Jerry Lee Lewis - The Session (1973)

Dit album werd in 1972 in London opgenomen met behulp van een lange reeks veelal Britse musici, maar helaas is het niet echt interessant voor echte rock 'n' roll liefhebbers, die veel beter af zijn met een compilatie van zijn opnames voor Sun. Het werd geproduceerd door Steve Rowland, en het kan zich in geen enkel opzicht meten met die oorspronkelijke opnames uit het begin van zijn carrière. Het rauwe geluid, de oerkracht van die Sun-opnames ontbreekt hier domweg. Ik vind Jerry Lee hier ook niet zo mooi zingen; het ligt er te dik bovenop. De musici voegen bovendien niet zo erg veel toe. Slechts een enkele maal veer ik op, bijvoorbeeld als Rory Gallagher slide speelt op Jukebox. Nee, dit album is niet bepaald een aanrader. Het werd overigens vorig jaar opnieuw uitgebracht in de reeks Music On CD.

Er zijn in de periode 1970-1972 meer albums opgenomen en uitgebracht volgens dit procede. Bo Diddley, Howlin' Wolf en Muddy Waters schieten me zo te binnen. Op papier ziet het er goed uit; Gerenommeerde Britse musici (denk aan o.a. Steve Winwood, Eric Clapton, Charley Watts, Bill Wyman, Rory Gallagher, Ringo Starr en Mitch Mitchell) die in London met een rock 'n' roll of blues artiest jammen en musiceren. Maar op de een of andere manier kwam het nooit helemaal uit de verf.

En Rory Gallagher is uiteraard geen Brit maar een Ier.

Ik kan deze plaat wel degelijk waarderen. Het bevat een goede nummer keuze en er wordt goed op gemusiceerd. Ook Lewis zelf klinkt alsof hij er zin in heeft (zowel vocaal als pianospelend). Voor de "Jerry Lee Lewis beginneling" is dit niet het album om mee te starten, maar ik kan het los van zijn jaren 50 output zien en dan is dit album voor mij lekkere, eerlijke rock 'n' roll.