat ze iets anders hebben geprobeerd op dit album. Voorlopig geef ik 3.5*, maar de kans op hoger is zeker aanwezig.