Dubb Union - Dubb Union (2008)

Klinkt érg slecht op het eerste gehoor.

Het valt nog wel wel mee. Kleine 2,5*: eerste track is lekker (en ook wel representatief.) Die bonusmix zullen we maar even vergeten..

Inderdaad een erg matig album.
Soopafly vind ik wel goed maar die 2 andere zijn imo echt BAGGER.
De beats zijn ook te vaak zwak.

Snoop Dogg is al tijden niet meer de rapper die hij was op zijn debuutalbum Doggystyle (1993). ’s Mans teksten gaan nog wel over het gangsterleven, maar de sound van weleer is verdwenen: muzikaal gezien experimenteert Snoop er het liefst flink op los. Dit werd niet voor de eerste keer duidelijk op zijn nieuwste plaat Ego Trippin’, waarop zelfs een countrynummer te horen was.

Maar G-Funk-fans van het eerste uur hoeven niet te treuren: Snoop Dogg heeft namelijk al ruim zes jaar een eigen label, Doggystyle Records, waarop ouderwetse gangsterrap van meestal niet bijster bekende artiesten verschijnt. Dubb Union voldoet compleet aan die beschrijving, want voormalig Death Row-artiest Soopafly is het enige groepslid dat enig aanzien geniet. Rappers Bad Lucc en Damani maken het trio compleet.

Het heeft er alle schijn van dat dit het zoveelste ‘grote rapper presenteert onbekende vrienden’-project is. In zekere zin is dat ook zo, maar Dubb Union doet het niettemin helemaal niet zo onaardig: alle drie de rappers geven blijk van rapkwaliteiten. Soopafly klinkt zoals altijd beperkt, maar bezit een aangename gretigheid, en dat geldt ook voor Bad Lucc en Damani. Laatstgenoemde doet wat denken aan Mack 10, wat aangeeft wat voor vlees we in de kuip hebben: verre van uniek, maar ook niet zo slecht als aanvankelijk allicht verwacht werd van de zoveelste ‘ontdekking’ van Snoop Dogg.

En als Soopafly, een producer die vaak is geroemd maar toch nooit echt is doorgebroken, het grootste deel van de beats bakt, is het tevens duidelijk wat muzikaal verwacht kan worden: dikke synthesizers en keiharde G-Funk-bassen. Dat is dan ook precies wat de man ons voorschotelt, en hoewel vrijwel elke noot op voorhand te voorspellen was, doet hij zijn werk verdienstelijk; hij grijpt immers volledig terug op het geluid van het begin van de G-Funk. En is dat nou niet precies waarvoor Dubb Union in de eerste plaats is gemaakt?

Dubb Union heeft helaas niet alleen de plus-, maar ook de minpunten van het genre overgenomen. Zo zijn de teksten, met onderwerpen als hustlen, pimpen, busters etc., niet alleen ongelofelijk voorspelbaar, maar ook zeer eenzijdig. Leuk voor een paar ouderwets aanvoelende bangers, niet leuk voor ruim zeventig minuten lang. Gelukkig komen onder meer Daz Dillinger, Kurupt en Snoop Dogg langs om enige afwisseling in de flows te brengen, en houdt Soopafly de regie stevig in handen met hier en daar een snoeiharde beat (Hata Talk, Tear it Off).

Al met al resulteert het in een amusante doch onevenwichtige en langdradige plaat. Dubb Union kan wat, de drie rappers doen hun werk naar behoren, en grijpt succesvol terug naar de oude G-Funk-sound. Vooral producer Soopafly verdient een compliment voor zijn werk. Helaas is de groep nog een stuk te onervaren: het album bevat teveel filler, teveel (herhaling van) clichés en teveel dezelfde flows. Het zijn punten die ervoor zorgen dat het trio niet verder komt dan een handvol lekkere bangers op een langdurig geheel.