Herman Düne - Next Year in Zion (2008)

Kijk eens aan, de nieuwe HD. Is toch wel een van de platen waar ik het meest naar uit heb gekeken het afgelopen jaar. Op de site staat een nummer (nr. 2) die weer akelig goed in de oren klinkt. Verder alvast op youtube nummer 1 en 5 geluisterd en ik wordt er gelukkig van. Absoluut.
De leuke teksten van Yaya en de ritmes van Neman klinken vertrouwd en gelukkig (nog steeds) niet ge-overproduced. Er wordt weer lekker met de instrumenten "aan gerommeld", er zingen weer dames mee. Tis weer een heerlijk geen zorgen plaatje. Don't you worry about, try to think about me...
Yesss

De sympathieke gebroeders Herman Düne gaan het waarschijnlijk weer flikken inderdaad. De nummertjes die zijn gelekt, klinken erg zoals we ze kennen van Giant. Erg vrolijk en met dezelfde humor gebracht en met die fantastische lo-fi sound die ze zo kenmerkt. De vrouwelijk achtergrond koortjes zullen verzorgt worden door The babyskins (?) en The Jon Natchez Bourbon horn players (bekend van oa: Beirut en arcade fire) hebben de plaat van de blazers voorzien.

In Frankrijk is de plaat al uit. In Nederland moeten we nog even wachten tot de 19e. Ik heb er zin in!

De nieuwe clip is ook weer briljant! Damn, ik hou van die gasten;
http://nl.youtube.com/watch?v=aCgsplFErsY

Let vooral weer op de blazers en het gitaartje

Ja, wat goed weer. Prachtig. Yaya zou volgens mij ook een geweldige acteur zijn. Erg mooi nummer en clip. De style bevalt me erg goed. Kan niet meer stoppen met lofbetuigingen, haha!

Er komt ook een Deluxe Edition uit met 4 extra tracks en een 36 pagina cd boek met illustraties. Leuk, dat zullen wel weer van die typische tekeningen van David herman Düne zijn.

Na een aantal luisterbeurten - ik heb de Deluxe Edition! - ben ik toch wat ontevreden over dit album. Ik vind het een minder goed Herman Düne-album. Dat heeft alles te maken met de lengte van de nummers. Herman Düne-nummers zijn zo goed, omdat ze kort en krachtig zijn en pakkende refreintjes hebben.

Dit hoor je gelukkig nog wel goed terug op 'My Home Is Nowhere Without You' en 'Try to Think About Me'. Maar na deze twee mooie nummer gaat het mis met 'When the Sun Rose Up This Morning'. Dit nummer kabbelt maar door en kabbelt maar door tot over de vijf minuten. En zo staan er nog veel meer nummer op die écht te lang duren. Het krachtige, het pakkende - zoals dat te horen was op 'Not on Top' - is hierdoor helemaal weg. Zonde! Daarnaast - en dat kan aan mij liggen - erger ik me ineens aan de simpelheid van de teksten. Dit valt me bij dit album ineens op; ik weet ook niet hoe dat komt.

Positief vind ik overigens de toevoeging van de blazers! Dat is echt mooi. En ook de samenzang - ik weet niet wie de zangeres is - vind ik weer goed uitpakken! Maar goed, over het algemeen weet dit album me dus minder te pakken. Jammer, maar goed: ik heb het vroegere werk gelukkig nog liggen!

Jammer, Bart. Ik heb het album nog niet gehoord, helaas. Waar heb je het album al kunnen kopen? Herman Dune heeft overigens op elk album meerdere 4 minuten tracks staan. Maar het kan natuurlijk allemaal wat langer aanvoelen

Ik kan er verder nog niet zo over oordelen. Ik denk dat de "simpele teksten" toch ook well een beetje hum handelsmerk is. (Normaal wel afgewisseld met wat serieuzere teksten) Ik las al in een recensie de volgende zin;

”My baby is afraid of sharks, but when I tell her it’s a dolphin, my baby isn’t afraid of sharks anymore”

Tja, je moet er een beetje van houden denk ik, maar ik kan dit erg waarderen.

Help. Ik ben bang dat ik dit toch wat minder ga vinden dan de vroegere albums. Het eerste nummer is echt geweldig, maar daarna zakt het wat af. Sluit me (helaas) toch aan bij Bart.

Toch geef ik nog niet op en wil nog niet stemmen, want die zou op dit moment niet hoger dan een 3/3,5 worden...

Nou Mies, ik heb hetzelfde. Ik dacht dat het niet mis kon gaan maar dit album is toch een beetje een teleurstelling. Nog steeds wel lekker en een aantal erg lekkere nummertjes zelfs maar daarnaast ook een aantal opvullertjes waardoor ik ook moet toegeven dat ik liever hun oude albums hoor. Misschien nu toch echt te luchtig geworden. Wat mij betreft 3,5/4*

Ondanks het album niet "het wonderlijke album" is geworden waarop ik had gehoopt, begin ik het album wel steeds leuker te vinden. zeker als het zonnetje z'n best doet zoals vandaag.

Staat weer eens op, buiten is het koud en nat en binnen warm, hoewel de ziel rilt, het zal de tijd v/h jaar wel zijn...
Moet zeggen dat het geheel me ineens veel meer doet dan toen de plaat uitkwam, in het staartje van de zomer. Wat mij toen opviel waren de matige, lichte teksten en het onbezorgde gevoel. Nu ik er anders tegenaan kijk vind ik het ineens een stuk mooier. Een nummer als "when we were still friends" vind ik echt prachtig. Dat komt mede door The Baby Skins, twee jongedames (Crystal Madrilejos en Angela Carlucci) uit New York die sinds 2001 akoestische liefdesliedjes maken, en door de The Jon Natchez Bourbon Horn Players (oa bekend van Beirut).
Jammer dat er af en toe iets te lichtvoetige nummertjes tussen staan waardoor het niet het meesterwerk is waar ik op hoopte. Toch ben ik gelukkig wat positiever geworden dan een maand of 2 geleden.

Hier overigens nog een actuele recensie. N.B. de schrijver heeft het nog altijd over de "Parijse broers", wat onjuist is, maar dat terzijde.
http://www.goddeau.com/content/view/5210

Wellicht was dit al bekend bij menigeen Herman Düne liefhebber, maar aangezien ik er hier nog niks over ben tegengekomen, zal ik dit hier toch even delen:

Herman Dune » Herman Dune “STRANGE MOOSIC” Out May 2011 - hermandune.com
(ook de single (ik denk tenminste dat het de single is ´Tell me something I don´t know, is op die site te beluisteren!)

(Ik weet overigens niet of ik dit nu wel bij deze cd neer kan zetten, maar een andere plek om dit te delen kan ik zo even niet bedenken, helaas, maar ik hoop dat daar snel verandering in komt! Ik kijk in ieder geval uit naar deze cd, ook al ken ik het overige werk pas sinds één dag ).