Al Stewart - Sparks of Ancient Light (2008)

Leuk voortkabbelend album. Zeer genietbaar voor op de achtergrond.

Net als bij elke Al Stewart-cd is het even wennen. De eerste paar keer twijfel ik nog of dit een verstandige aankoop geweest is, vervolgens begin ik liedjes mee te neuriën en al snel merk ik dat Stewart het weer voor elkaar heeft: de zoveelste perfecte popplaat met intrigerende teksten en knappe melodietjes. Grootste pluspunt is dat producer Laurence Juber nu eens niet zijn eigen virtuoze gitaarspel in het middelpunt plaatst, maar alle arrangementen zeer bescheiden houdt. Daardoor komen Al's songs veel beter tot hun recht. "Football Hero" is wat flauw, de rest van de cd is klasse. Hoogtepunten: Loneliest place on the map, Eisenhower Years, Like William McKinley. Dit laatste nummer is ook Al;s favoriete track, zo verzekerde hij het publiek in Nijmegen op 5 oktober 2008.

Geweldig! Ik ben een groot AS liefhebber en word hier aangenaam verrast want ik wist niet eens dat er eindelijk weer een nieuw album was uitgekomen. Ik verwacht niet anders dat dit gezien bovenstaand commentaar weer ouderwetse kwaliteit zal zijn maar daarover later meer.

Beetje minimalistische sound, inderdaad. Daardoor wel weer kernachtiger in zeggingskracht. Ik verwacht niet echt dat Al zoals in zijn jonge jaren ooit nog met orkestrale bombast en spetterend gitaarwerk op de proppen komt. Dat had zeker zijn charme maar vooral zijn laatste platen dwingen meer tot luisteren naar de inhoud.

Deze plaat veel te laag gescoord, zag ik.
Ik doe er een dikke halve punt bij, want dit is toch wel een erg mooi en symfonisch werk.
Mooie akoestische passages, goede zang (je moet er van houden) en mooie orkestrale begeleiding.

De rock van eind 70's en begin 80's zijn helemaal weg, en de muziek is echte singer/songwriter/folk muziek.

Zie eigenlijk nu pas, dat Al de laatste 4 studioplaten zo samenwerkt met Laurence Juber (die ik nog niet kende). Eerdere platen waren altijd in samenwerking met Peter White.
Wat is er gebeurd, dat Al een andere partner-in-crime heeft gevonden?

Peter White treedt zo af en toe nog wel met Al Stewart op, maar concentreert zich geheel op een eigen carrière. Ik meen dat hij wat meer de jazzy kant op is gegaan, maar ik heb nooit solowerk van hem gehoord.

Ik heb ook nog nooit solowerk van Peter White gehoord.
Maar ik weet wel dat hij mede verantwoordelijk is voor de sound van Year of the Cat en Time Passages, om maar wat te noemen.

Laatste reguliere album van Al Stewart. En als we de misser Down The Cellar gemakshalve even vergeten eindigt hij zijn muzikale carrière met een hoogwaardig trio: Between the Wars, A Beach Full of Shells en dus deze Sparks of Ancient Light.

Wat mij betreft ontlopen deze albums elkaar weinig in niveau en behoren ze tot de beste albums in Al's oeuvre. En natuurlijk gaan ze tekstueel hoofdzakelijk over historische gebeurtenissen en personages. Juist dan is Al altijd op zijn best.

Ook ik vind het 'voetbalnummer' wel erg mager, maar dat wordt weer gecompenseerd door Loneliest Place on Map, een van Al's beste nummers.