Bohren & Der Club of Gore - Dolores (2008)

Lin maakte me helemaal gek indertijd: ik moest en zou naar Black Earth gaan luisteren. Volgens mij maakte ze meer mensen gek toen want het werd wel een klein succesje hier op musicmeter.
Bij mij sloeg het niet zo heel erg aan: ik vond het best goed maar veel te langdradig (zei hij die niet vies is van Sigur Rós).
Toen ik de hoes van dit album zag werd ik er op de een of andere manier toch weer naar toe getrokken en heb me gewaagd aan deze nieuwe genaamd Dolores.
Staub gaat op bekende wijze dit album openen: traag, tergend, sinister en zwoel tegelijk. Niets nieuws volgens mij; toch wel weer intrigrerend.
Ook Karin is loom en heeft jazz in zich. Toch begint me bij dit nummer weer goed te dagen waarom ik Black Earth uiteindelijk ook niet super vond: ik mis wat spanning, ik mis opbouw, het kabbelt mij te lang voort en verdwijnt te snel naar de achtergrond. Eén nummer? Heerlijk, maar 2 achter elkaar is al wat teveel van het goede, laat staan een heel album.
Ach ja, bijtje Maja.... wie van mijn generatie kent haar niet?! Schwarze Biene (Black Maja) fladdert niet vrolijk rond, maar sluipt over de grond en weet zich ongemerkt voort te bewegen zonder echt op te vallen.
Op Unkerich horen we de mooie saxofoon terug. Maar ondanks dat veer ik niet op uit mijn stoel: ik dommel eerder weg.
De sax horen we ook op Still Am Sresen. Misschien dat sax beter vervangen kan worden door sex, want daar is dit album volgens mij wel geschikt voor
Welk, Von Schanälbeln, Urgelblut, Faul en Welten: allemaal dezelfde opmerkingen. Ja ik maak me er wat makkelijk van af, maar wat kan ik er anders van zeggen?! Elk nummer heeft dezelfde kenmerken en vormen samen één grote luistertrip. Fraai gedaan, alleen kan ik er wederom niet zo heel erg veel mee. Ik vind het zalig als achtergrondmuziek alleen wil ik niet geloven dat dat de bedoeling er van is..... of toch wel?

van horen zeggen zouden het 11 nummers worden en heeft de promo er maar 10.

Met Aero eens; na afloop overheerst het gevoel dat het vooral een lange zit was. Suspense, dat is er te weinig !!

inderdaad weer tergend langzaam en een lange zit. Een paar nummers gaan er goed in, maar een heel album is mij net wat teveel. En van mij mag die sax er wat meer in komen.
Maar af en toe eens een paar tracks en het is genieten. Doseren dus.

Mischien moet je Geisterfaust eens luisteren die is toch heel anders dan Black Earth en deze plaat. Sunset Mission vind ik trouwens de beste van hun.

De wereld van nu (2025) kan wel wat Bohren gebruiken. Wat meer stapvoets door het leven gaan, net als de muziek van dit album. Heerlijke trage melodiën die je errug tot rust manen. Nee het is niet spannend of gevarieerd, maar super relaxt. Ik vindt dit geen jazz maar het heeft er wel naast gelegen