Castanets - City of Refuge (2008)

Prachtig album, vanaf het eerste nummer wordt je meegesleurd in een heel hypnotiserende rit met Folk, Americana en een schitterende stem. Tot nu toe voor mij met afstand het beste van Castanets. Stem volgt nog, nu ligt ie voor mij net boven de 4 sterren, maar nog geen 4,5.

Prachtig optreden vorige week, op ZXZW in de Synagoge van Tilburg, inclusief bloedstollende cover van Don't Fear The Reaper.

Toch wel spijt dat ik toen deze plaat niet meteen gekocht heb.

Heerlijke stem, die op dit album nog beter uitkomt dan op het eerdere werk.

Op het eerste gehoor klonk dit niet echt heel interessant. Veel geëxperimenteer van een minuut op de vierkante meter zonder echt goede ideeën en samenhang. Maar een een aantal luisterbeurten meer laat al horen dat eigenlijk al het werk elkaar alleen maar versterkt, en dat de plaat ook alsmaar mooier en sfeervoller wordt naar het einde toe. Vooral van Shadow Valley ben ik erg onder de indruk, wat een prachtige donkere sfeer, zoals ook op deze hele plaat.

Een bezoekje aan de Vinylloods in Dordrecht (één keer per maand open) levert altijd wel verrassingen op. Struinend door aanbiedingen van cd s of vinyl kom ik altijd wel met een flinke tas vol muziek terug. Deze cd zat tussen de 1 euro aanbiedingen , even wat info op internet en volgens mij was het wel iets wat ik mooi zou kunnen vinden.
En dat is zonder meer, deze wat vervreemdende freak folk. Castanets is Raymond Raposa en hij heeft zich voor deze plaat drie weken opgesloten op een hotelkamer in een uithoek van Nevada. Zelf geeft hij aan dat dit de meest gelukkige plaat is die hij heeft gemaakt, maar anderen denken daar toch anders over. Creepy as hell, post apocalyptische western muziek, van alles vindt men van deze muziek. Het is zonder meer bevreemdend ook door allerlei drone achtige stukjes, en dan kan er ineend een traditional 'Iĺl fly away' er tussen komen. De teksten zijn vaak persoonlijk en je mag diep in de ziel van deze bebaarde folkie kijken. Vervreemdend, intrigerend, mede door de korte nummers sound spaces.
Raymond heeft hulp gekregen van onder andere Sufjan Stevens en Jana Hunter, maar verwacht niet dat hierdoor de muziek wat zal vernanderen. Zijn manier van zingenroept herinneringen op aan Bob Dylan, Tom Waits, maar dit is echt wel redelijk uniek.
Je wordt er niet bepaald vrolijk van, geen achtergrondmuziek, muziek die door merg en been gaat met minimale middelen. Knap !